Voor 23:00 besteld, overmorgen in huis

Gratis verzending vanaf €17,50

Steun de boekensector

Façade

Auteur(s): Esther Verhoef
Taal: Nederlands
0,2/5
2 recensies
Façade
Façade

Recensie

Aantal recensies: 2

Recensie door: Jan Stoel
4/5

Creepy roadtrip vol muziek en psychopathie 

[Recensie] Beangstigend, eng, ijzingwekkend spannend kun je Façade van Esther Verhoef noemen. Façade is een mooie titel, want het gaat vooral om wat er zich achter de ‘buitenkant’ van mensen afspeelt, wat er in hun geest omgaat, hoe ze zich psychologisch ontwikkelen. De buitenkant zegt niet alles over mensen en kan verraderlijk zijn. 

Het verhaal verloopt volgens twee verhaallijnen die allebei vanuit het ik-perspectief verteld worden. In de cursieve passages is het de dader die aan het woord is. Façade opent ermee. Iris lacht daarin naar de dader, zonder te weten wie hij is. “Haar naïviteit grenst aan het roekeloze. (…) Lekkere stem heeft ze. Beetje schor. (…) Ik ben benieuwd hoe die klinkt als ze hem kapot heeft geschreeuwd en beurs en apathisch onder me ligt.” Meteen is er dreiging. Die cursieve passages zorgen voor een continue spanning. Dat de dader een psychopaat is wordt allengs duidelijker, maar wie hij is? 

Verblindend sterrenstof

Het tweede perspectief is dat van Iris van der Steen. Zij heeft zichzelf veel te lang afhankelijk opgesteld. Nadat haar moeder Sonja ervandoor is gegaan, klampte ze zich eerst aan haar vader vast en later aan haar man Sander. Aanpassen is haar motto. Na de scheiding van Sander (“het verblindende sterrenstof dat onze relatie haar glans schonk, was na negen jaar huwelijk eenvoudig uitgewerkt”) richt ze zich helemaal op de opvoeding van hun zoontje Levi, dat nu negen jaar is. “Ik ben al heel lang geleden uit het oog verloren wie Iris van der Steen eigenlijk is. Of wil zijn. Of kan zijn. Daar wil ik deze zomer achter komen”.

Tijd voor een time out dus. Ze gaat op vakantie richting Portugal waar haar moeder woont met haar zoveelste nieuwe vlam, ditmaal Philippe, die het zakelijk helemaal gemaakt heeft. Ze gaat de auto van haar moeder, een oude, robuuste Land Rover Defender, die nog in Nederland staat, naar haar moeder brengen. Ze laat haar zoontje Levi achter bij zijn vriendje en diens ouders op de camping. Nog maar net vertrokken rijdt ze bij een benzinestation een man aan. Het blijkt Mischa de Jong te zijn. Hij is voor een klus op weg naar het zuiden. Ze kent hem als instructeur van de sportschool, vindt Mischa waanzinnig aantrekkelijk en nodigt hem – uit schuldgevoel –  uit mee te liften. Er volgt een roadtrip naar het zuiden. De druk van de belager op Iris neemt toe, de spanning loopt op.  Enerzijds zoekt Iris de vrijheid, anderzijds zoekt ze veiligheid, geborgenheid.

Verknipt, kwaad, agressief

Door flashbacks krijgen de karakters van Iris en haar ‘achtervolger’ reliëf. Redenerend vanuit hun achtergrond wordt hun handelen verklaard. Iris is wat naïef, is aardig, positief ingesteld, open. Ze is een vrouw die altijd keurig binnen de lijntjes heeft gekleurd en nu ze alleen op weg is wil ze die brave kaders wel oprekken en genieten van wat ze gemist heeft. Haar tegenstrever daarentegen is verknipt, kwaad, agressief, tot in zijn diepste wezen slecht, heeft morbide fantasieën, bedreigt zelfs Levi. Hoe dit personage volledig ontspoord is en tot de psychopaat is uitgegroeid die Iris als obsessie heeft, wordt gaandeweg het verhaal duidelijk. Achter de façade van veel personages in het boek zit iets anders.

Muziek speelt een belangrijke rol in het boek. In de auto (niet voor niets een oldtimer; het verleden is echt van betekenis in het verhaal) liggen allerlei cassettebandjes van vroeger. De titels van de nummers die gedraaid worden zijn gekoppeld aan wat er zich op dat moment afspeelt. What’s up van 4 Non Blondes als Iris niet weet wat er aan de hand is, Thank God I’m a country boy als het gezin Van der Steen over de hei rondrijdt, Land of confusion van Genesis als Iris zich verwondert over een reactie van Mischa. En dan natuurlijk Mama van Genesis met onder meer deze regel “So get down, down her beside me…Oh, you ain’t going nowhere”. Dit nummer is bijna het leitmotief van degene die Iris stalkt. IJzingwekkend.

Bol van dreiging

Verhoef vertelt het verhaal in korte hoofdstukken in een hoog tempo. Met tussenzinnetjes en plotwendingen weet ze de spanning vast te houden, op te voeren. Die cursieve gedeelten zorgen er ook voor dat je net iets meer weet dan Iris. Dat drijft de spanning op en als lezer wil je Iris waarschuwen. Een mooie vondst. De cursieve stukken staan bol van de dreiging: “Iris van der Steen verkent mijn terrein als een blinde die een teen in de oceaan steekt en daar conclusies uit trekt. Nat, koud en pijnloos. Geen idee van de onmetelijke diepte, de talloze onderstromen, het leven en de dood, de strijd die er woedt. De duisternis. De andere dimensie.”

En dan de ontknoping. Die is spectaculair en ontroerend. Façade is creepy. Verhoef laat in deze thriller zien dat ze op zoek is naar wat er achter de buitenkant van mensen schuilgaat, wat de wereld is achter de woorden die ze uitspreken. Het motto van het boek, regels van Lennaert Nijgh, passen daar perfect bij: “Het gras zal altijd groener zijn / aan de andere kant van de heuvels, / al zien de anderen om ons heen / niet verder dan dit ene dal.”

Voor het eerst gepubliceerd op De Leesclub van Alles

Recensie door: Nico Voskamp
4/5

Onder je huid kruipende roadtrip

[Recensie] Spanning opbouwen is een belangrijke voorwaarde voor een spannend boek. Zo vanzelfsprekend als dat klinkt, zo vaak moet de lezer zich toch nog door een hoop geeuwopwekkend proza werken om de ontknoping van een thriller te bereiken. Esther Verhoef doet dat anders. In haar boeken trekt ze in korte hoofdstukjes een zenuwslopende suspense-muur op vanaf pagina 1.

Façade, haar nieuwste, is gelukkig daarop geen uitzondering. In hoog tempo gaan de hoofdstukjes van start en kijken we via wisselend perspectief mee in de gedachtewereld van de personages.

Eerst ontmoeten we de archetypische dader, te herkennen aan de cursieve tekst. In krap twee pagina’s zet Verhoef knap diens psychopathisch denkpatroon neer. Dit is het moment waarop deze dader hoofdpersoon Iris in de sportschool ontmoet, met aan het eind alvast een knauw naar de lezer:

“’Hoe heet je?’ vraag ik.
‘Iris. Iris van der Steen.’
‘Mooie naam.’
‘Dank je.’ Weer die lach.
Lekkere stem heeft ze. Beetje schor.
Ik ben benieuwd hoe die klinkt als ze hem kapot heeft geschreeuwd en beurs en apathisch onder me ligt. Wanneer ze haar willoze vlees aan me heeft overgeleverd en het scherpe besef van de gruwelen die haar nog te wachten staan van haar betraande gezicht te lezen zal zijn.
Binnenkort zal ik weten hoe dat is.
Heel binnenkort.”

Deze persoon blijft beter anoniem om niet te eindigen met de snelste plotspoiler ooit.

Volgende hoofdstuk. Hier vinden we hoofdpersoon Iris van der Steen dus, moeder van schattig zoontje Levi, gescheiden van Sander en op zoek naar zichzelf. Ze levert haar zoontje af bij de camping, waar papa hem volgende week gaat afhalen. Iris zelf heeft nu een paar weken vrij om in een oude Defender naar Portugal te rijden, waar haar moeder een boerderij heeft. Echt goed contact heeft ze niet met haar moeder, maar ze verwacht wel in de rust van het Portugese bergland rust & bezinning te vinden. Ze start de rammelbak en gaat on the road.

Check. De acteurs in het drama dat zich gaat voltrekken zijn voorgesteld: het verhaal schakelt een versnelling hoger. Iris rijdt weg bij een pompstation terwijl ze haar telefoon checkt, en rijdt een man aan. Schrik. Schaamte. Nervositeit. Schuldgevoel. Angst. Een orkaan van emoties wervelt door haar heen terwijl ze de Defender stilzet en gaat kijken of de man nog heel is. Dat blijkt mee te vallen. Door de opluchting en doordat hij toevallig dezelfde kant op gaat als zij, kan hij wel met haar meerijden.

Was dat een goed idee? Het valt te vrezen van niet, en al snel blijkt de man zich inderdaad te ontpoppen tot een bemoeizuchtige, dominante kerel. Die desalniettemin razend aantrekkelijk is. Misschien met zijn gespierde biceps en afgetrainde lichaam zelfs aantrekkelijk genoeg voor zweterige, lang niet genoten seks. Op dat moment tekent zich een kritiekpuntje af in het verhaal. De man is bepaald niet sympathiek, schoffeert haar, is verbaal bedreigend en toch gaat Iris met hem een avontuurtje aan. Voor de (mannelijke in dit geval) lezer is dat niet zo vanzelfsprekend.

Er is soms ook wat inconsistentie in het boek, die te maken heeft met de plotwendingen. Figuren met een bepaald karakter gedragen zich eerst volgens dat karakter, maar na de plotwending klopt dat gedrag niet helemaal meer. Kleine onrechtmatigheden zijn het, die eerder onbevredigend dan storend zijn. Afgezien daarvan is het de spanning die beklijft. Wurgende spanning die als een stalen net om de arme Iris sluit, als haar belager haar wereld steeds kleiner maakt tot alle ontsnappingsmogelijkheden zijn uitgesloten. De radeloosheid, angst, wanhoop spat van de bladzijden af, en zo gaat het door tot de climax in Portugal.

Tot aan die ontknoping blijft Facade een verslavende pageturner die onder je huid kruipt. De spanning van het verhaal en de vaart die Verhoef er voortdurend in houdt, slepen de lezer bekwaam mee tot het eind. Een mooie prestatie – Verhoef zet weer een uitstekende nagelbijter neer.

 

Voor het eerst gepubliceerd op De Leesclub Van Alles 

Samenvatting

Hij leek zo aardig.

Dat je hem ontmoette, was toeval.

Of niet?

Twee jaar na haar pijnlijke scheiding komt jonge moeder Iris van der Steen eindelijk aan vakantie toe. Een roadtrip dwars door snikheet Europa met oldtimer Toet, en stapels cassettebandjes uit haar jeugd, moet haar dichter bij zichzelf en bij haar reislustige moeder in Portugal brengen. Wanneer ze de knappe, charismatische sportinstructeur Mischa de Jong laat instappen lijkt de reis een romantische wending te nemen.

Maar Mischa is niet wie hij zegt te zijn.

Façade is Verhoefs meest beklemmende thriller ooit; je doet geen oog meer dicht.

Esther Verhoef is een van de meest succesvolle en veelzijdige schrijvers van Nederland. Van haar psychologische thrillers en romans zijn circa 2,4 miljoen exemplaren verkocht. Verhoefs werk is in tal van landen verschenen, waaronder in de Verenigde Staten, Duitsland en Korea, en is meerdere malen genomineerd en bekroond. Ze won onder meer de NS Publieksprijs, de Hebban Award en De Gouden Strop.

‘Verhoef schetst personages die uitstijgen boven de standaard thrillerstereotypen.’

Barnes & Noble Review

‘Esther Verhoef hoort duidelijk tot de schrijvende elite in ons land.’

Algemeen Dagblad

‘Als je de adrenaline van de recensent nog tot diep in de nacht laat stromen, is dat vakwerk.’ de Volkskrant

‘Elke thriller van Esther Verhoef koop je zonder de achterflap te lezen.’

Marie Claire

‘In één adem uit!’

Margriet

Toon meer Toon minder
€ 15,00

Verwachte leverdatum: zaterdag 05 december


Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
ISBN
9789044646382
Verschijningsdatum
mei 2020
Druk
12
Aantal pagina's
368 pagina's
Illustraties
Ja
Nurcode
305: Literaire thriller
Thema's
  • Fictie
  • Thriller / spannende fictie
Categorieën

Uitgever
Prometheus

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen