Creatief met Corona 14. Doodse stilte

Doodse stilte
Door Alexander Roessen

“Het gaat om Daisy.” Even zweeg de vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. “Ze is weg.”

Sharon liet de fineliner uit haar hand vallen en voelde haar hartslag in haar keel bonken. Briesend had ze haar mobiel opgepakt zonder haar blik van het schetspapier af te wenden en hem tussen haar oor en schouder geplaatst. Na het horen van haar dochters naam was haar frustratie omgeslagen in verwarring.

“Hoe bedoel je?” Ze staarde van het telefoonscherm naar de gescheurde foto van een lachende Daisy, die op een stapel bouwtekeningen lag en hield de mobiel weer tegen haar oor.

“We hebben overal gezocht en haar geroepen,” zei de vrouw met trillende stem. “We hebben uw man… haar vader ook gebeld, maar zijn telefoon schakelde direct door naar de voicemail.”

“Haar vader?” zei Sharon sissend. De knokkels van haar vingers die de mobiel omklemden, trokken wit weg. Als ze zes jaar geleden had geweten dat hij haar zo zou teleurstellen, was ze nooit aan de relatie begonnen. “Ik heb toch gezegd dat hij ons heeft verlaten. Waarom hebben jullie mij niet gelijk gebeld?”

“Dat hebben we als eerste gedaan. Uw collega zei dat u thuis aan het werk was, maar uw mobiel werd niet opgenomen. Kunt u zo snel mogelijk hierheen komen?”

Ontwerpen deed ze het liefst in stilte thuis in haar werkkamer, haar collega’s wisten dat ze de dan liever niet gestoord werd. De trillende mobiel op de hoek van haar bureau had ze zolang mogelijk genegeerd, totdat ze zonder te kijken het gesprek met een snauw had aangenomen.

“Ik ben er over vijf minuten.” Zonder een reactie af te wachten, verbrak ze de verbinding en ze haastte zich naar de gang. Verdomme Daisy, dacht ze bij zichzelf terwijl ze met haar jas en sjaal in de hand de garage in liep, dit kan ik nu niet gebruiken.

Ze graaide de sleutels uit haar handtas die nog op de vrieskist naast Erwins mobiel lag en struikelde bijna over het gereedschap. Als bouwvakker was er geen klus te klein voor hem, zelf bleek ze niet zo handig te zijn met een hamer en zaag. De auto zou ze over een tijdje op Marktplaats te koop aanbieden. Met de fiets in de hand wurmde ze zich door de loopdeur, draaide de deur op slot en sloeg de sjaal nog een keer om haar nek. Nadat ze haar handtas in de fietstas onder het kinderzitje had gedaan, sprong ze op de fiets en trapte zo hard als ze kon tegen de ijskoude wind in naar school. Als Daisy maar niet ...

Op het schoolplein kwam een van de juffrouwen haar al tegemoet. Sharon dacht haar te herkennen van het kennismakingsgesprek dat ze samen met Erwin en Daisy had bijgewoond. Hij regelde de schoolzaken vanaf dat moment. Als hij de hele dag in de garage kon zitten, kon hij ook Daisy naar school brengen en weer ophalen. Voortaan zou ze dat zelf moeten regelen.

“We hebben haar nog niet gevonden.” De vrouw keek haar met een bezorgde blik aan. “We vrezen dat ze is weggelopen, of misschien is meegenomen. Hebt u haar vader nog gesproken?”

“Nee. Waar is haar klaslokaal?” Zonder veel aandacht aan de vrouw te besteden, liep Sharon naar de voordeur van het schoolgebouw. “Daisy kan niet weg zijn, ik ben er zeker van. Thuis speelde ze ook altijd verstoppertje toen Erwin haar nog van school thuisbracht. Ik had haar altijd zo weer gevonden. Daisy!”

“Daisy’s vader vertelde ons over de thuissituatie tijdens het laatste oudergesprek.” Hijgend kwam de juffrouw naast Sharon in de deuropening van het klaslokaal staan waar Daisy voor het laatst was gezien. “Vervelend dat hij zonder werk kwam te zitten. Dat moet moeilijk zijn geweest.”

“Het heeft de relatie inderdaad geen goed gedaan.” Thuiswerken was voor Sharon onmogelijk geworden nadat Erwin zijn baan in de bouw was kwijtgeraakt door de stikstofcrisis. Ze was wanhopig geworden van het onophoudelijke getimmer en gezaag in de garage aan die stomme auto. Ze was juist gewend om in stilte thuis te kunnen werken, geen man en kind die haar lastig vielen, geen afleidingen, geen collega’s die haar stoorden. Erwin had beter moeten weten na al die jaren.

Sharon stapte het klaslokaal binnen, op de voet gevolgd door de juffrouw. “Daisy! Kom op. Ik heb hier geen zin in.” Ze zakte door haar knieën, maar meer dan enkele tafelpoten, stoelpoten en een lage kast zag ze niet. Ze voelde de woede weer in haar maag omhoog borrelen, ze had nooit veel geduld gehad voor dit soort stomme spelletjes.

“Denkt u dat Daisy zich daarom heeft verstopt, vanwege de problemen thuis?

Sharon draaide zich met een ruk naar de vrouw en keek haar nijdig aan. “U hebt geen idee hoe het is.”

“Nee, maar we zien wel dat spanning tussen de ouders kan overslaan op het kind. Wanneer de prestaties achteruitgaan, is dat een teken dat er iets mis kan zijn.”

“De spanningen zijn weggenomen, dus er is nu geen enkele reden voor haar om zich te verstoppen.” Sharon had zich ervan verzekerd dat ze voortaan in alle rust thuis zou kunnen werken. Zolang Daisy haar mond maar hield. Maar wie neemt een kind nu serieus.

Onder de kastdeur herkende Sharon de gesp van een Hello Kitty rugzak. Ze stapte op de kast af en schoof de deur open. “Zie je, mama weet je altijd te vinden.”

Sharon sloeg de flap van de fietstas omhoog en propte het rugzakje bovenop de handtas. Ze zou aan haar moeder vragen of zij nog weet hoe je dat soort vlekken verwijdert. De laatste keer was alweer zeven jaar geleden.

Ze tilde Daisy op en gespte haar vast in het kinderzitje. Daisy hield haar blik op de grond gericht en huilde zachtjes.

“Kom hier met je handen, dan doe ik je wanten aan. Wat is dat?” Sharon vouwde het gebalde vuistje open en pakte de andere helft van de gescheurde foto uit haar hand. “Heb je onthouden wat ik heb gezegd?”

“Nooit in de vriezer kijken, mama.”

--

Alexander Roessen is 46, schrijver, bouwkundig tekenaar en boekenblogger bij Thrillers & More. Roessen schrijft graag (korte) verhalen, vaak met een thriller thema. Schrijven doet hij al vanaf kinds af en aan, soms wat meer dan anders. De laatste jaren schrijft Roessen bijna wekelijks en doet hij mee aan schrijfwedstrijden. Een aantal verhalen zijn gepubliceerd in diverse bundels.

--

Creatief met Corona

Hoe komen we deze bizarre tijd door? Op initiatief van auteur Reinold Vugs publiceert boekenplatform Bazarow.com elke werkdag rond de klok van 16.00 uur een nieuwe of bestaande tekst van schrijvers, medewerkers óf lezers. Het  het mogen ook schilderijen, tekeningen, collages of foto's zijn.  

Het doel van Creatief met Corona volgens Reinold: “Het belangrijkste is dat de bijdragen inspireren, prikkelen of wellicht troost bieden en lezers voor een moment wegvoert uit de dagelijkse werkelijkheid.” 

Zelf meedoen? Kijk hier hoe! 

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden