Voor 23:00 besteld, morgen in huis

Gratis verzending vanaf €17,50

Steun de boekensector

Uit de hoek deel 8. Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding

zondag 14 maart 2021

Marc Schoorls brutale vrijplaats

Ik ben een kleinzielig mens. En ik ben ijdel. En niet onfeilbaar. En noem maar op. Ik ben, kortom, een gewoon mens. Solange Leibovici is dat ook. Maar zij is nog wel even meer. Namelijk een hotemetoot in de psychoanalyse. En d’r FB-pagina maakt melding van haar Associate professor-schap aan de UvA, waar ze docente literatuur- en filmwetenschap was. Haar profiel op een grote boekverkoperssite vermeldt dat ze ‘Dr.’ is. Gepromoveerd dus.

Dus nee, dat is niet zomaar iemand. En dat laat ze merken ook op Facebook. Ze is nogal van de uitgesproken meningen. Gaudí? ‘Gewoon kitsch.’ Nee, op haar mondje gevallen is ze niet.

Op 9 maart spreekt ze haar verbazing uit over zwarte vrouwen die er ‘alles’ aan doen om wit te worden. Solange vindt dat er een soort hypocrisie in zit. Daarbij richt ze zich specifiek op hun haardracht. Neem Meghan en Michelle Obama. Die hadden als kind afro-haar en haalden dat weg!

Mij lijkt dat hun goed recht. Maar wie ben ik? Zelf houd ik wel van kroeshaar, maar heel veel modellen kun je er mee niet maken. Dus ik begrijp dat ontkrullen wel.

Iemand anders reageert metterdaad en post dat omgedraaid heel veel witte vrouwen hun haar graag in een krul hebben en hun huid laten bruinen. De vraag luidt: ‘Zit je niet heel erg veel in te vullen voor die meiden strictly vanuit het klassieke koloniaal racisme frame?’ Leibovic reageert furieus, kortaf en grof: ‘Je lult’.

De lul in kwestie reageert met te zeggen dat zij die twee vrouwen nooit gesproken heeft en hun beweegredenen niet kent. En hij haalt er zoiets als joodse zelfhaat bij. ‘Ik geef toe: geen enkel bewijs voor mijn theorie.’

Leibovic gaat niet in op die wat warrige theorie van vijf, zes volzinnen. Ze  weerlegt niks, maar doet een Baudetje: ‘Jij begint me heel erg te vervelen met je aannames die nergens op gebaseerd zijn. En nergens op slaan. Jij gaat eruit.’

Zo gaat dat, onder intellectuelen.

Want ik dacht eerst dat die tegenspreker wel een zwarte vrouw zou zijn. Of woke. Maar nee, het is een keurige witte meneer met een gecoiffeerde snor, een baan en een kind. Een journalist en ‘maker van content’.

Solange Leibovici  doet dat wel vaker: mensen die haar durven tegen te spreken, die bonjourt ze eruit.

Ik mocht tot mijn grote verbazing iets soortgelijks beleven.

Zij postte namelijk iets over het  tv-programma voor een week Eus’ Boekenclub.

Ik vind dat best geinig. Voor een weekje. Maar intellectueel Leibovic vindt  het he-le-maal niks. ‘Vroeger had je in Frankrijk Bernard Pivot (met) een gesprek op niveau over boeken die er toe doen.’ Ja, zegt ze, de tijden veranderen. Maar dit gaat voor haar toch echt te ver. ‘Ik geloof nog altijd in kwaliteit (...) . Je zou mijn boekenkasten moeten zien!’

En wat zag zij dan? Ze zag een interview van Eus ‘met de beroemde Dick Zwaap’. Eus had volgens haar zijn boek niet eens gelezen ‘zo dom en nietszeggend waren zijn vragen’. 

Dus ik post: ‘Dat Dick Zwaap is een grapje neem ik aan.’

Maar nee.

Ik: ‘O. De man heet Swaab. Met een B. (...) Is ook een beetje dom, of niet dan?’

Leibovic doet van hahaha en zegt dat ze even in de war was met René Zwaap en ‘ga vooral door met je pedante opmerkingen!’ 

Nou, op uitnodiging dan maar, want ik vind het niet pedant.

Dus ik schrijf terug: ‘Ach ja, ik ben ook wel eens in de war. Maar pedant? Omdat ik dat à la Maxima “een beetje dom” noem? Neuh. Dat vind ik niet eerlijk. Ik schrijf ook niet zoiets als: “Je zou mijn boekenkasten moeten zien!’ Maar goed, ieder het zijne.’

Geen reactie. Of ja toch: Dick wordt nu bij zijn juiste naam genoemd èn mijn bericht is verwijderd. Ausradiert.

In plaats van een petieterig bedankje en zeggen dat het stom is. Want zoiets overkomt de beste. Nu wordt de boodschapper weggezet als pedant. En krijgt plakband op zijn mond. Tsja. Laat ik het netjes op z’n Frans zeggen: ik vind het niet chique. Enne... C’est le ton qui fait la musique, n’est-ce pas? (Meer Frans dan dit ken ik niet;) 

Maar zo zijn de mores van de sociale media. Waarom héten die eigenlijk zo?

--

Van Marc Schoorl (Wassenaar, 1962) verschenen in onder meer De Gids, Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer literaire artikelen en beschouwingen. De laatste tien jaar werkte hij vooral aan zijn ‘grote trilogie’ Autobiografie van een romanpersonage. Deel 1 is Zes broers en een zus dat in december 2020 verscheen. Het werd deels als feuilleton gepubliceerd op Bazarow.com.
Deel 2 en 3 zullen in 2021 verschijnen.

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden