Suttree

roman

Auteur(s): Cormac McCarthy
Taal: Nederlands
2 recensies
Suttree
Suttree
Suttree

Recensie

Aantal recensies: 2

Recensie door: Nico Hylkema

Tragisch en intrigerend

[Recensie] Twintig jaar heeft de Amerikaanse schrijver Cormac MCarthy gewerkt aan een van de opmerkelijkste boeken van de laatste decennia van de vorige eeuw. Onder de titel Angel verscheen in 1997 de Nederlandse vertaling van het magnum opus van McCarthy. Dat was zeventien jaar na de eerste druk in de Verenigde Staten. In 2014 is het uitgebracht als Suttree, de oorspronkelijke naam.

Onder de oorspronkelijke titel Suttree vestigde de roman McCarthy´s naam als schrijver in de VS, maar ook een beetje als ´schrijvers-schrijver´. Want voor het grote publiek bleef McCarthy nog lang een onbekende. Dat veranderde pas bij het verschijnen van het eerste deel van de Grenstrilogie, Al de mooie paarden.

Suttree is zonder twijfel het grappigste boek van de Amerikaanse auteur en tegelijk het meest trieste. De roman beschrijft het leven van Cornelius Suttree. De hoofdpersoon heeft zich teleurgesteld afgewend van de Amerikaanse droom. Hij heeft gekozen voor het leven op de stinkende rivier die de stad Knoxville in Tennessee doorkruist. Daar leeft hij aan de zelfkant van de maatschappij.

In zijn romans blinkt McCarthy vooral uit in schitterende landschapsbeschrijvingen, zijn indringende observaties, gelardeerd met terloopse dialogen. Zijn hoofdpersonen lijken vaak niet meer dan eenzame decoraties in een bedreigende wereld. Suttree is hierop geen uitzondering.

“Beste vriend nu, in de stoffige klokloze uren van de stad waarin de straten zwart dampend in het kielzog van de sproeiwagens liggen, nu de dronkaards en daklozen zijn aangespoeld in de luwte van muren in stegen of lege terreinen, nu scharminkelige katten met hoge schouders door de duistere buurten struinen, nu deze doorgangen van roetzwarte klinkers  of keien, waar de schaduwen van leidingdraden de kelderdeuren veranderen in spookachtige harpen, zal er niemand rondlopen behalve jij.”

Met deze zin begint Suttree. Het is voldoende om ademloos verder te gaan. McCarthy´s landschap wordt hier bevolkt door nakomelingen van de onderdrukte massa´s uit Europa, die in het beloofde land niet de hemel op aarde vonden. In tegendeel. Daarnaast bevolken de verpauperde zwarte Amerikanen de oevers van het stadsriool.

Ze brengen allen hun dagen door in volstrekte zinloosheid, overleven door een enkele vis die zich nog in de rivier waagt te vangen, te verkopen en elkaar het leven zuur te maken. Als ze al met elkaar spreken, is dat in een afgekloven taal.

“‘Waarom istie gesprongen?’
‘Dat zal hij wel niet verteld hebben.’
‘Ik zou het niet doen. Jij?’
‘Tis niet te hopen. Ben je vandaag nog in de stad geweest?’
‘Nee, ik voelde me niet lekker.’
‘Wat heb je?
‘Als ik dat ´ns wist. Ze zeggen dat de dood komt als een dief in de nacht, maar ik zie ´m niet. Ik zou om z´n nek vliegen.'”

Deze dialoog na een zelfmoord is er eentje, die in al zijn beknoptheid kenmerkend is voor Suttree. McCarthy´s humor gaat niet ten koste van mensen. Hij maakte de menselijke tragedie draaglijk. Zelfs als een tragische jongen zijn seksuele behoefte bevredigt in meloenen, weet McCarthy nog een waardig persoon neer te zetten.

“De menselijke ellende kent geen grenzen, het kan altijd erger”, stelt Suttree vast en in een prachtig boek heeft de schrijver die ellende een gezicht gegeven. Met Suttree heeft hij een nieuw personage toegevoegd aan de rij van onvergetelijke helden van de wereldliteratuur.

Voor het eerst gepubliceerd op De Leesclub Van Alles

Recensie door: Nico Hylkema

Tragisch en intrigerend

[Recensie] Twintig jaar heeft de Amerikaanse schrijver Cormac MCarthy gewerkt aan een van de opmerkelijkste boeken van de laatste decennia van de vorige eeuw. Onder de titel Angel verscheen in 1997 de Nederlandse vertaling van het magnum opus van McCarthy. Dat was zeventien jaar na de eerste druk in de Verenigde Staten. In 2014 is het uitgebracht als Suttree, de oorspronkelijke naam.

Onder de oorspronkelijke titel Suttree vestigde de roman McCarthy´s naam als schrijver in de VS, maar ook een beetje als ´schrijvers-schrijver´. Want voor het grote publiek bleef McCarthy nog lang een onbekende. Dat veranderde pas bij het verschijnen van het eerste deel van de Grenstrilogie, Al de mooie paarden.

Suttree is zonder twijfel het grappigste boek van de Amerikaanse auteur en tegelijk het meest trieste. De roman beschrijft het leven van Cornelius Suttree. De hoofdpersoon heeft zich teleurgesteld afgewend van de Amerikaanse droom. Hij heeft gekozen voor het leven op de stinkende rivier die de stad Knoxville in Tennessee doorkruist. Daar leeft hij aan de zelfkant van de maatschappij.

In zijn romans blinkt McCarthy vooral uit in schitterende landschapsbeschrijvingen, zijn indringende observaties, gelardeerd met terloopse dialogen. Zijn hoofdpersonen lijken vaak niet meer dan eenzame decoraties in een bedreigende wereld. Suttree is hierop geen uitzondering.

“Beste vriend nu, in de stoffige klokloze uren van de stad waarin de straten zwart dampend in het kielzog van de sproeiwagens liggen, nu de dronkaards en daklozen zijn aangespoeld in de luwte van muren in stegen of lege terreinen, nu scharminkelige katten met hoge schouders door de duistere buurten struinen, nu deze doorgangen van roetzwarte klinkers  of keien, waar de schaduwen van leidingdraden de kelderdeuren veranderen in spookachtige harpen, zal er niemand rondlopen behalve jij.”

Met deze zin begint Suttree. Het is voldoende om ademloos verder te gaan. McCarthy´s landschap wordt hier bevolkt door nakomelingen van de onderdrukte massa´s uit Europa, die in het beloofde land niet de hemel op aarde vonden. In tegendeel. Daarnaast bevolken de verpauperde zwarte Amerikanen de oevers van het stadsriool.

Ze brengen allen hun dagen door in volstrekte zinloosheid, overleven door een enkele vis die zich nog in de rivier waagt te vangen, te verkopen en elkaar het leven zuur te maken. Als ze al met elkaar spreken, is dat in een afgekloven taal.

“‘Waarom istie gesprongen?’
‘Dat zal hij wel niet verteld hebben.’
‘Ik zou het niet doen. Jij?’
‘Tis niet te hopen. Ben je vandaag nog in de stad geweest?’
‘Nee, ik voelde me niet lekker.’
‘Wat heb je?
‘Als ik dat ´ns wist. Ze zeggen dat de dood komt als een dief in de nacht, maar ik zie ´m niet. Ik zou om z´n nek vliegen.'”

Deze dialoog na een zelfmoord is er eentje, die in al zijn beknoptheid kenmerkend is voor Suttree. McCarthy´s humor gaat niet ten koste van mensen. Hij maakte de menselijke tragedie draaglijk. Zelfs als een tragische jongen zijn seksuele behoefte bevredigt in meloenen, weet McCarthy nog een waardig persoon neer te zetten.

“De menselijke ellende kent geen grenzen, het kan altijd erger”, stelt Suttree vast en in een prachtig boek heeft de schrijver die ellende een gezicht gegeven. Met Suttree heeft hij een nieuw personage toegevoegd aan de rij van onvergetelijke helden van de wereldliteratuur.

Voor het eerst gepubliceerd op De Leesclub Van Alles

Samenvatting

Wrang en hard maar toch humoristisch en van een vernietigende schoonheid, dat is Cormac McCarthy's magnum opus Angel (1979), waaraan hij twintig jaar heeft gewerkt. Het is het verhaal van de gedeclasseerden en de havelozen, de zwarte krotbewoners en de verre nazaten van de Saksische clans die ooit golf na golf Amerika overspoelden, en hun waanzinnige maalstroom van religie, hoop, geweld en blinde dronkenschap.

Centraal staat de aan lager wal geraakte Cornelius Suttree. In een woonboot op de Tennessee aan de rand van Knoxville voorziet hij in zijn bestaan door te vissen in dit stinkende riool, dat als een Styx door de stad en het land stroomt. Hij kiest voor een bestaan als rivierrat, en in de roman klinken de stemmen van de 'ratten' met wie hij zich omringt. In een overweldigende stortvloed van beelden schildert McCarthy het beeld van Amerika's zelfkant, een machtig en genadeloos epos vol slemp- en vechtpartijen, sluwheid en tragiek, dood en miserabel leven. Waarbij als motto deze weinig opbeurende woorden van hoofdpersoon Suffree kunnen dienen: 'De menselijke ellende kent geen grenzen, het kan altijd nog erger.'

Eerder verschenen bij De Arbeiderspers de eerste twee delen van de Border Trilogy, AI de mooie paarden en De kruising, en Kind van God.

'Cormac McCarthy biedt ons hier een beeld van het leven op en aan de rivier dat leest als een verdoemde Huckleberry Finn.' - The New York Times Book Review

'Angel doseert humor op het niveau van de geniale droogheid van Faulkner, terwijl de fantastische verbeeldingskracht in dit boek de auteur plaatst naast het beste van Flannery O'Connor.' - The Times Literary Supplement

'Cormac McCarthy is de geboren verhalenverteller, de schrijver van een volmaakt natuurlijke stijl; hij beschikt over een verbluffend vermogen tot de trefzekere dialoog, zijn comédie humaine is even zwart als overtuigend. Elk verhaal, elk gegeven gaat bij Cormac McCarthy altijd tot in het hart van de tragedie.' -New Republic

De Nederlandse pers over De kruising:

'Het zwiept je van de sokken, het dreunt je in de oren [...] een van de twee indrukwekkendste buitenlandse romans van de afgelopen jaren. Die andere was A/ de mooie paarden.' - Ger Witteveen in Friesch Dagblad

'Wie McCarthy leest, merkt opeens weer hoe gevoelig de rechterduim is voor het aantal pagina's dat ons en de held nog is vergund.' - Nerman Stevens in Het Parool

Toon meer Toon minder
€ 23,99

Verwachte leverdatum: woensdag 01 april


Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
ISBN
9789029589833
Verschijningsdatum
november 2014
Druk
2
Aantal pagina's
480 pagina's
Illustraties
Ja
Nurcode
302: Vertaalde literaire roman, novelle
Thema's
  • Fictie
  • Fictie: speciale kenmerken
  • Vertaalde fictie
Categorieën

Uitgever
De Arbeiderspers

Vertaald door
Harrie Lemmens

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden