Voor 23:00 besteld, morgen in huis

Gratis verzending vanaf €17,50

Steun de boekensector

Uit de hoek deel 14: Oude lul met vingers

zondag 2 mei 2021

Marc Schoorls brutale vrijplaats

Ik ben te oud om veelbelovend te zijn. Maar als ik zo doorstiefel als dat ik nu doe, dan heb ik over zeg tien jaar een aardig oeuvre bij elkaar getikt met die twee vingers van me. Daar zou mijn vader, die mij (en mij niet alleen) graag voor lul met vingers uitmaakte, denkelijk wel van hebben opgekeken. Die had mij nu moeten zien zitten. Het is vijf uur in de ochtend en ik kan niet meer slapen omdat ik vol zit met ideeën en plannen. En zo gaat dat wel vaker de laatste tijd. Een beetje te vaak als je het mijn vrouw vraagt. Geloof ik tenminste.

Tot nu toe was mijn leven een hors d’oeuvre. Een best smakelijk geheel. De mayo zorgde voor de topping en stond symbool voor m’n wat zure positie tegenover de boekenwereld. Ach, mijn leven. Het was best mooi. Een leven waarin ik werkte als kok-kookdocent, veel las, en er een compleet gezin op nahield alsmede een kleine vriendenkring. En heel af en toe toch maar iets opkrabbelde omdat ik net niet laten kon. (Dat heb ik, echt waar, vaak geprobeerd.)

Nu zijn kinderen groot, door corona ben ik uitgewerkt en vrienden zijn dood of hebben onenigheid. Wat moet ik verder nog?

Schrijven! Schrijven alsof de dood me op de hielen zit, wat hij op mijn leeftijd (ik verklap niks, ik scháám mij) ook daadwerkelijk doet. Als ik mijn ogen sluit, maar dat dan nog niet definitief, dan zie ik dat lelijke smoelwerk voor me. Dat mombakkes van de dood, die schedel met die holle oogopslag en die gruwelijke tanden. Nou, mooi niet. Hij wacht maar eventjes. Want ik zie nog een taak voor me weggelegd. Een waar ik vreselijk veel zin in heb.

Dus sta ik als lul met vingers vanaf nu pal voor de literatuur. En ja, daar stel ik me kwetsbaar mee op, zoals dat heet. (Heette? ik hoor die zegswijze eigenlijk nooit meer. Het is een en al inclusie en woke wat je tegenwoordig hoort, maar dat gaat ook wel weer over en bovendien, daar nu voel ik me te oud voor;)

Ik heb net de drukker opdracht gegeven om 100 exemplaren van mijn boekje Veelzeggende zinnen, over het aforisme in de Nederlanden en ver daarbuiten te laten drukken. Op eigen kosten en voor eigen risico. Ik heb niet de illusie dat daar veel belangstelling voor zal zijn, hoe schitterend ook.  Zeker niet omdat ik geen enkele naam heb in de boekenwereld. Dus.

Maar dat komt. Als ik zo doorstiefel. Straks kan men niet meer om mij heen omdat ik mijn eigen bibelebontse berg gemaakt heb. Mijn eigen privé-Olympus waar ik verder iedereen vanaf donder. Noli me tangere, om met Jeroen brouwers te spreken. Oók een voorbeeld. En een oud voorbeeld. Ik zal het betreuren als ook hij de pijp aan Maarten geeft. Zeker. Dat is de laatste held van mijn jeugd, na Hermans en Komrij. (En afgezien van onder meer wat schilders en popmuzikanten.)

Als Jeroen Brouwers komt te overlijden, dan is het met de polemiek gedaan. Vooral dat betreur ik. Het is een genre dat me aan het hart gaat en dat verder door niemand gebezigd wordt. Zelfs niet door een eigenzinnig genie als Arnon Grunberg, die er wel het temperament voor heeft. Of de reus A.F.Th. van der Heijden, die het ook zou kunnen. Zelfs onderling hebben ze de strijdbijl begraven, die twee. Dat had een mooie titanenstrijd kunnen worden! Maar nee. Jammer is dat. Het kletteren der letteren kan zùlke mooie ketelmuziek opleveren en zó’n mooi hoofs gevecht opleveren waarbij koppen gesneld worden en reputaties sneuvelen.

Welaan, in de kantlijn ben ik er druk mee. Werk ik ook daaraan. Geef me nog een jaar, max twee en dan kom ik er echt mee Uit de hoek. Dan stel ik als De Ongenietbare Tijdgenoot een dikke bundel samen waaraan  ik nu bij tijd en wijle kwijlend van satanisch plezier aan werk.

Want dat is natuurlijk wel een punt. De tijd van leven. Hoe lang heb ik nog? Het kan zomaar gebeurd zijn, zei vader vaak mismoedig. Nou, dat duurde in zijn geval nog best lang. De lul. Zonder vingers. Maar toch ook wel een aandoenlijke lul. Zoals u kunt lezen in mijn nieuwe roman Zo vader, zo zoon dat op het punt van verschijnen staat. Geef me daar nog een week of wat voor, God. Of hoe heet u? O, het lot. Prima. Dank u. En nog een beetje extra tijd voor al die andere klussen van. Het wordt gewaardeerd. Vooralsnog (bijna) allen door mezelf. Maar dat komt. Dat zei moeder tenminste altijd: het komt goed. Ze loog nooit. Dat kon ze niet eens. Nu is ze dood. Ik denk nog elke dag aan haar. En ik pink daarbij geen lullig traantje weg, maar slik mijn o zo bittere verdriet. Ach, lief moedertje toch! 

--

Van Marc Schoorl (Wassenaar, 1962) verschenen in onder meer De Gids, Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer literaire artikelen en beschouwingen. De laatste tien jaar werkte hij vooral aan zijn ‘grote trilogie’ Autobiografie van een romanpersonage. Deel 1 is Zes broers en een zus dat in december 2020 verscheen. Het werd deels als feuilleton gepubliceerd op Bazarow.com.
Deel 2 en 3 zullen in 2021 verschijnen

 

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden