Voor 23:00 besteld, morgen in huis

Gratis verzending vanaf €17,50

Steun de boekensector

Nieuws

Overzicht nieuwe boekenprogramma's, afl. 10-12-2021

Overzicht nieuwe boekenprogramma's, afl. 10-12-2021


Vanaf heden een nieuwe rubriek op Bazarow.com/DLVA: om de vrijdag brengen we voortaan de leukste/interessantste programma’s over boeken van de laatste weken

De Nieuwe Contrabas

Elke week nemen schrijver en dichter Crétien Breukers en journalist en schrijver Hans van Willegenburg het laatste literaire nieuws door en bespreken ze diverse boeken. 

Aflevering 41 van 6-12-2021: Onder andere over Rob van Essen die Vestdijks roman De koperen tuin las en een bespreking van Deuntje van de Guatemalteekse schrijver Eduardo Halfon. 

Boomer & Millenial

In Boomer & Millennial bespreken Istvan Kops en Paula Heeger de boeken die ze lezen - van Nederlandse literatuur en verhalenbundels tot dystopische boeken.

Aflevering van 19-11-2021: In deze aflevering bespreken Istvan en Paula Miniapolis van Rob van Essen. Hoe is deze roman te plaatsen in het universum van Van Essen? Ook hebben we het over Crossing Border, hoe je nu eigenlijk een auteur interviewt (spoiler: zorgen dat het publiek niet in slaap valt...), leesclubs en fysieke boeken vs. de e-reader. 

Brommer op Zee

In 'Brommer op zee' interviewen Ruth Joos en Wilfried de Jong wekelijks schrijvers en dichters over hun werk.

Aflevering van 5-12-2021: Auke Hulst (1975) praat over zijn roman De Mitsukoshi Troostbaby Company. Een persoonlijk boek, waarin de hoofdpersoon Auke van der Hulst in het jaar 2032 kampt met de verwerking van een afgebroken zwangerschap. Fotograaf Robin de Puy (1986) vertelt over haar nieuwe fotoboek Down by the Water. En Manon Uphoff introduceerde in de boekenclub van Brommer op Zee haar boek Vallen is als vliegen. Het boek is een aangrijpende getuigenis van een ingewikkeld en gruwzaam verleden dat ook momenten van grote schoonheid en kracht kent. In december is het boek gratis te lezen via de Brommer op zee-app, daar gaan we ook met elkaar en Uphoff in gesprek.

Boeken FM

In samenwerking met uitgeverij Das Mag verzorgt De Groene een literaire podcast: Boeken FM. Ellen Deckwitz en Joost de Vries bespreken onder leiding van Charlotte Remarque een actueel, relevant of gewoon ijzersterk boek.

Aflevering 15 van 8-12-2021: Over Tove Ditlevsen en haar De Kopenhagen Trilogie
Vorige week verscheen ze nog in de eindejaars 10-beste-boekenlijst van The New York Times: Tove Ditlevsen met haar Kopenhagen Trilogie. Nog niet zo lang geleden was dit voor veel Nederlanders een totaal exotische naam – in tegenstelling tot haar faam in Denemarken, waar Ditlevsen een Annie M.G. Smidt-status heeft en ze poppen van haar maken als nationale trots. Met Kindertijd, Jeugd en Afhankelijkheid oogstte ze gigantisch veel lof, in het buitenland en hier. Deze week schuift Marja Pruis aan om over haar te vertellen. Hoe plaatsen we Ditlevsen in de Deense letteren? 

DLVAlive online 

Filosoof en hoofdredacteur van Bazarow/De Leesclub van Alles Roeland Dobbelaer praat elke maand met een schrijver over een recent verschenen boek.

Aflevering van 22-11-2021: Anne-May Wachters van Der Grinten over haar boek De erfenis van Pilatus. Een gesprek over het ontstaan van antisemitisme, over onverdraagzaamheid en de moeilijkheid van mensen om ‘de ander’ te accepteren. Ook kwam de nieuwe Bijbelvertaling van 2021 ter sprake, een grote achteruitgang volgens Wachters-van der Grinten. In de Bijbelvertaling van 2004 kregen de Bijbelonderdelen een inleiding waarbij, zij het heel voorzichtig, werd aangegeven dat de ruzies tussen christenen en joden plaatsvonden in de tijd van de auteurs. Die is bij de editie van 2021 jammer genoeg weggelaten. Een stap terug in de tijd.

Kinderen

Bij de Waanzinnige Podcast vertelt Angelly (8) over Vlo en Stiekel. Vlo is niet zo dapper, best wel klein, en zijn leven is niet echt denderend. Totdat er een nieuwe leerling in zijn klas komt: een piepklein meisje in kleurrijke kleren: Stiekel. En Stiekel durft alles.  

--

Redactie Bazarow

Stevige kritiek van Nederlandse schrijvers op keuze voor auteurs Kinderboekenweekgeschenk

Stevige kritiek van Nederlandse schrijvers op keuze voor auteurs Kinderboekenweekgeschenk


De keuze van Stichting CPNB voor Andy Griffiths en Terry Denton als auteurs voor het Kinderboekenweekgeschenk voor 2022 is slecht in de smaak gevallen bij een aantal Nederlandse kinderboekenschrijvers. De Australiërs zijn de eerste buitenlandse schrijvers die zijn gekozen voor het schrijven van het geschenk. Het verkiezen van een niet-Nederlandse auteur boven een Nederlandse leverde een storm van kritiek op van kinderboekenschrijvers.

Op sociale media  noemen mensen de keuze onder andere stom, armoedig, onbegrijpelijk en teleurstellend. De keuze voor Griffiths en Denton is volgens het CPNB gemotiveerd om “op leesplezier voor alle kinderen in te” zetten. De freelance journalist Jaap Friso vroeg zich hierbij op enigszins sarcastische wijze af op of dat niet mogelijk is met een Nederlandse schrijver. Kinderboekenschrijver Marcel van Driel zegt op Facebook dat de keuze goed is voor boekenwinkels, niet voor schrijvers. Het Australische duo is namelijk bekend vanwege hun De waanzinnige boomhut-reeks. De de grote populariteit van deze serie zal interesse in de Kinderboekenweek bij ouders en kinderen verhogen, dat is het idee. Volgens literair redacteur van het NRC Thomas de Veen zal het geschenk ook onderdeel zijn van De waanzinnige boomhut-reeks.

Thomas de Veen verdedigt de keuze van het CPNB. Het doel van de Kinderboekenweek is namelijk “reuring in de boekhandel en leesplezier van kinderen met een cadeau-uitgave aanjagen,” waarin de keuze voor Griffiths en Denton slaagt. Hij stemt wel in dat het CPNB hiermee faalt om de Nederlandse boekenmarkt te stimuleren, maar dat is niet de doelstelling voor de Kinderboekenweek. Verschillende mensen brengen hier tegenin dat de ‘N’ in het CPNB voor ‘Nederlandse’ staat. Oftewel, het CPNB zal zich exclusief met de bevordering van Nederlandse literatuur en lectuur moeten bezighouden.

Lees hier meer over de Kinderboekenweek 2022, zoals wat het thema zal zijn.

--

Juno de Bruin

© Maikel Thijssen

Sasja Filipenko in Amsterdam als WiR

Sasja Filipenko in Amsterdam als WiR


Op uitnodiging van het Nederlands Letterenfonds verblijft de Wit-Russische schrijver Sasja Filipenko gedurende de maand december als writer in residence in Amsterdam. Tijdens deze residentie zal hij zijn zesde roman afronden en evenals aan een toneelstuk werken.

Filipenko is een uitgesproken tegenstander van de Wit-Russische president en dictator Loekasjenko. Vanwege zijn kritische houding en de huidige politieke spanningen in Wit-Rusland woont Filipenko momenteel met zijn familie in Duitsland. Eerder dit jaar trad Filipenko voor het eerst op in Nederland tijdens het Crossing Border-festival in Den Haag. Zijn debuutroman De ex-zoon verscheen eerder dit jaar bij uitgeverij Meridiaan in Nederlandse vertaling. In dit boek ontwaakt het hoofdpersonage na tien jaar uit een coma in een Wit-Rusland dat politiek onveranderd is, volgens veel kenners profetisch voor het huidige Wit-Rusland. Een Nederlandse vertaling van zijn tweede roman, Uitgewist, verschijnt in 2022, weer bij Meridiaan.

Mireille Bregman noemt in haar recensie voor De leesclub van alles De ex-zoon “een regelrechte aanrader voor eenieder die over een mens uit onbekend gebied wil lezen.”

Sinds 2006 ontvangt het Nederlandse Letterenfonds buitenlandse schrijvers in schrijversresidentie van het Letterenfonds te Amsterdam. Eerdere gasten waren onder andere de Poolse Nobelprijswinnaar Olga Tokarczuk en de jonge Israëlische auteur Nir Baram. Eerder dit jaar was ook de Russische schrijver Maxim Osipov te gast.

--

Juno de Bruin

 

Bazarow Magazine

Ontvang ons magazine in je mailbox.


Je aanmelding kon niet opgeslagen worden, probeer het opnieuw.
Je aanmelding was succesvol.
In 2022 is de kinderboekenweek gi-ga-groen

In 2022 is de kinderboekenweek gi-ga-groen


Op 3 december maakte Stichting CPNB de Kinderboekenweek auteurs voor 2022 bekend. De schrijver Andy Griffiths en de illustrator Terry Denton, het duo achter De waanzinnige boomhut-reeks, verzorgen het Kinderboekenweekgeschenk voor 2022. Hiermee zijn zij de eerste buitenlandse auteurs voor het geschenk. Edward van de Vendel, de vaste vertaler van hun werk, zal ook het geschenk vertalen. Het prentenboek wordt gemaakt door Marije Tolman, bekend vanwege haar prentenboek De boomhut uit 2010 waarmee ze onder andere het Gouden Penseel won.

Het thema voor de Kinderboekenweek in 2022 is Gi-ga-groen, de nadruk op boeken met dieren en de natuur als onderwerp. De boeken die voor dit thema staan zijn even divers als de natuur zelf: dierenweetjes in informatieve boeken, spannende avonturenverhalen in de wildernis of prachtige natuurillustraties. Dit jaar is het doel om kinderen te motiveren naar buiten te gaan, uiteraard nadat ze eerste zelf over de natuur gelezen hebben.

De Kinderboekenweek 2022 begint op 5 oktober en zal duren tot en met 16 oktober. 

Ten slotte heeft de Stichting CPNB dit jaar een meerjarig partnership gesloten met DPG Media, een Belgische mediagroep die ook actief is in Nederland en Denemarken. Deze strategische samenwerking heeft als doel om de impact van de Kinderboekenweek te vergroten en daarmee meer kinderen aan het lezen te brengen. DPG Media zal ook partner worden van de Kinderjury, de grootste lezersprijs voor het Nederlandse kinderboek.

Eveline Aendekerk, de directeur van Stichting CPNB, zei het volgende in het persbericht over hun samenwerking met DPG Media: “Deze samenwerking is een keuze die past binnen de nieuwe koers die wij de afgelopen jaren hebben ingezet. Het partnership met DPG Media, het grootste mediabedrijf van Nederland,  gaat een enorme hulp zijn in het bereiken van kinderen en hun ouders / verzorgers en dat is hulp die wij hard kunnen gebruiken in tijden van ontlezing. Het is geweldig om te ervaren hoeveel passie er bij DPG Media zit om samen aan de slag te gaan en in te zetten op meer leesplezier voor de jongere generaties.”

Klik hier om het volledige bericht van Stichting CPNB te lezen.

--

Juno de Bruin

Papieren helden: Wasklassiekers

Papieren helden: Wasklassiekers


De decembereditie 2021 van Papieren helden is verschenen. Deze editie heet Wasklassiekers en bevat verhalen geschreven over ‘toen’, onder andere van Valérie Bongaarts, Christine Bax, Derk Fangman en Boris Rousseeuw. Wasklassiekers telt tien nieuwe verhalen geschreven speciaal voor deze editie.

De bijsluiter voor Wasklassiekers luidt als volgt:

“Vroeger ligt verder dan eerst, vloeit niet meer over in vandaag, is van een grote onvoorstelbaarheid geworden. Dikke punt erachter, streep eronder, wand ertussen, licht uit, deur dicht. Niemand zal ‘toen’ nog begrijpen. Niemand kan terug.

Geen aanknopingspunt. Wat was is nu extreem verleden tijd.

Op vakantie met de caravan. Water pompte je (zonder handen) met een voetpedaal omhoog. Je had een jerrycan. Daarin hing je een tuinslang. Die tuinslang zag aan de binnenkant groen. Achter je butagaslampjes stopte je asbest plaatjes. Je at zwart verkoold ijs, diepgevroren inktvisringen, modern was chips in plaats van aardappelen.

Mooie tijden. Daar zat een vloeiende lijn in. Misschien zou zelfs alles beter worden.

Wie redt ons nu? Ik ken iemand die de pui uit de voorkant van zijn huis reed.”

Klik hier voor alle verhalen van Wasklassiekers.

Papieren helden is een digitaal tijdschrift waarop maandelijks een serie nieuwe verhalen “die er nu toe doen op de een of andere rare manier” wordt uitgebracht. Het doel van Papieren helden is om schrijvers goed te betalen voor hun werk en daarmee hen in staat te stellen om meer te kunnen schrijven.

Klik hier om lid te worden van papieren helden en alle verhalen te ontgrendelen. Een lidmaatschap kost niet meer dan 10 euro per maand.

--

Juno de Bruin

Uit de hoek 40: I was a goth before you were a goth

Uit de hoek 40: I was a goth before you were a goth


Marc Schoorls brutale vrijplaats

Ik ben God niet, maar een ‘goth’ ben ik wel. En als dusdanig ook hartstikke dood. Maar wel een ex-goth met levendige herinneringen. En iets, íéts van weemoed. Want toen, begin jaren tachtig, was ongeluk nog heel ongewoon. De oudere generaties bezagen het met een schampere glimlach rond de lippen. Kees van Kooten, zelf erg weemoedig over de lultutterige jaren vijftig, bedacht het woord doemdenken. Ik vond het een goed woord. Een terecht woord ook.      

Ik beken: ik herken. Zie het beeld dat Eva Hofman schetst van de goth-cult en haar figuren in een artikel in De Groene Amsterdammer van 25 november jongstleden. Ze schreef die lezenswaardige beschouwing  naar aanleiding van de nieuwe tentoonstelling GOTH – Designing Darkness in het designmuseum in Den Bosch.

De punk was langs me heen gegaan. Ik was er ook net iets te jong voor. Maar in de post-punk ben ik – geheel in goth-stijl – bijna ten onder gegaan. Zo draaide ik de godganse dag Joy Division. Soms afgewisseld met The Sound of de bittere bravoure van Beethoven. 

Maar ik kleedde me er niet naar. Dat vond ik toen al kinderachtig. Wat deed je uiterlijk ertoe? Het kraaiennest op de schedel van The Cure-zanger Robert Smith vond ik al even ijdel als de hanekammen van de punkers. Ik had er ook het geld niet voor over: dan kocht ik liever een plaat of een boek.  

Ik woonde in een soort kraakpand en in het souterrain daarvan, of zeg maar gerust de kelder, woonde een jong stel dat heel erg into goth was. Qua kleding en voorkeuren. Ik keek dat, zelf nog maar een broekie, verwaten glimlachend aan. Ze waren overigens vooral heel erg lief. Aandoenlijk lief. Zij draaiden de godganse dag Garlands van de Cocteau Twins en lazen Hermans Hesse. Zoals Hofman schrijft, had die beweging ook ‘iets vertederends, iets liefs dat onder de angstaanjagende make-up vandaan kan komen’. Dat nu stond me niet aan. Zelf was ik vooral woedend. Mijn hart klopte doemvol als Peter Hook’s bas in de muziek van Joy Division en mijn boosheid vond veel weerklank bij de man met zijn Aantekeningen uit het ondergrondse van Dostojevski.

Eva Hofman schrijft in haar stuk dat de gevoelens van de tieners toen veel te veel en te hevig waren, maar dat kan ik niet met haar eens zijn. Zij moest nog geboren worden – I was there. En ik vind veel eerder dat volwassenen afgestompt zijn: zelfs het leven went kennelijk. Hofman maakt gewag van het jeugdige zwelgen in verdriet alsmede  van het zwijmelen bij melodramatische uithalen van The Cure. Dat mag op zich misschien wel waar zijn, er was en is ook veel reden toe.

En trouwens: als kuur hielp het niet. Er is geen kuur, anders dan de placebo die de kunsten verschaffen – waarbij de overdrijving de conditio sine qua non is. Zwelgen en zwijmelen horen daarbij.  

Ze gaat verder nogal journalistiek kort door de bocht met haar verklaringen voor de beweging. Vanwege de versnelde technologische en sociale ontwikkelingen was er een terugverlangen naar authenticiteit, schrijft ze. En heroplevingen van goth gaan ‘niet voor niets’ vaak gelijk op met zulke ontwikkelingen, waarna ze hap-slik-weg ‘de industriële revolutie, de jaren tachtig en nu’ op een rijtje zet.  

Verder meent ze in navolging van Camille Paglia dat de gothic wave begon met Anne Radcliffe’s roman The Mysteries of Udolpho uit 1794. Maar dertig jaar eerder was het schitterende verhaal The Castle of Otranto: A Gothic Story van Horace Walpole al verschenen.

En dat een tweede golf van gothic novels ‘ongeveer’ begint bij Mary Shelley is ook onwaar. Mary’s man Percy Bysshe Shelley ging haar voor met twéé romans in die stijl. Maar haar Frankenstein is onverbeterlijk, dat is waar.  Ja, opmerkelijk veel vrouwen hebben fraaie bijdragen geleverd aan het gestileerde gesomber. Oók in de moderne gothic muziek: neem Elizabeth Fraser van de Cocteau Twins benevens Siouxsie van The Banshees.

Wat ontbreekt aan de tentoonstelling, vindt Hofman, ‘is de hete aardappel’. En dan gaat het om ‘het racisme in de gothic  literatuur’. Over witte suprematie. Want ‘de stereotiepe goth heeft immers een lijkbleke huid’. Mijn god, zo woke waren ze twee eeuwen geleden niet. Het ging en gaat om de stilering van somberheid, om zwarte romantiek waarbij zwart voor iets moois stond. Voor een vol levensbesef. Voor de ellende die onderhuids gaat. Glanzende ellende. Diep schitterend verdriet.

Dat Jeroen Bosch ook heel erg goth is, dat had ik zelf nog nooit zo bezien. Zou het ermee te maken hebben dat het designmuseum in Den Bosch staat?

Alles goed en wel of juist niet, maar heeft die hele goth-stroming ons in Nederland iets opgeleverd? Mwah. Het dichtst in de buurt komt wellicht de Eindhovense formatie Neon met hun mooie album A Day In the Land of Lost Horizons (1981).

En in de literatuur? Ik kan alleen maar denken aan Het uur van lood van toenmalig Robert Smith-lookalike Rob van Erkelens, sinds jaar en dag de nogal anonieme eindredacteur van De Groene. En verder was daar de jonge sombermans Menno Wigman, de dichter, die óók drummer was van de Willem Kloos Band, wat al een stuk minder gothic klinkt.  

Mijn eigen bundel vol jeugdverzen Vergiftigde vruchten is wel nogal goth – en goddelijk. Maar Menno Wigman vond ze, ja, te jeugdig. Te puberaal wellicht zelfs. Ik op mijn beurt vond (en vind!) dat ouwelijk gezeur. Dichters onder elkaar, nietwaar?

Ach, ik was nog maar een rups die zich als een nooitgenoeg door de literatuur heen vrat. Vrolijker ben ik er intussen niet op geworden. Maar ik sla nu wel graag mijn vleugels uit. Als een nachtpauwenoog. Een gotischer verschijning kan ik me niet bedenken.

--

Van Marc Schoorl (Wassenaar, 1962) verschenen in onder meer De Gids, Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer literaire artikelen en beschouwingen. De laatste tien jaar werkte hij vooral aan zijn ‘grote trilogie’ Autobiografie van een romanpersonage. Deel 1 is Zes broers en een zus dat in december 2020 verscheen. Het werd deels als feuilleton gepubliceerd op Bazarow.com.
Deel 2, Zo Vader, zo zoon, is sinds juli verkrijgbaar en deel 3 verschijnt dit najaar. Eind augustus verscheen Glas in lood, 100 jaar W.F. Hermans. In zijn columns, elke zondag op Bazarow onderzoekt hij zijn schrijverschap. 

 

 

Shortlist voor Knack Hercule Poirot-prijs bekend

Shortlist voor Knack Hercule Poirot-prijs bekend


De shortlist van de 24ste Knack Hercule Poirot-prijs is door de jury bekend gemaakt. De Poirot-prijs is een Vlaamse boekenprijs voor de beste misdaadroman van het voorgaande jaar. Met de 24ste editie behoort de Poirot-prijs ook tot de meest langlopende Vlaamse boekenprijzen.

De genomineerden voor de prijs zijn:
Bambi lust je rauw van Caroline de Mulder
De verdwijningen van Patrick Conrad
Verdronken land van Rudy Morren
Nachtstad van Wouter Dehairs
Het offer van Scarlington van Kevin Valgaeren
De moord op Arno Linter van Toni Coppers en Annick Lambert

Op zaterdag 18 december maakt de jury de winnaar van de 24ste Poirot-prijs bekend. Naast een geldprijs van 5000 euro ontvangt de winnaar ook een gepersonaliseerde pen van Montblanc. De shortlist van dit jaar bestaat uit drie nieuwkomers en drie voormalig winnaars. Rudy Morren won de 23ste editie van de prijs in 2020, met zijn boek Sneeuwspoor.

Nederlandse aandacht voor deze prijs is dit jaar belangrijk in verband met de beslissing van de Gouden Strop eerder dit jaar om Vlaamse uitgeverijen niet langer deel te laten nemen aan de prijs. Hierdoor is de representatie van Vlaamse literatuur in de Nederlandse media vermindert. Meer hierover kan hier gelezen worden.

--

Juno de Bruin

 

Bazarow Magazine nr. 22 verschenen, met nieuwe schrijfopdracht voor lezers

Bazarow Magazine nr. 22 verschenen, met nieuwe schrijfopdracht voor lezers


Het zijn bijzondere tijden en helemaal vrolijk worden de meeste mensen er niet van. Corona, lockdowns, klimaatopwarming, tweespalt in de samenleving, de machtsgreep van China in het oosten - het gaat maar door. Hoe moet het nu verder? De problemen lijken zo onmetelijk groot…  
 
Dit is een boekenmagazine, geen politiek handvest over hoe het allemaal beter kan. Natuurlijk prijzen we met regelmaat boeken aan met analyses van de problemen in de wereld en soms zijn er zelfs enkele met oplossingen. Maar de functie van boeken is niet alleen maar het vermeerderen van kennis: boeken zijn ook voor de ontspanning, even wegkruipen in een hoek met een fijn boek. Nog beter zijn boeken die troost bieden en die ons ontroeren. Die kunnen we in deze tijd hard gebruiken. Laten we die boeken maar eens in kaart brengen, als lichtpuntjes in een duister tijdvak. 
 
Daarom start Bazarow Magazine met een nieuwe reeks bijdrages van lezers. We willen weten welk boek jou troost bood of ontroerde. Welk boek koester je daardoor meer dan andere? Laat het ons weten. Vertel waarom dit boek zo speciaal voor je is, waarom dit boek je door een lastige periode in je leven heeft geholpen, of waarom je door dit boek het niet meer droog hield? Wil je meedoen? Lees er alles er over in dit nieuwe nummer van Bazarow Magazine. Als je artikel wordt geplaatst ontvang je een Bazarow-boekenbon van 50 euro.

Veel leesplezier!

--

Team Bazarow
 

Waardoor kunnen veel mensen niet een boek lezen in een rijdende auto?

Waardoor kunnen veel mensen niet een boek lezen in een rijdende auto?


Waardoor kunnen veel mensen niet een boek lezen in een rijdende auto?

[Lifestyle] Voor velen van ons is wagenziekte de vloek van elke auto-ervaring: het is er altijd, waardoor we niet kunnen navigeren met onze telefoon of zelfs een boek kunnen lezen in bijvoorbeeld een huurauto van EasyTerra om de tijd te doden zonder het plotselinge begin van hoofdpijn, koud zweet en verlammende misselijkheid. Het is alsof je een kater hebt, maar zonder het leuke drinkgedeelte dat eraan voorafgaat. 

Maar wat is hier precies aan de hand? Waarom worden sommigen van ons ernstig ziek door in een rijdende auto een boek te lezen, terwijl anderen zonder enig probleem een ​​hele roadtrip in bijvoorbeeld een auto die gehuurd is via EasyTerra kunnen doorlezen? Hier is het wetenschappelijke overzicht van wat wagenziekte veroorzaakt, evenals wat je kunt doen om de gruwelijke, meedogenloze effecten ervan te voorkomen of op zijn minst te minimaliseren.

Tegenwoordig is de heersende overtuiging dat reisziekte voortkomt uit een onenigheid tussen de visuele input van je ogen en het gevoel van versnelling en/of beweging van je binnenoor. Als je bijvoorbeeld in een vliegtuig zit dat scherp naar links begint af te wijken, vertelt je binnenoor je dat je beweegt, ook al vertellen je ogen dat je duidelijk stil op je stoel zit. Hetzelfde geldt voor het lezen van een boek in een auto, en iedereen die ooit bewegingsziekte heeft gekregen in een bioscoop, weet dat het tegenovergestelde net zo ongemakkelijk kan zijn. 

Het is echter niet zo eenvoudig: de wetenschappelijke gemeenschap is er nog steeds niet 100 procent van overtuigd dat alleen zintuiglijke onenigheid verantwoordelijk is voor de bewegingsziekte die mensen ervaren in auto's (of boten of vliegtuigen), en dat zijn ze ook niet. Zeker waarom bijna een derde van ons er gevoeliger voor is dan anderen, of waarom vrouwen het meer lijken te krijgen dan mannen blijft een mysterie die nog niet opgelost is door wetenschappers. Er is gewoon geen consensus, en aangezien niemand miljoenen euro’s in onderzoek naar bewegingsziekte steekt, zijn definitieve antwoorden op al onze vragen niet dichtbij. 

Er is helaas geen remedie voor wagenziekte, en om je seksuele les op de middelbare school te parafraseren, onthouding van visuele afleiding is de beste manier om ervoor te zorgen dat je niet ziek wordt. Maar als je alsnog vastbesloten bent om het boek dat je op het moment aan het lezen bent af te ronden voordat je thuiskomt, zijn hier enkele tips die kunnen helpen:

  • Zorg ervoor dat je voldoende gehydrateerd en gevoed bent, en vermijd alcohol of cafeïne voor je reis.
  • Experts suggereren eigenlijk dat aromatherapie, gearomatiseerde zuigtabletten of zelfs het luisteren naar muziek je kunnen helpen af ​​te leiden van het gevoel van beweging.
  • Blokkeer verwarrende externe prikkels door op je stoel te gaan hangen of met je rug naar het raam te zitten om je zicht naar buiten te belemmeren.
  • Het gebruik van antihistaminica zoals Benadryl of Dramamine kan symptomen voorkomen of verlichten, maar laat je vaak slaperig voelen - niet ideaal als je probeert te lezen.
  • Natuurlijke alternatieven zoals gember kunnen ook nuttig zijn, maar het is niet wetenschappelijk bewezen dat ze voor iedereen werken. 

--

Bernardine Evaristo de nieuwe president van de Britse Royal Society of Literature

Bernardine Evaristo de nieuwe president van de Britse Royal Society of Literature


De Britse Royal Society of Literature (RSL) maakte gisteren bekend dat hoogleraar Bernardine Evaristo de nieuwe president van de organisatie wordt. Ze volgt de huidige president Marina Warner op die aan het einde van 2021 met pensioen gaat. Evaristo is persoon van kleur die deze positie inneemt in het 200-jarig bestaan van de RSL. Ook is ze de tweede vrouwelijke president, met Warner als de eerste.

De roman Meisje, vrouw, anders van Evaristo won in 2019 de Booker Prize, een prijs die haar veel bekendheid gaf. Evaristo was sinds 2004 lid van de RSL en heeft zich breed ingezet in het bevorderen en regelen van programma’s en committees voor de organisatie. Sinds november 2020 was ze werkzaam als de vice-president. Marina Warner noemde Evaristo een van de meeste gepassioneerde en effectieve verdedigers van literatuur.

Vertaald naar het Nederlands van Evaristo is ook het boek Geef nooit op, een manifest waarin Evaristo beschrijft hoe ze als schrijver vanuit de marge de schijnwerpers binnen is getreden. In het licht van haar promotie tot de president van de RSL is dit boek nu relevanter dan ooit.

Evaristo had het volgende te zeggen over haar promotie tot presidentschap:

“I am deeply honoured to take on the role of the new President of the Royal Society of Literature. Although founded two hundred years ago, the Society is boldly embracing the twenty-first century as a great champion of the possibilities of a more egalitarian culture for literature. Storytelling is embedded in our DNA as human beings – it is sewn into the narrative arc of our lives, it is in our relationships, desires and conflicts, and it is the prism through which we explore and understand ourselves and the world in which we live. Literature is not a luxury, but essential to our civilisation. I am so proud, therefore, to be the figurehead of such an august and robust literature organisation that is so actively and urgently committed to being inclusive of the widest range of outstanding writers from every demographic and geographical location in Britain, and to reaching marginalised communities through literature projects, including introducing young people in schools to some of Britain’s leading writers who visit, teach and discuss their work with them. I look forward to the next four years as the figurehead of such a wonderfully impressive organisation.”

Klik hier om de volledige bekendmaking op de website van de Royal Society of Literature te lezen.

--

Juno de Bruin

 

Terugkijken: DLVAlive met Anne-May Wachters-van der Grinten over haar boek De erfenis van Pilatus

Terugkijken: DLVAlive met Anne-May Wachters-van der Grinten over haar boek De erfenis van Pilatus


Over het ontstaan van antisemitisme en de rol van de kerken hierin. In De erfenis van Pilatus betoogt Anne-May Wachters-van der Grinten dat veel teksten uit de evangeliën opnieuw bestudeerd moeten worden. Een foute interpretatie kan leiden tot anti-judaïsme en antisemitisme. In de eerste eeuw na Christus ontstond een diepe kloof tussen de joden die Jezus als de Messias zagen en christen werden tegenover de joden die dat niet deden. Deze kloof werd versterkt doordat veel niet-joden zich aansloten bij het christendom. In de evangeliën, die 40 tot 60 jaar na Jezus’ dood tot stand kwamen, staan nogal wat beschuldigende woorden over de joden. In de christelijke literatuur werden deze beschuldigingen tussen 300 en 550 na Christus opgetekend. Het leidde tot steeds uitgebreidere kerkelijke en civiele anti-joodse wetgeving.

Anne-May Wachters-van der Grinten analyseert in haar boek het groeiende anti-judaïsme binnen de christelijke kerk en de vernedering van de joden tot tweederangsburgers in een afgezonderd bestaan. Als rond 1850 het antisemitisme ontstaat, heeft dat grote gevolgen voor de joden, omdat zij ook nog eens tot een minderwaardig ras werden verklaard. Pas met het naziregime van Hitler en de ‘Endlösung’, werd de wereld wakker geschud. Op 22 november 2021 ging Roeland Dobbelaer, hoofdredacteur van De Leesclub van Alles in gesprek met Wachters-van der Grinten. We spraken over het ontstaan van antisemitisme, over onverdraagzaamheid en de moeilijkheid van mensen om ‘de ander’ te accepteren.

Ook kwam de nieuwe Bijbelvertaling van 2021 ter sprake. Een grote achteruitgang volgens Wachters-van der Grinten. In de Bijbelvertaling van 2004 kregen de Bijbelonderdelen een inleiding waarbij, zij het heel voorzichtig, werd aangegeven dat de ruzies tussen christenen en joden zich afspeelden in de tijd van de auteurs. Die is bij de editie van 2021 jammer genoeg weggelaten. Een stap terug in de tijd.

--

Spaanse schrijver Almudena Grandes is overleden

Spaanse schrijver Almudena Grandes is overleden


De grote Spaanse schrijver Almudena Grandes (1960-2021) overleed afgelopen zaterdag op 61-jarige leeftijd, dat maakte de Spaanse uitgeverij Tusquets Editores bekend via een tweet. Op 10 oktober schreef ze in haar column voor het Spaanse tijdschrift El País dat er een jaar eerder kanker bij haar was geconstateerd. Ten tijde van het schrijven van deze column was Grandes nog hoopvol over de toekomst, maar uiteindelijk overleed ze aan haar ziekte. Het werk van Grandes is voornamelijk bekend vanwege het levendig in beeld brengen van Spanje’s geschiedenis gedurende en na het Franco-regime.

Al haar romans waren bestsellers in Spanje. Ook zijn ze bijna allemaal naar het Nederlandse vertaald. Haar debuutroman heet Episoden uit het leven van Lulu, een erotische roman waarvoor ze de Spaanse Vertical Glimlach Prijs ontving. Deze prijs leidde tot veel nieuwe lezers en vertalingen van haar roman.

In de in 2007 verschenen roman Het ijzig hart maakte Grandes het punt dat Franco’s greep over Spanje nog niet ten einde gekomen was. Dit vervolgde Grandes in haar project Episoden van een oorlog waaraan geen einde komt, een zesdelige  romancyclus die aandacht vroeg voor de effecten van de Spaanse burgeroorlog en Franco’s regime op het huidige Spanje. Aan deze serie werkte Grandes sinds 2007, maar ze was niet in staat om de reeks af te ronden voor haar overlijden. Het vijfde deel, De moeder van Frankenstein, verscheen in 2020.

Uitgeverij Signatuur, waarbij de Nederlandse vertalingen van haar boeken verschenen, gaf het volgende bericht over het overlijden van Grandes:

“Met grote droefheid ontvingen wij het nieuws dat de Spaanse auteur Almudena Grandes op 27 november 2021 in Madrid, op 61-jarige leeftijd, is overleden. Ze stierf in het gezelschap van haar dierbaren, nadat ze een jaar lang onvermoeibaar had gevochten tegen kanker. We zijn zeer aangeslagen door het verlies van deze bijzondere, levendige en krachtige vrouw. Haar boeken hebben altijd veel mensen over de hele wereld geraakt. Ze wist als geen ander de geschiedenis van Spanje van de afgelopen eeuw, en de naoorlogse jaren na het Franco-regime in het bijzonder, tot leven te roepen met haar kleurrijke personages en meeslepende verhalen. Haar oog voor menselijkheid en de daden van kleine helden maakten haar werk zo invoelbaar, belangwekkend en onvergetelijk. Wij zullen haar nooit vergeten en wensen haar gezin en naasten heel veel sterkte.”

In De Volkskrant benadrukte Maarten Steenmeijer de innige band die Grandes met haar lezers voelde. De leidraad van zijn necrologie blijkt al uit de titel: “Schrijver Almudena Grandes (1960-2021) bleef tot de laatste snik in contact met haar lezers.” Voor Grandes waren haar lezers haar vrijheid, de reden dat ze in staat was om te schrijven.

Verschillende Spaanse nieuwszenders deden live-verslag van de begrafenis van Grandes. Een van deze video’s is hier te bekijken.

--

Juno de Bruin

Nederlandse Marjolein Kars wint Amerikaanse Frederick Douglass Prize voor studies naar slavernijverleden

Nederlandse Marjolein Kars wint Amerikaanse Frederick Douglass Prize voor studies naar slavernijverleden


De Amerikaanse Frederick Douglass Prize is gewonnen door de Nederlandse hoogleraar  Marjoleine Kars voor haar boek Blood on the river, in het Nederlands uitgegeven als Bloed in de rivier door Atlas Contact. Dit maakte de jury bekend op 23 november. Kars deelt de prijs met de Amerikaanse Vincent Brown voor zijn boek Tacky’s Revolt: The Story of an Atlantic Slave War. Marjoleine Kars is hoorleraar aan de Universiteit van Maryland.

Bloed in de rivier vertelt over de slavenopstand op de Nederlandse kolonie Berbice in de jaren 1763-64. Met behulp van getuigenissen, vele daarvan voorheen onderbelicht, schetst Kars een beeld van de motieven en aspiraties van de opstandelingen. Volgens James Basker, de president van het Gilder Lehrman Instituut, voegt Bloed in de rivier “an impressive body of new historical knowledge” toe, waardoor het boek als “a lifetime achievement” op zichzelf staat.

Volgens de DLVA-recensent Michiel van Kempen is het baanbrekende karakter van Bloed in de rivier enigszins overdreven. In zijn recensie schrijft hij dat de slavenopstand van Berbice juist een van de meest bekende opstanden is, en niet geheel onbekend zoals Kars meent dat het geval is. Hij concludeert echter wel dat het “een belangrijke studie die gelezen moet worden” is, aangezien het boek wel voorheen ongeziene informatie over de opstand bespreekt.

De Frederick Douglass Prize is een jaarlijkse prijs voor Engelstalige academische boeken met als thema slavernij, verzet en abolitie. De uitreiking van de prijs gebeurt in samenwerking tussen het Gilder Lehrman Instituut voor Amerikaanse geschiedenis en het Gilder Lehrman Centrum voor onderzoek naar slavernij. De prijs is opgericht met als doel om academisch werk over het slavernijverleden te stimuleren.

De prijs wordt overhandigd aan beide winnaars op 17 februari 2022.

--

Juno de Bruin

Uit de hoek 39: No corona. (I racconti di Pirandello!)

Uit de hoek 39: No corona. (I racconti di Pirandello!)


Marc Schoorls brutale vrijplaats

Er is niks nieuws onder de zon. Zo’n beetje sinds Christus is het crisis in de wereld. En dat geldt ook al een tijdje voor het korte verhaal. Toegegeven: er zijn ergere dingen. Corona, ja. Ik heb net als iedereen de pest aan de coronacrisis, maar ik vind het wel een mooi woord. Pure, welluidende woordpoëzie. Verder zwijg ik erover. Iedereen heeft het al over corona. Het is om gek van te worden.

De crisis van het korte verhaal dus. Hoe zit dat? Goeie vraag!

Ik heb voor het gemak èn om voeling te houden met de communis opinio Wiki geraadpleegd.

Het ‘kort verhaal’, lees ik daar, en zelfs ‘kortverhaal’ –  en natúúrlijk de Engelse benaming: short story. Mij klinkt dat alles in de oren als, ocharm, de kaal geschoren kut en pik van de seksindustrie (waar we allemaal deel van uitmaken: we zijn geen stof, we zijn levend vlees; tenminste, de meesten van ons).

Maar laat ik bij de les blijven. Terug dus naar de leest.

‘De bekendste en invloedrijkste auteur van korte verhalen is waarschijnlijk Edgar Allan Poe. Voor Nederland behoren F. Bordewijk, en J.M.A. Biesheuvel tot de voornaamste beoefenaars van het genre.’ Dat lijkt me juist. Ik mis Belcampo en Hotz, en Vlamingen als Paul van Ostaijen, Cyriel Buysse en Stijn Streuvels. Die grote Amerikaan Poe heeft trouwens ook schitterende essays geschreven over de techniek van het korte verhaal (The Philosophy of Composition, 1846). Terzelfdertijd schreef de Rus Gogol zijn meesterlijke verhalen, al zijn die al weer wat langer: novellen. Zoals Willem Frederik Hermans die hier te lande schreef en waarin hij zich een grootmeester betoonde.

En nu ik toch schijnbaar achteloos en interessanterig met namen strooi alsof het kruidnoten zijn en geen edelstenen: E.T.A. Hoffmann en ja, Kafka!

Lang verhaal kort: het is geen scherp afgebakend genre. Je hebt ook zeer korte verhalen, het genre van de betreurde A. L. Snijders en van oervader Hemingway die waarschijnlijk het onverbeterlijkste Z.K.V. heeft geschreven: ‘Te koop: babyschoentjes, nooit gedragen.’ Hij was trouwens ook een heel goede schrijver van eh... gewone korte verhalen.

In Amerika lijkt de short story sowieso iets meer levensvatbaarheid te hebben. De Amerikanen houden nu eenmaal van snel-snel en kort-kort.  Al is er sinds de specialisten Raymond Carver en Alice Munro geen heel grote meer opengestaan. Begrijp ik van Wiki. (Ik ben minder op de hoogte van de Angelsaksische literatuur dan de zeer velen die zich daar zo’n beetje op blindstaren.) Bij Wiki lees ik ook dat het genre voor het eerst tot bloei kwam in de Verenigde Staten. Nou, daar valt heel wat op af te dingen: Edgar Allan Poe had de kunst mede afgekeken van Europeanen, waar bijvoorbeeld de raamvertelling al eeuwen bestond (denk aan de Italiaanse renaissanceschrijvers Boccaccio en, meer nog, Matteo Bandello). De meeste van Poe’s verhalen spelen zich trouwens af in Europa.

Maar wat dunkt mij veel belangrijker is voor de teloorgang van het korte verhaal, is dat kranten en tijdschriften nauwelijks nog verhalen afdrukken. Ze zitten zelf natuurlijk in de verdrukking. Maar er is een mooie traditie mee verloren gegaan. Edgar Allan Poe en al die anderen publiceerden in al dan niet literaire periodieken. Dan ging het tenminste weer eens ergens anders over dan de doffe dood en ellende van alle dag, in de vorm van oorlogen en gruwelijke ziekten.

De langste adem – afgezien van Edgar Allan Poe dan – lijken de korte verhalen van de negentiende-eeuwers Tsjechov en Maupassant te hebben. Mijn voorkeur gaat heel erg uit naar de tweede. Ik heb van zijn verhalen gesmikkeld en gesmuld. Tsjechov fabriekte verhalen als plakkerige plakken cake, waar Maupassant prachtige friandises van eigen pâte produceerde. Echt fantastische patisserie. Vergeleken bij diens verhalen, zo rijk aan handelingen en gebeurtenissen, is Tsjechov maar een kletsmajoor.

De grootse verhalenverteller van de twintigste eeuw is Luigi Pirandello. Dan weet u dat ook weer. Hier te lande wordt Pirandello niet gesavoureerd, niet gesnoept omdat hij niet gesnopen wordt. (Het Wiki-lemma nóémt hem niet eens). Hij is maar nauwelijks bekend en wordt maar weinig gelezen. Zó onterecht! Ook iets om gek van te worden – Pirandello was zo’n beetje gespecialiseerd in krankzinnigheid en stak daarmee zelfs Edgar Allan Poe mee naar de kroon. Maar evengoed schreef hij ook verhalen over normale mensen. Schijnbaar normale mensen, want niemand is helemaal normaal. Dat maakt de human menagerie (© van cockney rebel Steve Harley) soms zo interessant. Als je het een beetje goed vertellen kan. Nou, dan ben je bij de Italiaan Pirandello aan het juiste adres.

Zie de nieuwe uitgaven Het naakte leven bij de jonge Belgische uitgever Karakters en de bloemlezing Geluksvogels bij de klassieke uitgeverij Van Oorschot.

Ik stel de schrijver in kwestie zelfs boven de magiër Borges. Pirandello is menselijker. Ik plaats hem naast Ionesco en Unamuno. En naast Beckett en Kafka, ja.

Het is hoog tijd voor een nieuwe renaissance van het korte verhaal!

(Meer weten? Een cadeautje hoort erbij. Zie mijn boekje Pirandello, Een eigenzinnig genie: leven & werk. 80 bladzijden interessante informatie, voor de gekkenprijs van elf euro. Snap dat dan!)

--

Van Marc Schoorl (Wassenaar, 1962) verschenen in onder meer De Gids, Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer literaire artikelen en beschouwingen. De laatste tien jaar werkte hij vooral aan zijn ‘grote trilogie’ Autobiografie van een romanpersonage. Deel 1 is Zes broers en een zus dat in december 2020 verscheen. Het werd deels als feuilleton gepubliceerd op Bazarow.com.
Deel 2, Zo Vader, zo zoon, is sinds juli verkrijgbaar en deel 3 verschijnt dit najaar. Eind augustus verscheen Glas in lood, 100 jaar W.F. Hermans.

Vacature: stagiair m/v bij Bazarow en De Leesclub van Alles

Vacature: stagiair m/v bij Bazarow en De Leesclub van Alles


Per december 2021/januari 2022 komen er weer twee stageplaatsen vrij voor stagiair(e)s journalistiek, marketing of literatuurwetenschappen bij Bazarow/De Leesclub van Alles. Het betreft een stage van tenminste vier dagen per week waarin je jouw kennis en vaardigheden in de praktijk brengt en verder kunt ontwikkelen. Heb jij affiniteit met social media, websites en artikelen schrijven en bovenal affiniteit met boeken? Dan zijn we op zoek naar jou!

Thuiswerken is bovendien volledig mogelijk bij deze stage, mocht dat nodig zijn. 

Tot je taken behoren o.a.:
– Nieuwsberichten, artikelen en recensies schrijven. 
– Samenstellen Bazarow Magazine. 
– Ondersteunen bij de Marketing. 
– Mee helpen met het onderhouden van de website en sociale media. 
– Projectmanagement. 
– Meedenken over de verdere uitbouw van zowel Bazarow als DLVA. 

Vereisten
– Je bent een HBO/WO student(e) met een relevante studie-achtergrond (marketing, communicatie, journalistiek, literatuurwetenschappen etc.)
– Je bent enthousiast, creatief, leergierig en hebt een hands-on mentaliteit;
– Je hebt affiniteit met media;
– Je beheerst de Nederlandse taal in woord en geschrift;
– Je bent beschikbaar vanaf 1 december 2021 of  1 januari 2022 voor de periode van tenminste drie maanden. 

Wat bieden wij?
– Een leuke en afwisselende stage met ruimte voor persoonlijke ontwikkeling. 
– Professionele vakinhoudelijke begeleiding. Je komt hier om te leren.
– Je maakt kennis met een groot aantal aspecten van het boekenvak. 
– Samenwerking in een gezellig en divers team. 
– Stagevergoeding.

Solliciteren?
Wil jij deel uit te maken van ons team? Overtuig ons waarom jij dé nieuwe journalistiek en marketing stagiair(e) bent voor Bazarow en De Leesclub van Alles door jouw motivatiebrief (kort) en CV (lang) op te sturen. Deze kun je mailen naar: roeland@deleesclubvanalles.nl t.a.v. Roeland Dobbelaer. 

Profiel van de organisatie
Bazarow 
is een verkopende boekensite die werkt aan een betere en eerlijkere verdeling van inkomsten in het boekenvak. We onderscheiden ons daarnaast van andere boekensites door een sterke inhoudelijke kant. Dit gebeurt in de vorm van nieuws, agenda, recensies en vooral het tweewekelijkse, digitale Bazarow Magazine.

De Leesclub van Alles is een recensiesite die over alle soorten boeken recensies plaatst. Er is veel samenwerking tussen Bazarow en DLVA. De voornaamste manier van samenwerken is het doorplaatsen van recensies van DLVA naar Bazarow. 

Meer weten? Bel dan met Roeland Dobbelaer, hoofdredacteur Bazarow Magazine/De Leesclub van Alles: 06-4222445

Eerdere stagiaires van Bazarow en De Leesclub Van Alles:
Isolde
Tijdens mijn stageperiode bij Bazarow kreeg ik de kans om mijn schrijfvaardigheid te actief te trainen en bij te houden. Omdat je tijdens de stage iedere dag zeker één, maar meestal meerdere berichten schrijft, ga je snel vooruit. De stage is verder heel veelzijdig, naast nieuwsberichten werk je ook aan interviews en andere projecten. Hiernaast krijg je de gelegenheid om eigen initiatieven te nemen als je ideeën hebt voor de site of het magazine. Je werkt in een team met mensen die een passie voor boeken delen, en dat is heel fijn en gezellig.

Renske
De stage bij Bazarow en De Leesclub van Alles is veelzijdig. In een vrij beperkte periode (in mijn geval 20 weken) leer je snel veel verschillende vaardigheden aan. De focus ligt vooral op nieuwsberichten schrijven en het magazine maken. Maar er is ruimte genoeg voor interviews afnemen en het schrijven van recensies. Een veelzijdige stage waarbij je veel kunt leren. Eigen inbreng wordt zeker gewaardeerd en zo heb ik met de andere stagiaires en hoofdredacteur en stagebegeleider Roeland zelf meerdere leuke projecten opgezet en met succes kunnen afronden1

De 100 notable books 2021 van de New York Times

De 100 notable books 2021 van de New York Times


De ‘100 notable books of 2021’ van de New York Times is bekend gemaakt. Dit is een lijst van 100 boeken gepubliceerd in 2021 die, volgens de editors van de New York Times Book Review, het best zijn. De lijst is onderverdeeld in vijf categorieën: fictie, memoires, non-fictie, poëzie en verhalen. Met de ‘100 notable books of 2021’ begint de New York Times het zogenaamde seizoen voor boekenlijstjes, waarin grote publicaties aangeven welke boeken van afgelopen jaar volgens hen het best zijn.

Uit de vijf categorieën vallen de meeste boeken in de categorie fictie: het aantal komt in de buurt van de vijftig. Op de lijst staan onder andere No one is talking about this van Patricia Lockwood en Crossroads van Jonathan Franzen. De Pulitzer Prize winnaar Bewilderment van Richard Powers en de Booker Prize winnaar The Promise  van Damon Galgut zijn eveneens geselecteerd, recent naar het Nederlands vertaald als Verwilderd en De belofte.

De selecties voor andere categorieën zijn minder omvangrijk. De categorie verhalen kent niet meer dan drie boeken, terwijl poëzie het met een schamele twee moet doen.

Klik hier om de gehele selectie van de New York Times te bekijken.

Op social media zijn de meeste reacties op de selectie positief. Schrijvers vieren het feit dat hun boek dit jaar tussen de 100 staat. Ook andere fans van een individueel boek zijn feestelijk over de inclusie ervan. Pamela Paul, een editor voor de New York Times Book Review, heeft een thread gemaakt waarin ze het selectieproces voor de lijst detailleert. Deze kan je hier lezen.

Tezamen met de bekendmaking van de ‘100 notable books of 2021’ begon kondigde de New York Times ook het begin aan van de stemperiode voor het beste boek van de afgelopen 125 jaar. In oktober konden lezers van de krant hun eigen nominaties insturen, waarvan de 25 meest genomineerde boeken verkiesbaar zijn. De stemperiode eindigt op 5 december. Op deze pagina kun je een stem uitbrengen.

--

Juno de Bruin

Dichter Jacques Hamelink overleden op 82-jarige leeftijd

Dichter Jacques Hamelink overleden op 82-jarige leeftijd


De Nederlandse dichter, essayist en prozaschrijver Jacques Hamelink (1939-2021) overleed vorige week woensdag 17 november op 82-jarige leeftijd. In 1964 debuteerde Hamelink met de poëziebundel De eeuwige dag. Datzelfde jaar verscheen ook de verhalenbundel Het plantaardig bewind, waarvoor hij de F. Bordewijkprijs, toen nog de Vijverbergprijs, voor het beste Nederlandstalige prozaboek ontving. Een jaar later ontving Hamelink nog Lucy B. en C.W. van der Hoogt-prijs voor Het plantaardig bewind, waardoor hij zijn toenmalige baan als onderwijzer kon opzeggen om fulltime te schrijven.

Hamelink was een uiterst actieve schrijver: tussen zijn debuut en zijn overlijden bouwde hij een bibliografie van meer dan veertig publicaties. Veelzijdig was Hamelink ook, zijn werk bestaat namelijk uit poëzie, verhalen en essays. Hamelinks laatste publicatie was in 2020, met de dichtbundel Solituden, songs, waarmee Hamelink volgens critici zijn poëtische volwassenheid had aangetoond. Voor zijn gehele oeuvre ontving Hamelink in 1988 de Constantijn Huygens-prijs.

Critici beschrijven Hamelinks poëzie als figuratief, oftewel poëzie waarin herkenbare onderwerpen en beelden te vinden zijn - wat echter niet betekende dat zijn werk eenduidig of eenvoudig te begrijpen was. Thomas de Veen schreef in zijn necrologie voor het NRC dat een woordenboek met cultuurhistorische kennis bij het lezen van Hamelink geen overbodige luxe waren. Volgens poëziecriticus Arie van den Berg was Hamelink de “woordrijkste” Nederlandse dichter.

Volgens Hamelink was het dichten het “proberen wat niet bewust tot bewustzijn te brengen.” De functie van het gedicht was om “als een verbindingsteken tussen het ik en het ongekende” te dienen. Later in zijn oeuvre schakelde Hamelink over naar een stijl waarin meer zelfexpressie aan de orde kwam.

Op Neerlandistiek.nl is het gedicht in memoriam van Hamelink zelf geplaatst, in memoriam van de schrijver zelf. Hier enkele regels uit het gedicht:

Deze kernenergieke zon kwam niet gerezen.
De doemsdags opgezwollen op exploderen
staande roodgloeiende bal groef zich

ongenadig in tegen de misvormde humus-
richel horizon. Op zijn laagste punt
stond de zon, op één hoogte met mij.

Klik hier om het hele gedicht te lezen.

--

Juno de Bruin

Joost Zwagerman Essayprijs gewonnen door Fien Veldman

Joost Zwagerman Essayprijs gewonnen door Fien Veldman


De Joost Zwagerman Essayprijs is gewonnen door de literatuurwetenschapper en journalist Fien Veldman voor haar essay ‘Not really making it’. Het essay is een persoonlijk verhaal over het opgroeien in een achterstandswijk, wat, aldus de jury, “voor veel hoogopgeleide Nederlanders bijna exotisch zal zijn.” Naast een schrijver van fictie en literatuurwetenschapper is Veldman ook een mede-oprichter van de Bonte Avond, een online podium voor schrijvers.

Het volgende staat in het juryrapport over het essay: “Een essay dat persoonlijk is en over een maatschappelijk probleem gaat, dat tegelijk luchtig, ontroerend en diep snijdend is.” Lees het volledige essay van Veldman hier.

Ieder jaar reikt de jury de Joost Zwagerman Essayprijs uit op 18 november, de verjaardag van de Nederlandse schrijver van poëzie, romans en essays waarna de prijs is vernoemd.  De Joost Zwagerman Essayprijs is een initiatief van de Van Bijleveltstichting en de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde. Het doel van de prijs is het bevorderen van beginnen essayisten. De winnaar ontvangt een geldprijs van 7500 euro.

Bekijk hier de pagina van de Van Bijleveltstichting over de prijs, waar alle prijswinnende essays en finalisten van dit en vorige jaren te vinden zijn.

--

Juno de Bruin

Tien Leestips van de Jonge Jury bekend

Tien Leestips van de Jonge Jury bekend


Afgelopen donderdag maakte de Jonge Jury hun tien leestips bekend. Deze tien leestips zijn vergelijkbaar met een shortlist bij een reguliere boekenprijs: 10 kanshebbers op een mooie prijs. De Jonge Jury 2022 is een prijs voor de beste Nederlandse jeugdliteratuur volgens het doelpubliek zelf, namelijk leerlingen tussen de 12 en 16 jaar.

De volgende 10 boeken zijn geselecteerd door de jury:
Jacodine van de Velde - De stilte zegt genoeg
Anna Woltz - De tunnel
Greek Beukenkamp - De vlucht van de zeemeeuw
Emmelie Arents - de woestijndief
Danique Plaatzer - Enkeltje Azië
Chinouk Thijssen - Gegijzeld
Maren Stoffels - Lock Down
Astrid Sy - Noem geen namen
Juultje van den Nieuwenhof - Try not to..
Pepijn Lievens - Voor altijd: Romeo & Julia een vleselijk liefdesverhaal

De Jonge Jury komt voort uit een samenwerking tussen Stichting Lezen en Passionate Bulkboek met als doel jongeren met plezier te laten lezen. Daarnaast wil de Jonge Jury ook het vormen van een mening over gelezen boeken onder jongeren bevorderen. Leerlingen uit de onderbouw van het voortgezet onderwijs kunnen tussen januari en mei 2022 hun stem uitbrengen. Op 9 juni 2022 maakt de Jonge Jury de winnaar bekend in De Doelen in Rotterdam.

Klik op deze link om meer over de Jonge Jury te weten te komen.

--

Juno de Bruin

Adopteer een boek & red Holland Park Press

Adopteer een boek & red Holland Park Press


Uitgeverij Holland Park Press zit in de problemen. Maar er is een plan om deze sympathieke uitgeverij te redden: adopteer een boek & red een kleine, onafhankelijke uitgever

Uitgever Bernadette Jansen op de Haar schrijft ons:

Ga de uitdaging aan en maak in 2021 echt een verschil. Omdat boeken essentieel zijn #BooksAreEssential en literatuur ertoe doet #LiteratureMatters. Als iedereen een boek koopt, zijn we gered: #SavedByOneBook.

In 2009 realiseerde ik mijn droom: ik begon mijn eigen bedrijf om literatuur te publiceren, te promoten en te verkopen. Vanaf het begin samen met mijn broer Arnold Jansen op de Haar, een gepubliceerde auteur, en we zijn er trots op dat we belangwekkende schrijvers gevonden hebben en hun boeken beschikbaar hebben gemaakt voor lezers over de hele wereld.

Om preciezer te zijn: onze website staat vol links naar uitstekende recensies en achttien procent van onze boeken werd genomineerd voor een prijs. Nog beter, we publiceren evenveel vrouwelijke als mannelijke auteurs, en de meeste van onze auteurs hebben iets van het leven gezien – zoals ikzelf – voordat ze gepubliceerd werden.

Sinds 2009 heb ik geen salaris verdiend, heb ik vakanties opgegeven, en ook mijn passie voor het theater, en heb ik geen enkel kledingstuk van belang gekocht, maar elk nieuw boek heeft me voldoening gegeven.  

Ondertussen heb ik ook al mijn spaargeld geïnvesteerd, alsook mijn appartement in Centraal Londen, en heb ik mijn pensioen geplunderd, en dat is allemaal oké, zolang we maar boeken verkopen. 

In november verhuisde ik mijn kantoor van een cottage met vier slaapkamers: naar een (ofschoon aangename) zolderkamer, een tijdelijk onderkomen op de bovenverdieping van een huis, die heel lief beschikbaar werd gesteld door een geweldige dame, om kosten te besparen en ons overeind te houden.

Enige tijd geleden nam ik het heft in eigen handen en begon ik boeken te verkopen op markten, mijn eigen winkeletalage. Een nieuwe benadering die opvallend succesvol was, totdat de lockdowns roet in het eten gooiden. Het is daarom goed nieuws dat we in de weekenden onze boekenkraam weer kunnen runnen en dat de verkoop begint aan te trekken, maar er zijn ook een paar nieuwe uitdagingen.

Brexit betekende dat we een deel van het printen van boeken moesten verplaatsen naar Nederland, en in de uitgeverij gaat de kost voor de baat uit.

Onverwacht kwam een van onze auteurs, Karen Jennings, dit jaar op de longlist van de Booker Prize. Zeer terecht! Ondanks dat wij het genomineerde boek niet hebben uitgegeven, hebben we wel haar vijf andere boeken gepubliceerd en we hebben daardoor veel meer boeken moeten drukken om aan de vraag te voldoen.

En nu heb ik jullie nodig voor de mond-tot-mondreclame. Wat kun je doen om onze uitgeverij te helpen?

Koop een boek

De Nederlandse boeken zijn beschikbaar via de Nederlandse boekhandel. Engelse boeken zijn verkrijgbaar via onze website: NovelsShort StoriesPoetryDutch or All Books

Adopteer een boek of een auteur

Waar gaat dit over? Ik kan geen keuze maken, want ik houd van al onze boeken en bewonder elk van onze auteurs, maar jij kunt dat wel. Als je een speciale verbondenheid voelt met een boek of een schrijver, kun je die op de kaart zetten door op sociale media aandacht te genereren of door gewoon tegen vrienden te zeggen dat ze een of twee exemplaren moeten kopen.

Ondersteun ons op sociale media

https://twitter.com/HollandParkPres
https://www.facebook.com/HollandParkPress/
https://www.linkedin.com/company/holland-park-press/
https://www.pinterest.co.uk/bernadettejodh/boards/
https://www.instagram.com/hollandparkpress/
https://www.youtube.com/user/HollandParkPress/

Doneren

Kun je wat geld doneren om ons aan de gang te houden, zodat we nieuwe literaire ontdekkingen kunnen publiceren? Geweldig, ga dan naar onze PayPal donations pagina:
https://www.paypal.com/donate?hosted_button_id=VSSVV8D8MQ22N

of, als je dat liever doet, dan kun je jouw donatie ook direct op onze bankrekening storten, onze bankgegevens zijn:
account no: 60081694 sort code: 600208 iban: GB98NWBK60020860081694

of neem direct contact op met de uitgever: Bernadette Jansen op de Haar bernadette@hollandparkpress.co.uk

Heel veel dank!

Bernadette Jansen op de Haar

Naschrift Bazarow

De uitgever kan geen keuze maken, maar wij natuurlijk wel:

Koop een van deze mooie boeken en steun deze club:

Het instituut - Vincent Bijlo

Otto Iking is een buitenstaander, thuis en op het blindeninstituut waar hij verblijft. Maar hij is ook een waarnemer. Otto kijkt met meedogenloze humor naar de wereld om zich heen

Schurft - Arnold Jansen op de Haar

DLVA: "Schurft schuurt in zowel schrijfstijl als vragen die het oproept. En toch had ik het niet willen missen."

100 Dutch-Language Poems - Diverse auteurs

100 Dutch-Language Poems is an eclectic selection of poems written in the Dutch language from the 11th century to the present day. For the poetry lover it is a comprehensive introduction to poetry from the Low Countries and provides a wonderful insight into the themes and issues that influenced generations of poets.

Transeuropa - Jules Deelder

Hoe zou dat lezen? Jules Deelder in het Engels! Maak het mee en bestel dit boek!

Transeuropa is a series of wickedly funny poems by bestselling Dutch performance poet Jules Deelder about foibles, trouble and strife in Europe throughout the ages. 

Place Lamartine - Jeroen Blokhuis

Jeroen Blokhuis laat in deze debuutroman Vincent van Gogh zelf aan het woord. In het Arles van 1888-1889. Een authentieke stem. En geschreven in een weergaloze stijl. Feit of fictie? Fictie natuurlijk. Maar fictie om een grotere waarheid te vertellen. Niet de schilder Van Gogh als onaantastbaar icoon, maar als een mens van vlees en bloed. 

--

 

 

Uit de hoek 38: Stomme vragen

Uit de hoek 38: Stomme vragen


Marc Schoorls brutale vrijplaats

Wat is seks? Die vraag maakt iets dat in potentie héél enerverend is tot iets oersaais. Het hele bestaan draait erom, maar die vraag an sich maakt je op slag welhaast impotent. Mijn. God. Zeg. Wat een vraag!

Welnu, de vraag wat literatuur is, is er ook zo een. Het wóórd alleen al, li-te-ra-tuur, hoe mooi op zich ook, verwordt ermee tot iets uitermate sulligs. Scholieren weten daar alles van.

Mais oui, mon dieu. Vraag me niet waarom, maar een opgetogen Wilma de Rek, chef boeken van De Volkskrant, ging ooit op zoek naar ‘een heldere definitie van literatuur’. Ze deed navraag bij drie literatuurwetenschappers die het boekje Literatuur hadden doen verschijnen, deel 50 in de serie Elementaire Deeltjes van de Amsterdam University Press. De literatuurwetenschappers stelden haar flink teleur. Ze gaven, leerde Wilma, nóóit antwoord op die vraag. Ze hadden die in het boekje alleen maar opgeworpen om te kunnen uitleggen dat het een stomme vraag is. De Rek was eruit: ‘Ik stapte geknakt de tram in.’

Maar die wetenschappers hebben natuurlijk hartstikke gelijk. De afgebakende vraag naar wat literatuur precies is, is al net zo’n dwaze vraag als die naar een definitie van ballet. Iedereen weet dat de stoelendans daar niet onder valt. Evenmin als house en het hakkûh van gabbers. Tòtdat je een ballet gezien hebt van Anne Teresa De Keersmaeker: Rosas is je reinste stoelendans! Ballet en literatuur zijn nu eenmaal heerlijk vrije velden, speelruimten voor lichaam respectievelijk  geest.

Zo verscheen zeer onlangs en ook al bij die Amsterdam University Press een dik boek van Karina van Dalen-Oskam, getiteld: Het raadsel literatuur: ‘Is literaire kwaliteit meetbaar?’ Ook daarin gaat het dus om wat literatuur is. Zij vroeg duizenden romanlezers naar hun bevindingen en liet er tekstanalysesoftware op los. Wat bleek onder meer? Dat de genre-aanduiding een belangrijke rol speelt. Noemt je iets ‘Literaire roman’ dan is het er een. Benoem je het als Spanning of Romantiek, dan ís het dat. En verder speelt – ach moderniteit, het zal eens niet – gender een rol, alsmede ‘het prestige van de auteur’ in kwestie.

Wilma de Rek was blij verrast. Maar helaas: ook in dit studieuze boek wordt de grote vraag niet beantwoord. Daarom deed ze een belletje met de literair-wetenschappelijk onderzoekster. Maar die Karina van Dalen-Oskam stuurt haar met een kluitje in het riet. Het is ingewikkeld, antwoord zij: ‘Uiteindelijk ligt het oordeel bij de lezer.’

De schrijver Christiaan Weijts vindt het ‘een bijzonder interessant boek, omdat het over een onontgonnen terrein gaat. (...) Het biedt een enerverende ontdekkingsreis met verrassende inzichten.’ Van die blurp snap ik geen snars. Het lijkt me een beleefdheidsboertje, om aan te geven dat de (eigenlijk veel te zware) kost gesmaakt heeft. Naar niks, om precies te zijn.

Mij lijkt het zo klaar als een klontje. De conclusie moet wel luiden dat literatuur literatuur is en dat bijvoorbeeld een roman wordt geschreven door een literaire auteur (m/v). Het is als de slang die in zijn staart bijt, nietwaar? Of zoals Gertrude Stein in Sacred Emily (1913) dichtte ‘rose is a rose is a rose’. En zoals Ozewiezewoze wiezewalla kristalla een lekker kinderliedje is. En als pure poëzie een overheerlijke vorm van onzin.

Literatuur ìs helemaal geen raadsel. Maar wat het precies is, weet ook ik niet. (Arie Storm, die schijnt het wel precies te weten. Dat is echt hilarisch.) Maar het dóét er ook helemaal niet toe. Het is iets, jawel: ik open een gigantische open poort, subjectiefs. Het is aan de schrijver of uitgever, die een boek ‘Literaire roman’ mag noemen. Of aan de recensent. En uiteindelijk, ja, aan de lezer. Maar het is eerst en vooral van nul en generlei belang. Het is een on-onderwerp. Een geurloze roos. Een plastic kwestie.  

Niettemin maakte Luuk Imhann zich er flink druk over. Hij is de dichter van de bundel De onverschilligheid van rozen, schrijver van de roman Paradijs (uitgeverij Querido) en theatermaker (‘Hij bewerkte verhalen van Franz Kafka en het gehele toneeloeuvre van William Shakespeare’). Hij vindt het niet minder dan ergerlijk dat Wilma de Rek te rade ging bij literatuurwetenschappers. Daarom schreef hij een antwoord dat opgenomen werd in de Opinie-rubriek van De Volkskrant. ‘Voor het antwoord moet je bij de schrijvers wezen.’ Waarin hij natuurlijk klontjeklaar gelijk heeft. En niet bij die l-wappers.

Imhann: ‘Dat is ongeveer hetzelfde als je afvragen wat een huwelijk is en het de priester vragen.’ Dus aan de heiligman die ‘de ware ervaring van het verbond’ nooit heeft ondergaan, zoals hij best gevat maar verder wat slordig schrijft. Hoe luidt zijn eigen omschrijving van literatuur dan? ‘Literatuur is proza die (sic!) je iets leert over de personages in het verhaal, over de mensheid in zijn (sic!!) geheel en over jezelf.’ Vermakelijk wel, deze kijk op literatuur ter lering.

Willem Frederik Hermans verwoordde het eens zo: ‘Literatuur is de neerslag of het verslag van een geestelijk avontuur in een taal die eigen, levend en origineel is.’ (In: Een boek schrijven).

In diezelfde Opinie-rubriek gaat ene Francien van de Beek in op weer een andere kwestie. Dat doet zij, zo lees ik, in haar hoedanigheid als ‘schrijfster’. Ik had nog nooit van haar gehoord, dus meteen maar even opgezocht wat ze dan geschreven had. Mevrouw blijkt van meer markten thuis: ‘Rebirthing en Relatiewerk en mandala tekenen’. Een interessant geval, deze dame, want ze kwam door het lezen van de Kabbala en mystieke werken ‘thuis bij de diepste bron in mezelf en in de St. Benedictusabdij de Achelse Kluis vond ik mijn christelijke roots én God terug’. Ze maakte als schrijfster een light versie van de psalmen: Ik groet het licht – De psalmen uit hun schaduw. Zo kwam ze op het pad van Franciscus van Sales, die ze ‘mijn patroonheilige’ noemt. Hij is niet van de afdeling Sales, maar werd geboren in het kasteel van die naam in de buurt van Annecy. Over hem en haarzelf schreef ze het boek Heilige liefde dat afgelopen mei verscheen.

Wat mij wederom van de stuitende weeromstuit op de vraag brengt wie zich nu eigenlijk een schrijver mag noemen. (Het antwoord: iedereen.)

--

Van Marc Schoorl (Wassenaar, 1962) verschenen in onder meer De Gids, Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer literaire artikelen en beschouwingen. De laatste tien jaar werkte hij vooral aan zijn ‘grote trilogie’ Autobiografie van een romanpersonage. Deel 1 is Zes broers en een zus dat in december 2020 verscheen. Het werd deels als feuilleton gepubliceerd op Bazarow.com.
Deel 2, 
Zo Vader, zo zoonis sinds juli verkrijgbaar en deel 3 verschijnt dit najaar. Eind augustus verscheen Glas in lood, 100 jaar W.F. Hermans.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vers van de pers: Bazarow Magazine nr. 21 verschenen

Vers van de pers: Bazarow Magazine nr. 21 verschenen


Een Haagse bibliotheek kwam onlangs in het nieuws omdat ze besloten had om vanwege een verbouwing 100.000 boeken te laten vernietigen; de helft van de collectie nota bene! Boeken weggooien of erger de papierversnipperaar in, dat kan toch niet. Boeken moet je lezen, herlezen en als ze in de weg staan dan zoek je er een tweede, derde, vierde leven voor. Je kunt er altijd wel iemand een plezier mee doen: de buurman, vrienden, een school. Had nu niemand daar van die bibliotheek even iets creatiefs kunnen bedenken en deze stapel boeken een tweede leven kunnen geven? Onze columnist Liliane Waanders gaat er in haar column in dit nummer dieper op in.

Verder hebben we in dit nummer zoals altijd voorpublicaties, interviews, het laatste boekennieuws, winacties en bovenal wél heel veel liefde voor boeken, de meeste nog in hun eerste leven. Maar ook al deze boeken gunnen we meerdere levens.

https://magazine.bazarow.com/bazarow-magazine-21-2021/

--

Het Nederlandse Letterenfonds maakt zich sterk voor Nederlandse kinderboeken in Frankrijk

Het Nederlandse Letterenfonds maakt zich sterk voor Nederlandse kinderboeken in Frankrijk


Een van de taken van het Nederlandse Letterenfonds is de bevordering van Nederlandse literatuur in het buitenland. In dit kader begint de presentatie van Nederlandse kinder- en jeugdcultuur genaamd Ton monde, plein de merveilles (Jouw wereld, vol met wonderen) halverwege november in Montreuil. Ieder jaar wordt in Montreuil de belangrijkste kinderboekenbeurs van Frankrijk georganiseerd, waarvan Ton monde, pleins de merveilles deel uitmaakt.

Ter gelegenheid van Ton monde, plein de merveilles wil het Nederlandse Letterenfonds dit najaar extra aandacht gaan besteden aan de Franse markt, dat maakte de organisatie afgelopen maandag bekend. Hiervoor organiseert het Letterenfonds op 22 november een online Publishers Tour voor Franse uitgevers van kinderboeken waarin Nederlandse kinder- en jeugdboeken onder de aandacht worden gebracht. Ook gaf Margot Dijkgraaf, de Nederlandse letteren-ambassadeur in Frankrijk, afgelopen maandag een presentatie tijdens een webinar van Livres Hebdo, het Franse Boekblad. Tijdens haar presentatie besprak Dijkgraaf vier recente Franse vertalingen van Nederlandse kinderboeken.

Tijdens Ton monde, plein de merveilles vinden daarnaast meerdere activiteiten met als doel de bevordering van Nederlandse kinderboeken en -cultuur in Frankrijk plaats. De illustratoren Noëlle Smit en Fleur van der Weel geven workshops in verschillende bibliotheken in Montreuil, verschillende Nederlandse jeugdfilms krijgen een vertoning in Cinéma Le Méliès en twee voorstellingen van de groep De Dansers vinden plaats.

Kinderboekenauteurs Anna Woltz, Fleur van der Weel, Marit Törnqvist en Noëlle Smit presenteren  tussen 1 en 6 december hun werk op de beurs. Hun werk ontving recent een Franse vertaling. Ook is er op de stand van de Franse uitgeverij Format aandacht voor Jip en Janneke, het populaire kinderboek van Annie M.G. Schmidt. De eerste Franse vertaling hiervan verscheen eerder dit jaar onder de naam Jeannot & Jeannette.

De presentatie Ton monde, plein de merveilles is een initiatief in samenwerking tussen de Nederlandse Ambassade in Parijs, het Fonds Podiumkunsten, het Nederlands Letterenfonds en SEE NL. Voor een overzicht van het volledige programma, klik hier.

--

Juno de Bruin

NS Publieksprijs gewonnen door Ik ga leven van Lale Gül

NS Publieksprijs gewonnen door Ik ga leven van Lale Gül


Gisteravond ontving Lale Gül de NS Publieksprijs, de prijs voor het beste boek gekozen door het Nederlandse publiek. Deze bekendmaking vond plaats tijdens de uitzending van de talkshow M. “Ik had het helemaal niet verwacht eigenlijk,” was haar reactie op de winst. Gül vindt het een enorme eer om de NS Publieksprijs te winnen. Op 24-jarige leeftijd is Lale Gül de jongste winnaar van de NS Publieksprijs.

De volledige uitzending van M is hier te bekijken. Naast de bekendmaking op het einde besprak host Margriet van der Linden ook de boeken met de genomineerde auteurs.

Dit jaar waren de door de NS genomineerde boeken Bonuskind van Saskia Noort, Derksen van Michel van Egmond en Antoinnette Scheulderman, Ik ga leven van Lale Gül, Martien van Jan Dijkgraaf, Opgewekt naar de eindstreep van Hendrik Groen en Wen er maar aan van Maike Meijer. Naast deze boeken leek RTL-journalist Ruud ten Wolde postuum een kanshebber te zijn met zijn boek Ziek gelukkig, dankzij inspanningen van zijn familie. Ruud ter Wolde stierf tien dagen voor zijn boek uitkwam. Het is namelijk toegestaan voor lezers om hun eigen boeken te nomineren in plaats van te stemmen voor de NS’ nominaties.

Lale Gül ontving ruim 32% van de meer dan 210.000 stemmen die dit jaar zijn uitgebracht. Dit zijn 31% meer stemmen dan in het jaar 2020, toen 160.000 mensen stemden voor hun favoriete boek. In 2020 was dit een recordaantal stemmen, maar een jaar later is dat al verbroken. Een ander record dat dit jaar gezet is, is het meeste aantal uitgebrachte stemmen binnen de eerste week van de stemperiode, volgens het CPNB 100.000.

Op social media lijkt er veel overeenstemming te zijn in dat Lale Güls winst verdiend is. Hoewel de meeste mensen het belang van haar boek bespreken, wordt de winst van Ik ga leven door sommigen ook gebruikt om politieke standpunten verder te drijven. Het boek was ook ondersteund door onder andere de oud-minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem, die het “een prachtig, baanbrekend boek” noemde en door de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema.

Met haar winst ontvangt Lale Gül een geldbedrag van 7500 euro. Bovendien kan ze een jaar lang gratis eersteklas met de trein reizen.

--

Juno de Bruin

Booker Prize 2021 gewonnen door The Promise

Booker Prize 2021 gewonnen door The Promise


The Promise van Damon Galgut is bekroond tot de winnaar van de Booker Prize for Fiction 2021. Dit maakte het hoofdjurylid Maya Jasanoff op 3 november bekend tijdens een live-uitzending van de BBC. De Booker Prize is een jaarlijkse prijs voor Engelstalige romans, zowel voor oorspronkelijk Engelse boeken als boeken die naar het Engels vertaald zijn. De uitreiking van de Booker Prize 2021 kun je hier terugkijken.

The Promise bestaat uit vier snapshots van een Zuid-Afrikaanse familie op hun alledaagse boerderij. Deze snapshots spelen zich af in verschillende tijdsperioden, elk met een nieuwe president en nieuwe tijdsgeest op de achtergrond. Ondertussen vecht de familie onderling over de toekomst van de boerderij. The Promise was Galguts derde nominatie voor de Booker Prize en zijn eerste boek in zeven jaar.

Galgut zei het volgende bij de inontvangstneming van de prijs: “It's changed my life and please know that I am really, profoundly, humbly grateful for this.” Maya Jasanoff prees The Promise voor zijn “originality and fluidity of voice” en voor het historische en metaforische belang ervan.

De shortlist bestond dit jaar uit de volgende boeken:
Patricia Lockwood - No One is Talking About This
Damon Galgut - The Promise
Richard Powers - Bewilderment
Anuk Arudpragasam - A Passage North
Nadifa Mohamed - The Fortune Men
Maggie Shipstead - Great Circle

Klik hier om het jurycommentaar voor alle genomineerde boeken te lezen.

--

Juno de Bruin

Schrijver Anton Valens overleden

Schrijver Anton Valens overleden


Op zondag 7 november overleed de schrijver en schilder Anton Valens (1964-2021) op 57-jarige leeftijd. Na zijn debuutroman in 2004, Meester in de hygiëne, erkende de literaire kritiek hem als een uniek talent. In het persbericht na het overlijden noemde zijn uitgeverij Atlas Contact zijn vier gepubliceerde romans hartverwarmend, geestig en uniek. Valens stierf aan de in 2016 bij hem geconstateerde kanker.

Ter ere van zijn carrière en leven bracht Atlas Contact in haar persbericht de belangrijke prestaties van Valens samen. Dit betreft niet alleen de literaire onderscheidingen en nominaties die Valens voor zijn geringe oeuvre heeft verdiend, maar ook zijn persoonlijke ondernemingen. Valens was bijvoorbeeld tien jaar in de thuiszorg actief, als thuishulp-A.

In het NRC verscheen een necrologie van Thomas de Veen met als titel Aandachtig observator in woord en beeld, waarin Valens’ manier van schrijven al wordt geroemd. Zijn beschrijvende kwaliteiten maakte zijn werk uniek volgens De Veen: “Figuren en dieren karakteriseerde hij in potlood en verf net zo zorgvuldig en droogkomisch als in woorden. Ook in zijn tekeningen en schilderijen was hij een verteller.”

Ook op social media treurt men over het verlies. Veel mensen pleiten ervoor om de romans van Valens te lezen als nagedachtenis, onder meer de NRC-journalist Gijsbert van der Wal. Criticus bij Elsevier Weekblad Jeroen Vullings gedenkt Valens met het delen van een oud interview. Veel anderen maakten posts over hoeveel zij genoten hebben van een van Valens’ romans.

In 2019 verscheen de laatste roman van Valens, Chalet 152. Op De Leesclub van Alles schreef Jan Stoel hiervoor een recensie waarin opnieuw de beschrijvende stijl van Valens geprezen wordt: “De personages blijven vlak, maar de ironie, de humor, de beeldende manier van schrijven, de taalgevoeligheid, de metaforen vergoeden alles. Als je van iets zo gewoons als het schilderen van lantaarnpalen met ijzerglimmer een heroïsche scène kunt maken en je schrijft “hij ging van de ene telkens door naar de volgende, alsof ze hem verlokten als sirenen” dan laat je de lezer genieten!”

Anton Valens laat zijn vrouw Tascha Tineveld achter. De datum van zijn begrafenis is nog niet bekend.

--

Juno de Bruin

Dichter Ellen Deckwitz wint De Johnny 2021

Dichter Ellen Deckwitz wint De Johnny 2021


Donderdag 12 november, de geboortedag van dichter en podiumkunstenaar Johnny van Doorn (1944-1991) werd in het Posttheater in Arnhem de winnaar van De Johnny 2021 bekendgemaakt. Dichter Ellen Deckwitz is de winnaar 2021. De andere kandidaten waren Rodaan Al Galidi en Babs Gons.

De Johnny prijs wordt uitgereikt aan een dichter, woordkunstenaar en of podiumkunstenaar die in de breedste zin van het woord bijdraagt aan de receptie van poëzie in het Nederlandse taalgebied. Dit kan met eigen werk zijn, maar ook een vertolking van werk van derden. De prijs bestaat uit een geldprijs van € 10.000, waarvan de winnaar, als stimulering, € 2.000 moet besteden aan een opkomend talent naar keuze. Deckwitz droegt hiervoor Jasper Albinus aan.

De motivatie van de jury om Ellen Deckwitz de prijs te geven. “Deckwitz is een entertainer pur sang: in haar werk zoekt ze het experiment en met haar optredens zet ze haar teksten kracht bij. In haar poëzie blijft altijd iets ongezegd waardoor ze het publiek iets geeft om over na te denken. Haar teksten zijn bijzonder gelaagd en veelzijdig. Ze dicht zowel over ‘mannen die even weg moeten’, haar familie met in het bijzonder haar Indische grootmoeder, als over Game of Thrones. De jury waardeert tevens haar enthousiasmerende boeken Olijven moet je leren lezen en Dit gaat niet over grasmaaien die aanzetten tot het beleven van poëzie.”

Johnny van Doorn (1944-1991), alias Johnny the Selfkicker, was een Nederlands schrijver, dichter en voordrachtskunstenaar. Hij werd in 1966 bekend na zijn overdonderende optreden op de dichtersavond Poëzie in Carré. Van Doorn werd door collega-dichters meteen als talent herkend, Remco Campert was een bewonderaar en Simon Vinkenoog noemde hem 'onze modernste dichter'.

Eerder was er al een Johnny van Doornprijs die van 1993 tot 2012 jaarlijks werd uitgereikt, onder meer gewonnen werd door Simon Vinkenoog, Jules Deelder, Bart Chabot, Erik de Jong (Spinvis) en Nico Dijkshoorn. Stichting voor Poëzie en het gesproken woord vond dat deze prijs terug moest en starten dit voorjaar een succesvolle crowdfunding : “Wij vinden dat die prijs terug moet komen. Niet alleen als eerbetoon aan Johnny van Doorn, maar vooral omdat wij vinden dat podiumpoëzie – een kunstvorm die een grote opleving doormaakt – meer waardering verdient.”

--

Redactie Bazarow

Uit de hoek 37: "De mens. Het beest met de gevorderde geest"

Uit de hoek 37: "De mens. Het beest met de gevorderde geest"


Marc Schoorls brutale vrijplaats

Schrijver Marc Schoorl houdt er een logboek op na. Hij doet nu een weekend Parijs en liet deze week de volgende aantekeningen achter in dat boek vol loftuitingen en levendige ellende:

Smaken verschillen. Ja, en koks en bereidingswijzen ook.

Opgestaan. Oververmoeid en te veel gedronken. De stille paniek dat ik alles verkeerd doe in mijn leven.

Verklaring van geluk. Ondanks alles wat je ertegen in zou kunnen brengen, vervult het me met trots dat ik me Europeaan mag noemen en ik ben blij dat ik in Nederland woon. Want het is overal wel wat. Europa heeft de mooiste cultuur of in ieder geval de cultuur die ik zelf het meest hoogschat; en Nederland vind ik tamelijk gunstig afsteken bij de omringende landen. En dan heb ik het ook nog eens met mezelf getroffen!

Ons aller Waterloo. Iemand had op Facebook een foto geplaatst van een artikeltje uit Het Vaderland uit 1957 met als kop: ‘“Koolzuur-deken” maakt onze aarde te warm.’ Dat is dus nog van voor in ieder geval mijn geboorte en ik ben toch ook echt de jongste niet meer. Het werd algemeen bevonden door de geleerden die deelnamen aan een conferentie van de ‘Internationale Unie voor geodesy en geofysica te Toronto te Canada’. Het waarschuwt voor al het koolzuurgas van fabrieken en automotoren. De ijskappen zouden kunnen gaan smelten, het waterpeil kan erg gaan stijgen en dan worden ‘kuststeden overstroomd’. (De schrijver Willem Frederik Hermans, geofysicus, had hier kennelijk ook geen boodschap aan. Ik heb van hem hierover nooit iets vernomen.)

Rapport van de evaluatiecommissie. De visie van de regering? Die bestaat eruit dat ze problemen voorziet.

Schrijversnaam. ‘Hóé zegt u?’ vroeg de boekverkoper. Ik noemde mijn naam nog een keer. ‘Dat is toch geen naam voor een schrijver?’ Nee, ik vind hem zelf ook niet mooi en de achternaam is schier onuitspreekbaar maar, antwoordde ik verder: ‘Is de naam Martin Scorsese dan wel een goeie naam voor een regisseur?’ Vanwege de lyriek der klinkers heb ik  Marco Nonveraci wel eens als schuilnaam gebruikt. Maar Martin Scorsese: nee, die naam had ik nooit verzonnen en als dat wel zo was had ik hem meteen afgewezen en zeer zeker nooit gebruikt. Maar je zou toch Luigi Pirandello heten! Of Eugène Ionesco. Of E.M. Cioran. Ik zou er meteen voor tekenen.

De mens. Het beest met de gevorderde geest.

Grondrecht. ‘Een vaccinatie, dat vind ik een aantasting van mijn zijn,’ hoorde ik iemand zeggen. Dat nu stak mij: ik vind dat als schrijver een aantasting van mijn taal.

Zachtjes uitgedrukt. Ik ben een begiftigd mensenvriend.

Gratis meninkje. Ik heb een hekel aan geklaag, al ontkom ik er zelf ook niet altijd aan. Maar dat gezeur en vooral die goedkope verontwaardiging van hen die het beter weten èn impliceren het ook beter te doen.

Bevrediging. Ik spreek voor mezelf en ik schrijf voor mezelf.

Narrigheid. Youp verdient als nare nar de P.C. Hooft-prijs niet, want Hooft was een waar schrijver, en wel van de Warenar en meer.

Samson en Delila. Delila betekent: krullende lokken. Een vrouw zonder lang haar is als een schoon schilderij zonder lijst. Zoals de kracht van een man grotendeels in zijn spieren zit, zo wordt de schoonheid van een vrouw geaccentueerd door haar haardracht.

In en over de opruiming. Ik zag een overlijdensadvertentie met de tekst: ‘Opgeruimd staat netjes’. En ja, ik begrijp die wel. Want leven is weinig meer dan een spoor van ellende nalaten. Maar dan, denk je bij leven en welzijn in je overmoed en, als je eerlijk bent, tegen beter weten in, een net en keurig geordend spoor. Zo lijkt het leven nog wat. Maar eigenlijk bestaat ons aller leven uit weinig meer dan puinruimen. Neem één hindernis weg en er staan als vanzelf elf verse voor je klaar. Verhelp één probleem en daarachter blijken er nog wel twintig schuil te gaan: een heel leger aan ergernissen, tot de tanden gewapend om het jou nog eens extra lastig te maken. Hak één zo’n ellendige kopzorg af en er steken meteen weer dertien nieuwe januskoppen op. Ik sprak er eens over met een Turkse schoonmaker in een restaurant. Hij droeg zijn hoofdbrekens  zichtbaar met zich mee. Ik zal zijn meer dan zorgelijke gezichtsuitdrukking nooit vergeten en ik zie hem nog mismoedig hoofdschudden. Door zijn ervaringen filosofisch gestemd zei hij eens tegen mij: ‘Hoe beter je schoonmaakt, hoe meer vuil je ontdekt.’ En zo is het. Er is geen beginnen aan, maar een alternatief heb je niet. Is dit alles? zong Doe Maar veertig jaar geleden. En The Strokes vroegen zich twintig jaar geleden aan de andere kant van de grote plas hetzelfde af op hun debuut: Is This It? Ik zelve nader de zestig en ja, ik vrees van wel. Ik spreek uit ervaring. We bouwen ons bestaan op drijfzand. Ik zucht mee met Sisyfus en we lachen naar elkaar. For life is quite absurd.

--

Van Marc Schoorl (Wassenaar, 1962) verschenen in onder meer De Gids, Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer literaire artikelen en beschouwingen. De laatste tien jaar werkte hij vooral aan zijn ‘grote trilogie’ Autobiografie van een romanpersonage. Deel 1 is Zes broers en een zus dat in december 2020 verscheen. Het werd deels als feuilleton gepubliceerd op Bazarow.com.
Deel 2, 
Zo Vader, zo zoonis sinds juli verkrijgbaar en deel 3 verschijnt dit najaar. Eind augustus verscheen Glas in lood, 100 jaar W.F. Hermans.

 

Lauwe reacties na toekenning Boekenbon Literatuurprijs aan Wessel te Gussinklo

Lauwe reacties na toekenning Boekenbon Literatuurprijs aan Wessel te Gussinklo


Opnieuw won schrijver Wessel te Gussinklo een grote prijs voor zijn werk. Deze week ontving hij voor zijn roman Op weg naar de Hartz de Boekenbon Literatuurprijs 2021, goed voor 50.000 euro. Voor zijn vorige roman De hoogstapelaar ontving hij in 2019 al de BookSpot Literatuurprijs, de voorloper van de Boekenbon Literatuurprijs.

Juryvoorzitter Winnie Sorgdrager over de keuze van de jury: “De jury stond voor de moeilijke opdracht om uit de vijf beste boeken van het afgelopen jaar er één te kiezen. De jury heeft uiteindelijk gekozen voor het boek waarvan het lezen voelt als een roes waar je maar moeilijk van los kunt komen. De auteur laat je als lezer een innerlijke wereld betreden die zich niet laat snoeien: je zult het volledig moeten ondergaan. Al eerder heeft Te Gussinklo laten zien dat hij tijdloos proza levert, dat krachtig en indringend is.”

Wessel te Gussinklo was niet aanwezig bij de prijsuitreiking, in verband met zijn zwakke gezondheid. In de media waren de reactie op de toekenning van de prijs lauw te noemen. De prijsuitreiking lijkt in het niet te vallen tussen het andere nieuws: nieuwe lockdown, klimaatcrisis, het uitblijven van een kabinet…

“Wat een tijden. In andere jaren zou ik een of andere ideologische tirade zijn begonnen over de Boekenbon Literatuurprijs. Nu denk ik: boeie. #lockdown #corona,” aldus becommentarieert schrijver en columnist Jamal Ouariachi het nieuws op Twitter.

Coen Peppelenbos van Tzum merkte op dat Te Gussinklo de achtste mannelijke auteur op een rij is die de prijs in de wacht sleept: “Dit jaar is er niet zoveel gedoe over, misschien omdat de winnaar van de Boekenbon Literatuurprijs Wessel te Gussinklo met ernstige gezondheidsklachten te kampen heeft, maar sinds 2013 gaat de Boekenbon Literatuurprijs (of onder de naam van de voorgangers de BookSpot Literatuurprijs, de ECI Literatuurprijs, de AKO Literatuurprijs) naar een man. Sterker nog: deze eeuw hebben slechts drie vrouwen de grote geldprijs binnengehaald: Doeschka Meijsing in 2008, Marente de Moor in 2011 en Joke van Leeuwen was de laatste in 2013.”

Andere genomineerden waren voor de Boekenbon Literatuurprijs 2021 waren:
- De terugkeer van Esther Gerritsen
- De geschiedenis van mijn seksualiteit van Tobi Lakmaker
- Het boek Daniel van Chris De Stoop
- Al het blauw van Peter Terrin

--

Redactie Bazarow

Terugkijken: DLVAlive met Peter Brouwer, auteur van Het oog van de kraanvogel

Terugkijken: DLVAlive met Peter Brouwer, auteur van Het oog van de kraanvogel


Het oog van de kraanvogel is een verhaal over de beladen vriendschap tussen twee mannen. Over persoonlijkheid, identiteit en seksualiteit. Een roman over coming-out in de brede zin van het woord. Een roman die volgens Roeland Dobbelaer, hoofdredacteur van DLVA/Bazarow, impliciet ook de vraag stelt of je seksuele gevoelens kunt sturen.

Wanneer Marcus voor zijn werk naar Japan wordt uitgezonden, blijkt zijn komst voorbereid door Arthur, een oud-studiegenoot uit Amsterdam. Marcus is na één conservatoriumjaar rechten gaan studeren, Arthur is orkestmusicus geworden. Ooit heeft Arthur zijn vriendschap met Marcus verspeeld, omdat hij niet duidelijk was over zijn geaardheid. De ontmoeting in Tokio levert een nieuwe confrontatie op tussen beide mannen. Wat hebben zij wel en niet geleerd van het leven? Waar durven zij nu voor uit te komen? De verschillen tussen de mannen zijn veelzeggend en nodigen de lezer uit een standpunt in te nemen: voor wie voelen we meer sympathie? Een extra verhaallijn vormt de geschiedenis tussen Marcus en Sofie. Tijdens zijn studie blijft Sofie een belofte. Wanneer Marcus jaren later ‘toch’ een relatie met haar aangaat, blijkt er onder haar onbevangen buitenkant een vrouw met een geheim schuil te gaan. Marcus’ zoektocht leidt via Sofie naar Arthur en uiteindelijk naar hemzelf.

Peter WJ Brouwer (1965) is schrijver, vertaler en theatermaker. Hij publiceerde drie dichtbundels, waaronder bij Uitgeverij In de Knipscheer ‘Brief aan wie niet bestaat’ (2016). ‘Het oog van de kraanvogel’ is zijn tweede roman na ‘Het Siamees moment’ uit 2017.

Op 18 oktober 2021 ging Roeland Dobbelaer met Peter Brouwer in gesprek. Het oog van de kraanvogel en de thema’s van de roman stonden centraal in gesprek. Is het boek als een politiek statement over seksualiteit te lezen? Is dit wel een boek over vrijheid in seksualiteit? En heeft Brouwer niet twee keer dezelfde roman geschreven?

200ste geboortedag van Dostojevski

200ste geboortedag van Dostojevski


Vandaag is het 200 jaar geleden dat de Russische schrijver Fjodor Dostojevski (1821-1881) werd geboren, op 11 november 1821. Dostojevski was een Russische romanschrijver wiens werk voornamelijk bekend is vanwege de psychologische complexiteit van zijn personages. Zijn belangrijkste werken zijn De gebroeders Karamazov, Misdaad en straf en De idioot. Dostojevski staat bekend als een van de grootste Russische schrijvers ooit..

Volgens een artikel in The Moscow Times dat vandaag uitkwam viert haast elke stad en elke provincie in Rusland de geboortedag van Dostojevski, door theaterproducties, tentoonstellingen, lezingen en zelfs aangepaste restaurant menu's. In het Russisch Museum is er bijvoorbeeld in een tentoonstelling  van kunstwerken waarop Dostojevski is afgebeeld. Hier is de tentoonstelling te bekijken. In het artikel van The Moscow Times worden tal van andere activiteiten beschreven.

Eerder dit jaar verscheen de biografie Dostojevski en de liefde geschreven door Alex Christofi, naar het Nederlands vertaald door Catalien van Paassen. Deze biografie, gepubliceerd ter gelegenheid van Dostojevski’s 200ste geboortedag, belicht niet alleen de hoogtepunten uit het leven van schrijver, maar ook onder andere zijn gokverslaving en de drie vrouwen wier levens nauw met die van Dostojevski verweven waren.

In haar DLVA-recensie van de biografie schrijft Pauline Weseman: “De basis van de biografie is een vlot geschreven, mild en tamelijk braaf verhaal over wat er aan feitelijks bekend is over Dostojevski's leven. De originaliteit ervan zit vooral in hoe Christofi dat verhaal aanvult met cursief afgedrukte romanfragmenten, die je kunt lezen als Dostojevski’s eigen herinneringen of gevoelsimpressies van de vaak heftige gebeurtenissen uit zijn ‘echte’ leven. En die synthese heeft inderdaad een verrassend intiem en autobiografisch effect.”

Van Ton den Boon verscheen een artikel in de Trouw over de erfenis die de titel van Misdaad en straf in het Nederlands is gaan leven. De woordgroep ‘misdaad en straf’ heeft in Van Dale zelfs een verwijzing naar Dostojevski’s roman.

Ten slotte houdt het Kennan Institute, een Amerikaans center voor onderzoek naar Rusland en Eurazië, een discussie met als onderwerp de invloed van Dostojevski's werk in de 21ste eeuw, meer dan 200 jaar nadat de schrijver overleden is. Dit evenement vindt plaats op 18 november.

De nieuwspagina van de International Dostoevsky Society houdt alle vieringen rondom Dostojevski's 200ste geboortedag bij. Klik op deze link op deze te zien.

--

Juno de Bruin

 

Vuurland, een nieuwe literaire website

Vuurland, een nieuwe literaire website


Op 1 november is de nieuwe literaire website Vuurland gelanceerd. Vuurland is een broedplaats voor literatuur die ruimte biedt aan jonge schrijvers om in serievorm teksten te schrijven en te publiceren. Deze jonge auteurs krijgen de mogelijkheid om onder begeleiding een halfjaar lang korte teksten te schrijven in de rubriek Vuurland Talent. Voor het eerste halfjaar zijn de jonge talenten Rahab Ahmed, Ola Enzler en Daniëlle Zawadi. Op deze pagina zijn hun teksten te lezen.

Andere rubrieken op de site zijn Vuurland Leest voor boekbesprekingen, Café Vuurland voor interviews en video’s en series van tien afleveringen waarin auteurs de mogelijkheid krijgen om een idee volledig uit te werken, moge dit zijn in de vorm van literatuur, essays of interviews. Duidelijk is dat Vuurland een veelzijdig literair aanbod heeft.

Naast het promoten van opkomende, jonge auteurs met hun rubrieken, heeft Vuurland ook als doel om schrijfprojecten waarvoor bij traditionele platforms minder plek is. Niet alleen de populariteit van minder bekende schrijvers, maar ook die van minder populaire genres is een focus van Vuurland.

De schrijver Edward van de Vendel, schrijver Iduna Paalman en redacteur Thijs Joores vormen het kernteam van Vuurland. Ook Singel Uitgeverijen ondersteunt de website. Desalniettemin blijft het project onafhankelijk en zelfstandig.

Klik hier om meteen de website van Vuurland te bekijken.

--

Juno de Bruin

Winnaar Gouden Kookboek bekend

Winnaar Gouden Kookboek bekend


Afgelopen donderdagavond is Een kookboek van Seppe Nobels uitgeroepen tot de winnaar van het Gouden Kookboek 2021. Het Gouden Kookboek is een jaarlijkse prijs voor het beste Nederlandstalige kookboek. Deze bekendmaking vond plaats op de Avond van het Kookboek, de aftrap van de Kookboekenweek. De Kookboekenweek vindt plaats van 5 tot 14 november.

De jury merkt op over Een kookboek dat “dit eigentijdse, ‘chefwaardige’ kookboek ondanks (...) het hoge niveau van de gerechten goed haalbaar voor de thuiskok [is]. Met veel aandacht voor groente is dit een zeer toekomstbestendig kookboek te noemen. Ieder gerecht dat is gekookt en getest door de jury was ‘tot in de puntjes perfectie’ te noemen.”

Voor het volledige juryrapport klik hier.

De volgende vijf boeken stonden op de shortlist van het Gouden Kookboek:
Job Pattinasarany en Perry de Man - Job en Perry
Paulami Joshi - De bijbel van de Indiase keuken
Seppe Nobels - Een kookboek
Oof Verschuren - Homakase
Lola van Ruler - Toko Lo

De jury bestaat uit culinair publicist Jonneke de Zeeuw, boekverkoper Bart van Aken, eigenaar van restaurant Droog Sarriel Taus en marketeer bij Boekhandel Van Piere Anke Hermkes. De winnaar van het Gouden Kookboek in 2017, de schrijver Nadia Zerouali, is de juryvoorzitter.

--

Juno de Bruin

Uit de hoek 36: Over buiken

Uit de hoek 36: Over buiken


Marc Schoorls brutale vrijplaats

Iemand was tegen het omslag van mijn roman Zo vader, zo zoon. Hij vond het niet kunnen, die dikke man op de voorkant. Maar ik voor mij herkende er te veel in èn ik vind het een mooi plaatje. De vriend-kunstenaar Harm Rutten (en die weet als voortreffelijk ambachtelijk tekenaar heel véél van mooie plaatjes, zie zijn Facebook-pagina) had de prent voor me uitgekozen. Die moest het worden, zei hij resoluut. En hij kreeg gelijk: iedereen vindt het een heel sterk beeld.

Ik maakte een promotiefoto waarbij ik met dat boek in mijn handen mijn eigen dikkige buik ontbloot: dat vonden intimi nou weer niet kunnen. Jammer.

O, zeker, het is afzichtelijk. Een dikke buik. Al zijn ze er in vormen en (over)maten. En je ziet ze steeds meer, ook dat is zonneklaar. Kijk des zomers maar eens op het strand. Het is pure horror wat je daar ziet. Een gore orgie van lillend vlees en amechtig gehijg, dat nu eenmaal gepaard gaat met zwaarlijvigheid. (En eeltige klompvoeten met dooie kalknagels: maar dat is een ander gruwelverhaal.) Als je dat allemaal ziet, breekt het zweet je uit. Ogen dicht!

Maar dat kan ik nou wel zo zeggen, ik beschik dus zelf ook nogal over een afdak boven mijn mannelijk gereedschap. Het is nog net geen obesitas, maar een serieus teveel is het wel. Dus ik jojo ook wel eens langs de lijnen van een dieet. Maar ik ben geen echte volger. Na een week of zes vind ik het altijd wel weer mooi geweest en snak ik naar een lekkere volvlezige lasagne met romige besciamella, te vergezellen door bijvoorbeeld een stevige sangiovese-wijn – een hele fles, geen armzalig glas. Of ravioli met salieboter en Parmezaanse kaas: van die zalige deegkussentjes (ravioli betekent, meen ik, kussen) die ik als chef-kok ooit als gezellig klinkende ‘buikjes’ op de kaart zette. Of ik bezondig me aan een goed stuk oude Hollandse boerenkaas of lepel desnoods een flinke lik uit een pot pindakaas.

Obesitas: alleen die naam al! Het is de naam van  een dikbuikig verafschuwd monster. En dat is het ook. Ecce homo pens. De maatschappij der slanken kotst hen het liefst uit.

Het fascineert me wel, buikig overgewicht. Bijna mateloos zelfs. Ik schreef er in 2008 een (ongepubliceerde) korte fantastische roman over: Heel veel vlees. Daarin verliest een huisarts zijn vrouw aan een zonderlinge patiënt van hem, een zogenaamde ‘feeder’: iemand die een ander graag vetmest (het bestaat echt!). Het loopt niet goed af.

Ik stel geen prijs op een man die een bierbuik met zich meedraagt, nee. En ik hou al helemaal niet van vrouwen die een buikje hebben. Sorry, dames! Ik kan het niet helpen. Het is eigenlijk nog veel erger, want ik vind zwangere vrouwen ronduit wanstaltig. Hoezeer zwangere vrouwen ook kunnen stralen. Dat weet ik, dat vind ik zelf ook. Maar die buik maakt ze tot modderschuit, al hangt die dan ook vol prachtige vlaggen en banieren. Ik krijg er moordneigingen van. Terwijl ik doorgaans toch een vriendelijke sukkel ben. Zo iemand als in de door W.F. Hermans vertaalde roman De martelgang van de dikzak van Henri Béraud. (Het was al eens eerder vertaald en verschenen, onder de titel Buikje. Maar als iets bij uitstek géén verkleinwoord verdient, dan is het wel een Le Martyre de l’obèse, zoals de oorspronkelijke titel luidt. Vetbolletje als vertaling van Boule de suif, het meesterwerk van Guy de Maupassant over een heel sympathieke maar nogal mollige dame van lichte zeden is wel passend.)

Maar mannen met een bierbuik: gàdver! Zelf heb ik een chique embonpoint du vin. En als ik licht voorover buig, heb ik de buik van een denker op de pot van Rodin. Ik heb, ahum-ahum, een Boeddha-buik. Ja, boven mijn eigen Balzac bevindt zich al net zo’n bolling als de schrijver van die naam had. A.F.Th. van der Heijden’s verschijning doet me, natuurlijk ook door hun beider oeuvre hors categorie, altijd denken aan de schrijver van Le père Godiot en Le chef-d’oeuvre inconnu. Flaubert had trouwens ook een pens van jewelste en Emile Zola werd zelfs le roi des porcs genoemd (de koning der varkens).

Mijn vader was er ook zo een. Qua postuur dan. Niet qua statuur. Een schrijver was hij al helemaal niet. En zoals hij at! Eerder vrat, als een zwijn. Nee, mijn weinig goddelijke vader was nòg eerder een idioot. (Dat zeg ik niet per se graag, hij dééd het erom: zie mijn roman Zo vader, zo zoon.)

Vader, grapte ik als jongen half uit schaamte tegen iedereen die het maar horen wilde, had een buik alsof hij een skippybal had ingeslikt. En ik heb die verschijningsvorm dus van hem geërfd, zoals ik wel meer van hem geërfd heb aan dna en zo. Ik zou er zó een dik boek over kunnen schrijven.

--

Van Marc Schoorl (Wassenaar, 1962) verschenen in onder meer De Gids, Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer literaire artikelen en beschouwingen. De laatste tien jaar werkte hij vooral aan zijn ‘grote trilogie’ Autobiografie van een romanpersonage. Deel 1 is Zes broers en een zus dat in december 2020 verscheen. Het werd deels als feuilleton gepubliceerd op Bazarow.com.
Deel 2, 
Zo Vader, zo zoonis sinds juli verkrijgbaar en deel 3 verschijnt dit najaar. Eind augustus verscheen Glas in lood, 100 jaar W.F. Hermans.

 

Bazarow Magazine nr. 20 verschenen

Bazarow Magazine nr. 20 verschenen


Gelukkig blijven de nieuwe coronamaatregelen beperkt tot weer meer afstand houden, mondkapjes dragen en op een aantal plaatsen meer met de app inchecken. Ook al valt te betwijfelen of dit voldoende is om de nieuwe coronapiek een halt toe te roepen, toch kunnen we blij zijn dat niet alle concerten, museumbezoeken, conferenties en boekpresentaties weer afgelast moeten worden. Het is weer heerlijk om op pad te kunnen!

Elke week verzamelen we in de Bazarow Magazine-agenda de leukste en interessantste boekenbijeenkomsten voor de aankomende tijd. Omdat we de fysieke boekhandels willen steunen, is er zoals altijd extra aandacht voor activiteiten daar. Neem eens een kijkje bij de boekhandels; er is veel wat de moeite van het bezoeken waard is.

En natuurlijk in dit magazine weer voorpublicaties, winacties (3 stuks!), nieuws en interviews. "Zolang melancholie bijgekleurd wordt door hoop is ze positief,” zegt de Vlaamse letterkundige Frank Willaert over het liefdeslied in de middeleeuwen. Hij schreef er een boek over.

Editie 20 openen

Veel leesplezier,

Team Bazarow

Doeke Sijens zet vergeten schilders opnieuw in de schijnwerpers

Doeke Sijens zet vergeten schilders opnieuw in de schijnwerpers


[Ingezonden mededeling] Henk Melgers (1899-1973) is een intrigerende Groningse schilder, die tot nu toe in de schaduw is gebleven van tijdgenoten. Melgers was lid van expressionistische kunstenaarsgroep De Ploeg in de hoogtijdagen van deze kunstenaarsgroep en heeft net als zijn medeleden het Groninger landschap en het boerenleven geschilderd. Meer dan bij andere Ploegleden is het zware leven van werkers op het land terug te zien. 

Op het einde van de jaren dertig – Melgers was inmiddels verhuisd naar Amsterdam – en na de oorlog verandert zijn werk sterk met magisch-realistische, sprookjesachtige voorstellingen. Met De onbekende wereld van Henk Melgers treedt een schilder eindelijk uit de schaduw.

 

Alida Pott (1888-1931) behoort tot een van de beste kunstenaars van haar tijd. Haar werk viel direct op vanwege het heldere kleurgebruik. Door haar vroege dood verdween haar werk echter lange tijd uit de aandacht.

Aangeraakt door een nieuw licht bevat veel afbeeldingen van het bijzondere werk van Alida Pott. De begeleidende tekst besteedt aandacht aan het verloop van haar kunstzinnige carrière, haar rol binnen De Ploeg en de samenwerking met haar echtgenoot George Martens, vooral op het gebied van toegepaste kunst. Dankzij brieven, notulen van de kunstkring en de getuigenissen van tijdgenoten, wordt een goed beeld gegeven van haar onafhankelijke geest en eigenzinnige opvattingen.

Doeke Sijens (1955) schrijft verhalen en essays. Als kenner van De Ploeg werkte mee aan talloze overzichtswerken die gewijd waren aan De Ploeg. Sijens oogstte veel lof zijn monografieën over Wobbe Alkema, Gerrit Benner, Jaap Min en Fie Werkman.

www.kleineuil.nl

--

2021 conferentie van het Nexus Instituut

2021 conferentie van het Nexus Instituut


Op zaterdag 20 november vindt de Nexus-conferentie The Revolution of Hope plaats. Het thema van deze conferentie is de politieke crisissen van onze tijd. Naast twee rondetafelgesprekken - Revolution! The Political Crisis of our Time en Hope Regained. A New World - vindt ook een muzikaal slot van Patti Smith en Lenny Kaye plaats.

Een brochure voor de Nexus-conferentie kun je via deze link lezen. De brochure bevat niet alleen een beschrijving van alle sprekers, maar ook een kort essay over de revolutie sinds de Franse revolutie. De onderwerpen waarover de sprekers met elkaar in gesprek gaan zijn: “Waar vinden we, te midden van alle hedendaagse crises, de hoop en moed om de wereld te verbeteren? Welke revolutionaire krachten zijn er nu gaande? Hoe verhouden onze revolutionaire idealen zich tot de weerbarstige werkelijkheid? En wat is ervoor nodig om de roep om vrijheid te verheffen tot een diep doorvoelde realiteit?”

De sprekers op de conferentie zijn onder andere de Nobelprijswinnende auteur Wole Soyinka, de Wit-Russische oppositieleider Svetlana Tichanovskaja, politiek denker Patrick J. Deneen en mensenrechtenactiviste Nadia Harhash. In totaal telt de conferentie 17 sprekers. Alle sprekers en het programma zijn op deze pagina te zien.

De bundel Nexus 89 bevat alle bijdragen van de sprekers op de Nexus-conferentie en verschijnt in het voorjaar van 2022. Deze editie kun je verkrijgen door middel van een Nexus lidmaatschap 2022. Hier kun je Nexus-lid worden. Ook kan een exemplaar Nexus 89 via deze link alvast bemachtigd worden.

De Nederlandse schrijver en cultuurfilosoof Rob Riemen richtte in 1991 het tijdschrift Nexus op ter ondersteuning van het “beschavingsideaal van het Europees humanisme.” Sinds 1994 organiseert het Nexus Instituut conferenties waar een internationaal debat over kunstzinnige en cultuurfilosofische onderwerpen wordt gevoerd, belicht vanuit een humanistische invalshoek. Voor Nexus staat de “betekenis en de waarde van het cultureel erfgoed voor de huidige samenleving” centraal.

De conferentie vindt plaats in het Nationale Opera & Ballet. Bezit van een vaccinatiebewijs of negatief covid testresultaat is verplicht.

--

Juno de Bruin

Russische schrijver Maxim Osipov in residence in Amsterdam

Russische schrijver Maxim Osipov in residence in Amsterdam


Gedurende de maand november is de Russische schrijver Maxim Osipov te gast in de schrijversresidentie van het Nederlands Letterenfonds. Uitgeverij Van Oorschot bracht Osipovs verhalenbundel De wereld is niet stuk te krijgen eerder dit jaar uit, de eerste Nederlandse vertaling van zijn werk.

Maxim Osipov (1963) is een veel geprezen Russische auteur van voornamelijk korte verhalen. Zijn affiniteit voor korte verhalen verklaarde Osipov in een interview met de Los Angeles Review of Books: “I think that short stories, even long short stories (my personal preference), can be closer to poetry than to novels.”

De Nobelprijswinnaar Svetlana Alexijevitsj schreef dat “zijn verhalen (...) een genadeloze diagnose van het Russische leven” zijn. Emilia Menkveld noemt Osipov “een meester in zwarte humor en wrange ironie” in De Volkskrant. DLVA-recensent Alek Dabrowski omschrijft Osipovs manier van schrijven als “het schetsen van iemands lotsbestemming en zorgt voor een nostalgische en soms droevige toon.” Sommigen noemen Osipov de nieuwe Tsjechov.

Tijdens zijn verblijf in de schrijversresidentie treedt Osipov op meerdere locaties in Nederland op. Op 6 november heeft hij een auteursgesprek met de chef van NRC’s boekenbijlage Michel Krielaar in Den haag. Op 8 november geeft hij een besloten gastcollege op het Amsterdam Medical Centre. Ten slotte vindt een auteursgesprek plaats op 18 november, in de Boeksalon van Boekhandel Hijman Ongerijmd in Arnhem.

Sinds 2006 verblijven buitenlandse schrijver tijdelijk bij de Schrijversresidentie van het Letterenfonds. Zo werkte de Poolse auteur Olga Tokarczuk tijdens haar verblijf aan De rustelozen, schreef John Green Een weeffout in onze sterren en begon de Israëlische Nir Baram aan Wereldschaduw. Met het residentschap hoopt het Letterenfonds buitenlandse schrijver te inspireren

--

Juno de Bruin

Libris Geschiedenis Prijs gewonnen door Erasmus, Dwarsdenker

Libris Geschiedenis Prijs gewonnen door Erasmus, Dwarsdenker


Gisteren maakte de jury van de Libris Geschiedenis Prijs in het OBA Theater te Amsterdam bekend dat de Libris Geschiedenis Prijs voor 2021 gaat naar Sandra Langereis voor haar biografie Erasmus, Dwarsdenker. De Libris Geschiedenis Prijs is een jaarlijkse prijs voor historische boeken die een algemeen publiek aanspreken. Traditioneel reikt de jury de prijs uit aan het einde van de Maand van de Geschiedenis. Langereis ontvangt een geldbedrag van twintigduizend euro.

Het juryrapport noemt Erasmus, Dwarsdenker “een uitzonderlijk boek waardoor je de historische figuur Erasmus als mens leert kennen, met zijn goede én zijn slechte eigenschappen.” In zijn recensie op De Leesclub van Alles noemt Bert Altena de biografie monumentaal, onder andere door “de gedetailleerde kennis en het gebruik van nieuwe bronnen” en de soepele wijze waarop Langereis parafraseert. Altena concludeert dat het een verademing is “om het leven en het werk van Erasmus vanuit een historisch perspectief te zien, waar lange tijd de theologische of juist anti-theologische benadering het beeld van Erasmus naar de ene of de andere kant scheefgetrokken heeft.” De volledige recensie is hier te lezen.

De volgende boeken stonden dit jaar op de shortlist:
Philip Dröge - Moederstad. Jakarta, een familiegeschiedenis
Jelle Gaemers - Willem Drees. Daadkracht en idealisme
Margriet van der Heijden - Denken is verrukkelijk. Het leven van Tatiana Afanassjewa en Paul Ehrenfest
Sandra Langereis - Erasmus, dwarsdenker. Een biografie
David van Reybrouck - Revolusi. Indonesië en het ontstaan van de modern wereld

Tijdens het radioprogramma vond een gesprek plaats met de juryleden en kanshebbers. Deze uitzending is hier te bekijken.

--

Juno de Bruin

Uit de hoek 35: 200 jaar Dostojevski & Talkin’ ’bout my generation

Uit de hoek 35: 200 jaar Dostojevski & Talkin’ ’bout my generation


Marc Schoorls brutale vrijplaats 

Ik herlees momenteel alles van het genie Dostojevski en diens geweldige biografie in vijf delen van Joseph Frank. En ja, haha, ik sla zeker wel eens een pagina over. Ik ben vooral ook op zoek naar mijn kantlijnaantekeningen, in verband met een te maken boek over De meester uit Petersburg (prachtboek van J.M. Coetzee). Want Dostojevski is dezer dagen tweehonderd jaar geleden geboren. Zeg tien generaties geleden.

Talkin about generations: wat voor een beter begrip van Dostojevski’s werk nodig is, is in ieder geval wéét van de opeenvolging van de min of meer revolutionaire generaties van 1840 en 1860. Hij zette zich daartegen af. In beide was hij erg teleurgesteld.

Zoals Gerrit Komrij zich erg teleurgesteld betoonde in zíjn generatie.

Komrij’s generatie is die van zeg de babyboomers. Nou, over hen valt wellicht ook wel (heel) wat te mopperen, maar die generatie heeft wel mooi gezorgd voor de culturele explosie die popmuziek heet. The Beatles, om maar een bandje te noemen, waren leeftijdgenoten van Komrij. Net als de mannen van Golden Earring en iemand als Herman Brood. Maar qua poëzie was het wel veel minder ja, zeker als je kijkt naar de leeftijdgenoten Nijhoff, De Vries, Slauerhoff en Achterberg: allemaal geboren ronde de eeuwwende. Wat een dichterlijke generatie was dat! Daarna was het oppelepop: na de oorlog nam de pop het over en had de poëzie vooral het nakijken. The choice of a new generation. Nu is het weer vooral rap (en strakke dance) wat de klok slaat.

Ach, generaties. Het zijn de omstandigheden die zorgen voor de verschillen tussen de generaties. De mens zelf is en blijft altijd hetzelfde, zoals Céline opmerkte in zijn onverbeterlijke roman Reis naar het einde van de nacht. Alle generaties schieten te kort en laten steken vallen. Elke generatie draagt na verloop van tijd een schuld op de schouders. Het is de Werdegang die de mens eigen is.

Mijn generatie werd in een interessant nummer van het literaire tijdschrift De God van Nederland (17, jan-juni 2018) weggezet als ‘De gedoemde generatie’. Young man, a weight on their shouders, zoals Ian Curtis van Joy Division zong. De babyboomer Bob Polak omschrijft mijn generatie als ‘het hele zootje uit de jaren 1954-1966’. Bob boomer Polak zelf is een min, rancuneus gemeenteambtenaartje dat me doet denken aan zulke figuren in het werk van Dostojevski.

Tot mijn generatie behoren tragische types als de ooit veelbelovende dichter Rogi Wieg, de dito essayist Anil Ramdas, de o zo getalenteerde maar nooit ècht doorgebroken Maarten van Roozendaal. Of neem de gefnuikte  romancier Nanne Tepper, de ‘leuke stukjes’-schrijver Martin Bril, en de (relatief) jonggestorven Patricia de Martelaere. Of de hele groep Maximalen met hun verraderlijke voorman Joost Zwagerman, die wel koning eenoog in het land der blinden genoemd mag worden. Zelf stond ik steeds terzij als De Ongenietbare Tijdgenoot. Als een soort lelijk eendje. Jammerlijk afgewezen door nu vergeten uitgevers. Trouwens, dat in mijn eentje beviel me op zich wel. Ik reed zelfs in een lelijke eend, o symboliek!

In de popmuziek slaagden velen van mijn generatie er veel beter in om hun woede, onmacht en frustratie te uiten. Zie de punk en, nòg veel beter, de postpunk. Bands als The Cure, The Police,  en zo iemand als the saint Nick Cave. Al moesten sommigen van hen dat ook met een vroege dood bekopen. Zie Ian (Joy Division) Curtis en bijvoorbeeld Adrian Borland van The Sound. Over dichters gesproken! Gedoemde dichters! Maar dat alles is helaas wel voornamelijk een Angelsaksische aangelegenheid. (Ik schreef er in 1995 over in het literaire tijdschrift Maatstaf, voorafgegaan door Joost Zwagerman met het stuk ‘Net zo verloren als alle anderen. De generatieroman van Douglas Coupland’).

Velen van Neerlands gedoemde literaire generatie zijn trouwens jonggestorven, niet zelden door zelfmoord, of hebben zichzelf verbitterd het zwijgen opgelegd.

Enfin. Zou Bril nu schrijven met de typerende gemakzucht van menig  columnist.

Ieder kent zijn eigen tragiek. Het gaat hier ook niet zozeer om de tragiek van een heuse generatie, maar van afzonderlijke individuen. Het zijn dan ook altijd eenzame zonderlingen die zich juist onttrekken aan hun generatie. Of eigenlijk: er met kop en schouders bovenuit steken. Zie Dostojevski, Hermans en Komrij. Of hedendaagse schrijvers als A.F.TH van der Heijden, Thomas Rosenboom en Arnon Grunberg.

Dat zijn mijn literaire helden. Zelf probeer ik als overlever nog zoiets als een zwanenzang te maken. Want zo ik íéts ben, is het wel eigenwijs. Afgelopen anderhalf jaar kwam ik met zes boeken en ik heb nog een serieuze stapel klaarliggen.

Marketingtechnisch, wordt me van alle kanten toegeroepen, doe ik alles fout. Het zal wel. Die litanieën en hymnen in mijn hoofd, die moeten op papier. Op mijn manier. Do it yourself! Dat was van punks af aan de gigantische taak die ik voor mezelf had weggelegd in mijn kleine leven. Nu is het mijn laatste taak. Alles wat me resteert te doen. Het enige. Ik ben het slechts aan mezelf verplicht. Maar in mijn eentje lukt het niet. Ik heb lezers nodig.

Ik maak me geen kinderen, vrienden of illusies meer. Maar die boeken, die moeten nog wel in het leven geroepen worden. Zoals mijn boeken die klaar en dus te koop zijn gelezen moeten worden, wil ik het als schrijver van mijn generatie echt overleven. Ga dat lezen!

--

Van Marc Schoorl (Wassenaar, 1962) verschenen in onder meer De Gids, Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer literaire artikelen en beschouwingen. De laatste tien jaar werkte hij vooral aan zijn ‘grote trilogie’ Autobiografie van een romanpersonage. Deel 1 is Zes broers en een zus dat in december 2020 verscheen. Het werd deels als feuilleton gepubliceerd op Bazarow.com.
Deel 2, 
Zo Vader, zo zoonis sinds juli verkrijgbaar en deel 3 verschijnt dit najaar. Eind augustus verscheen Glas in lood, 100 jaar W.F. Hermans.

 

 

Haagse literatuurprijzen voor Marieke Lucas Rijneveld, Mischa Andriessen en Erna Sassen

Haagse literatuurprijzen voor Marieke Lucas Rijneveld, Mischa Andriessen en Erna Sassen


In het radioprogramma Kunststof van 28 oktober zijn de winnaars bekendgemaakt van drie belangrijke Haagse literatuurprijzen. Marieke Lucas Rijneveld ontvangt voor haar roman Mijn lieve gunsteling de F. Bordewijk-prijs 2021. De Jan Campert-prijs 2021 gaat naar Mischa Andriessen voor de dichtbundel Het drogsyndicaat. Erna Sassen krijgt voor de jeugdroman Zonder titel de tweejaarlijkse Nienke van Hichtum-prijs. Op 23 januari reikt Robert van Asten, de Haagse wethouder van Cultuur, de prijzen uit tijdens het internationale literatuurfestival Winternachten.

De F. Bordewijk-prijs wordt jaarlijks toegekend door de Jan Campert-stichting aan de schrijver van het beste Nederlandse prozaboek. De prijs werd in 1948 ingesteld en is sinds 1979 vernoemd naar de schrijver F. Bordewijk. De jury over Mijn lieve gunsteling: “Meteen vanaf het begin van Mijn lieve gunsteling wordt de lezer meegevoerd op het ademloze ritme van wat niet minder dan een verslag is van een verzengende obsessie, de obsessie van een veearts, zelf beschadigd, voor een beschadigd 14-jarig jongensmeisje. Alles is overrompelend in deze roman, maar toch vooral de plastische taal die de obsessie van de veearts lichamelijk voelbaar maakt en die de lezer die doorleest, nee, die gedwongen wordt door te lezen, het gevoel geeft tot medeplichtige te worden gemaakt als grenzen onvermijdelijk worden overschreden. Daartoe zijn alleen grote schrijvers als Rijneveld in staat.

DLVA recensent Annette Wierper over Mijn lieve gunsteling: “[...] tegelijkertijd hoop je – ondanks de disclaimer aan het eind van het boek – dat wat ze schrijft pure fictie is, omdat het zo onaards schrijnend en wreed is en omdat je er niet aan wil dat de werkelijkheid zo gitzwart, leugenachtig, beschamend en angstaanjagend kan zijn.”

De Jan Campert-prijs is een jaarlijkse prijs toegekend voor werken van poëzie, ingesteld in 1948 door de Jan Campert-Stichting. De prijs is voor poëzie die in het voorafgaande jaar is verschenen. Hij is genoemd naar de dichter Jan Campert.

De jury over Het Drogsyndicaat. “Andriessen schrijft in een geheel eigen taalidioom en weet een wereld op te roepen die tegelijk de geschiedenis en het nu belicht. Hij creëert een wreed, donker, talig tableau dat hij met spaarzame lichtstrepen voorziet van emotionaliteit.”

De Nienke van Hichtum-prijs is een tweejaarlijkse literatuurprijs voor kinderboeken in de leeftijdscategorie dertien jaar en ouder. De prijs is vernoemd naar de kinderboekenschrijfster Nienke van Hichtum, die onder andere bekend is door haar boek Afke’s tiental. De jury over Zonder titel: “Sassen heeft zich ontwikkeld tot een schrijver die de stem van een puber als geen ander weet te vangen. In rauwe en confronterende, maar tegelijkertijd ontroerende taal kruipt ze dit keer in de huid van vmbo-ers, een groep die ondervertegenwoordigd is in de meer literaire boeken voor de leeftijdsgroep van vijftien tot achttien jaar. Met veel humor zet ze hun blik op de wereld uiteen. Tranen van het lachen en tranen van ontroering volgen elkaar op in dit onstuimige en verbluffend goed geschreven boek voor jongeren. “

Jaap Friso op De Leesclub van Alles over dit boek: “Bijna alles klopt aan Zonder titel.  Sassen zoomt niet in op de grote onderliggende thema’s zoals de cultuurverschillen en de daaruit voortvloeiende onrechtvaardigheid die Zivan treft. Maar door de ogen en vooral door het potlood van de verdrietige Joshua, met wie haar leven verknoopt is, levert ze toch ongenadig commentaar. Een verbijsterend goed geschreven boek van een schrijfster die zich maar door blijft ontwikkelen.”

De drie winnaars ontvangen elk een bedrag van 6.000 euro.

--

Redactie Bazarow

Nieuwe prijs voor belangrijkste non-fictie boek van het jaar

Nieuwe prijs voor belangrijkste non-fictie boek van het jaar


Er komt een  nieuwe prijs voor het beste Nederlandstalige non-fictie boek van het jaar: Prijs voor het Belangrijkste Boek van het Jaar, afgekort tot PBBJ. Gisteren maakte de stichting met dezelfde naam dit bekend. De PBBJ is een prijs specifiek voor Nederlandstalige non-fictie boeken die in het afgelopen jaar zijn gepubliceerd. Op 2 maart 2022 maakt de jury de shortlist van de prijs bekend. De bekendmaking van de winnaar en de uitreiking valt plaats op 12 april. Deze data zijn nog onder voorbehoud.

Het doel van de PBBJ is om het belang van boeken op onze maatschappij aan te tonen. Boeken helpen de lezer namelijk zichzelf te verplaatsen in de denkwereld van anderen. Ook maken boeken de wereld begrijpelijker voor de lezer en voeden ze het maatschappelijk debat.

Lezers kunnen zelf nominaties inzenden via deze link. De eisen waaraan een nominatie moet voldoen zijn als volgt: het boek is relevant en invloedrijk, brengt een maatschappelijk discussie op gang of brengt nieuwe ontdekkingen in het licht, het boek is gebaseerd op degelijk onderzoek en is is meeslepend geschreven. Hier is het volledige reglement van de PBBJ te lezen.

De beschrijving van de prijs, en de titel zelf (het Belangrijkste Boek van het Jaar), insinueert echter wel dat alleen non-fictie werken belangrijk en maatschappelijk relevant zijn. Dit werkt storend, aangezien fictie zijn uitgesloten van een prijs die het maatschappelijk belang van een boek op de voorgrond zet, niet de informatieve kwaliteit ervan.

De PBBJ is een initiatief van de stichting onder dezelfde naam als de prijs. Partners van Stichting PBBJ zijn Standaard Boekhandel, Knack, TIN, het Nederlands Letterenfonds en de European Press Prize. De jury bestaat uit historicus Nadia Bouras, adjunct-hoofdredacteur Knack Karel Degraeve, filosoof Miriam Rasch, schrijver Saskia de Coster en politiek journalist Ivan de Vadder. De winnaar van de PBBJ ontvangt een geldbedrag van vijftienduizend euro.

--

Juno de Bruin

 

Ierse dichter Brendan Kennelly begraven

Ierse dichter Brendan Kennelly begraven


Afgelopen vrijdag is de Ierse dichter Brendan Kennelly begraven. De geliefde dichter overleed eerder deze maand op 85-jarige leeftijd in een verzorgingstehuis in Listowel. Hier verbleef hij de laatste twee jaar van zijn leven.

Brendan Kennelly leverde als dichter een belangrijke bijdrage aan de Ierse taal. Hij sprak zelf Gaelisch en vertaalde Ierse gedichten naar het Nederlands. Zijn eigen gedichten waren bovendien geschreven in de poëtische traditie van de Ierse taal. Ook heeft hij twee romans geschreven, The Crooked Cross en The Florentines. Daarnaast was hij tot 2005 een hoogleraar van moderne literatuur aan het Trinity College. Na zijn pensionering benoemde de universiteit hem tot Professor Emeritus.

Zijn poëtische stijl kan omschreven worden als down-to-earth en dagelijks, met een afkeer voor intellectuele pretenties. Oraal gezien was Kennelly ook vaardig: hij bezat het talent om lange gedichten uit zijn hoofd te reciteren. Kennelly merkte zelf op over zijn taalgebruik dat “poetry is an attempt to cut through the effects of deadening familiarity […] to reveal that inner sparkle.”

Meer dan honderd van Kennelly’s belangrijkste gedichten zijn verzameld in The Essential Brendan Kennelly. Deze uitgave is gepubliceerd op Kennelly’s 75ste verjaardag. Ook bevat de verzameling een audio-opname van alle gedichten, ingesproken door Kennelly zelf.

Brendan Kennelly heeft tijdens zijn leven meerdere prijzen voor zijn werk ontvangen. Hij won de IMPAC International Dublin Literary Award in 1996, de American Ireland Fund Literary Award in 1999 en in 2010 de Irish PEN Award, een prestigieuze prijs voor Ierse schrijvers die een belangrijke contributie tot de Ierse literatuur gemaakt hebben.

Na zijn dood zei de Ierse president Michael D Higgins over Kennelly dat hij “een speciale plaats in de genegenheid van het Ierse volk had gevormd.” De schrijver en filosoof Connie Palmen, die Kennelly ontmoette in 1996, noemde hem de Ierse Isscha en Jimmy Deenihan, die een documentaire in 1990 over Kennelly filmde, betitelde hem de “poet of the people” in een artikel van de Irish Independent.

Ter nagedachtenis van Kennelly’s werk hebben veel fans hun favoriete gedicht van Kennelly op social media gedeeld. Begin en Cromwell zijn hierin de meest populaire gedichten.

De universiteit waaraan Brendan Kennelly tot 2005 werkzaam was, deelde een eerbetoon aan de overleden dichter. Deze kun je hier in zijn geheel lezen.

--

Juno de Bruin

Prijsuitreiking nieuwe Poëzieprijs De Johnny

Prijsuitreiking nieuwe Poëzieprijs De Johnny


De eerste uitreiking van De Johnny, een oeuvreprijs voor podiumpoëzie, vindt plaats op vrijdag 12 november. De prijs is vernoemd naar Johnny van Doorn (1944-1991), een Nederlandse dichter, schrijver en voordrachtskunstenaar. De genomineerden voor De Johnny 2021 zijn dichter Ellen Deckwitz, spoken word-dichter Babs Gons en dichter Rodaan Al Galidi. Tijdens de uitreiking treden de drie genomineerden op. De winnaar ontvangt een geldprijs 10.000 euro en de Johnny van Doorntrofee.

De jury bestaat uit dichter Babeth Fonchie, Poetryslam-kampioen Erik Jan Harmens, spoken-word artiest Onias Landveld, journalist en literatuurcriticus Dieuwertje Mertens en Yannick Moyson, organisator van open podia. Aangezien dit de eerste uitreiking van De Johnny is, heeft de jury ervoor gekozen om drie dichters te nomineren die momenteel in de belangstelling staan. Zo hoopt de jury ook dat de drie kandidaten, onder meer dankzij de prijs, verder in de belangstelling komen te staan.

Een gedeelte van de geldprijs, tweeduizend euro , is bestemd voor een opkomend podiumdichter naar keuze van de winnaar. Op deze wijze draagt De Johnny bij aan het ondersteunen van nieuwe dichters. De gekozen talenten zijn Jasper Albinus, gekozen door Ellen Deckwitz; Veronique Efomi, gekozen door Babs Gons; Ildikó Snijders, gekozen door Rodaan Al Galidi.

De Johnny is een initiatief van de Poëzieclub, een stichting met als doel om poëzie breed aandacht te geven. De uitreiking vindt plaats in Het Posttheater om 19:30. Kaartjes kosten 8 euro en kunnen hier aangeschaft worden.

--

Juno de Bruin

De NS Publieksprijs: Bestverkochte Boek van het Jaar

De NS Publieksprijs: Bestverkochte Boek van het Jaar


De NS Publieksprijs: Bestverkochte Boek van het Jaar

[Column] Ik vroeg het me in 2014 ook al openlijk af, maar na het bekendmaken van de zes genomineerden voor de NS Publieksprijs 2021 is de vraag wat mij betreft opnieuw actueel: wat is de NS Publieksprijs heden ten dage nog waard? Oké, Bonuskind van Saskia Noort, Derksen van Michel van Egmond en Antoinnette Scheulderman, Ik ga leven van Lale Gül, Martien van Jan Dijkgraaf, Opgewekt naar de eindstreep van Hendrik Groen en Wen er maar aan van Maike Meijer mogen dan de zes bestverkochte oorspronkelijk in het Nederlands verschenen boeken van het afgelopen jaar zijn, maar komen ze daarmee ook in aanmerking voor de titel ‘Boek van het Jaar’? Want daar staat de NS Publieksprijs voor: "De NS Publieksprijs is de prijs voor het beste boek, gekozen door het publiek. Het winnende boek mag zich officieel Boek van het Jaar noemen."

Kwantiteit versus kwaliteit

Zelf associeer ik ‘Boek van het Jaar’ met kwaliteit, terwijl het bij het nomineren van boeken voor de NS Publieksprijs - ondanks dat ‘het beste boek’ - gaat om boeken die in grote getalen een weg naar lezers gevonden hebben. En dan hebben we het niet over kwaliteit, maar over kwantiteit. Al is het niet elk boek gegeven om als een warm broodje over de toonbank te vliegen.

Hoewel kwaliteit wat mij betreft niet per se iets zegt over het literaire gehalte van een boek - wat telt is dat een boek goed is in zijn soort - vind ik het toch zorgwekkend dat het aantal titels dat het predicaat literatuur verdient dit jaar wel heel mager is. En meer in het algemeen betreur ik het dat de kans dat een genomineerde titel waarvan niet ter discussie staat dat die tot de literatuur gerekend dient te worden de NS Publieksprijs wint er in de loop der jaren niet groter op geworden is.

Kopers, lezers en stemmers

Het eerste - het geringe aantal genomineerde literaire titels - zegt iets over de kopers. Wat aan de hand van de nominaties voor de NS Publieksprijs pijnlijk duidelijk wordt, is dat het niet goed gaat met de verkoop van literaire titels. Dat mag geen verrassing zijn, want hoe vaak wordt er niet geconstateerd dat literaire fictie, en dan met name die van Nederlandse bodem, in de Bestseller 60 en de jaarlijkse CPNB Top 100 niet kan concurreren met andere genres.

Dat de wel genomineerde literaire romans al jaren niet meer als winnaar uit de bus komen, zegt waarschijnlijk vooral iets over de stemprocedure en de stemmers. Of eigenlijk over degenen die niet gaan stemmen. Ik vermoed zomaar dat kopers/lezers van literaire fictie niet zo’n dringende behoefte voelen om hun voorkeur kenbaar te maken tijdens de verkiezing van het ‘Boek van het Jaar’. En de schrijvers van die genomineerde titels (en hun uitgevers) doen er ook niet alles aan om in de gratie te komen van potentiële stemmers. En dus won Martine Bijl in 2019 van Ilja Leonard Pfeijffer en Hendrik Groen een jaar eerder van Tommy Wieringa.

Eregalerij

Wie de Eregalerij van de NS Publieksprijs (v/h Trouw Publieksprijs) bekijkt, ziet dat het niet altijd zo geweest is. Er zijn ook jaren waarin literaire romans het met succes opnamen tegen de andere titels. Er was een tijd dat Adriaan van Dis, Hella S. Haasse, Tessa de Loo, Connie Palmen en A.F. Th. van der Heijden bijna als vanzelfsprekend met de eer gingen strijken.
Maar toen - we hebben het nu over de jaren negentig van de vorige eeuw - waren de tijden anders. Een bestseller stond nog voor 100.000 verkochte exemplaren (daar draaiden Adriaan van Dis, Hella S. Haasse, Tessa de Loo, Connie Palmen en A.F.Th. van der Heijden hun hand niet voor om) en openbare bibliotheken speelden een belangrijke rol bij het verzamelen en tellen van stemmen. Het was een andere wedstrijd, met andere spelregels.

Populariteitspoll

Is het al een onmogelijke opgave om uit de zes genomineerde titels ‘het beste boek’ te kiezen, omdat Bonuskind van Saskia Noort, Derksen van Michel van Egmond en Antoinnette Scheulderman, Ik ga leven van Lale Gül, Martien van Jan Dijkgraaf, Opgewekt naar de eindstreep van Hendrik Groen en Wen er maar aan van Maike Meijer onvergelijkbare grootheden zijn (zoals wel vaker het geval is bij de nominaties van de NS Publieksprijs), het feit dat het bij de NS Publieksprijs niet nodig is om ook maar één boek te lezen voordat een stem uitgebracht wordt, dwarsboomt een vergelijkend warenonderzoek totaal.
In feite is de NS Publieksprijs niet meer dan een populariteitspoll, waarbij degene met de sterkste lobby de grootste kans maakt als winnaar uit de bus te komen. En die lobby - het actief campagne voeren - maakt onderdeel uit van het wedstrijdreglement, waarin de verplichtingen van uitgevers en auteurs tot in de kleinste details worden vastgelegd.

De Bijbel

De organisatoren doen er alles aan om verrassingen te voorkomen, want nadat het één keer lukte om de wedstrijd te saboteren (dat was in 2005 toen De Nieuwe Bijbelvertaling uit het niets op de eerste plaats belandde. Een boek dat ondanks fantastische verkoopcijfers niet genomineerd werd, want vertaalde boeken mogen niet meedoen aan de wedstrijd. Er werd dat jaar zo fanatiek campagne gevoerd dat niet alleen 71,7 procent van de stemmen naar De Nieuwe Bijbelvertaling ging, er werden ook nog eens meer dan twee keer zo veel stemmen uitgebracht als het jaar ervoor toen Geert Mak de NS Publieksprijs kreeg voor In Europa), werden de spelregels zodanig aangepast, dat een niet officieel genomineerde titel geen kans maakt om ‘Boek van het Jaar’ te worden (de Bijbel is inmiddels drievoudig uitgesloten: want: niet oorspronkelijk in het Nederlands geschreven; het is fictie noch factie - ‘een verhalend boek met een groot non-fictie karakter’, én hetzelfde boek mag niet twee keer winnen).

Bestverkochte Boek van het Jaar

Wat mij betreft is er niets mis met het bekronen van een boek op basis van verkoopcijfers. Veel verkocht worden is weliswaar geen prestatie op zich (niet zelden is hypen een zichzelf versterkend mechanisme), maar het is ook een criterium. Maar laat het daar dan ook bij. Maak verkoopcijfers geen voorwaarde voor de toelating tot een andere competitie.
Als we het daarover eens zijn, rest alleen nog de vraag of dat ene ‘Bestverkochte Boek van het Jaar’ representatief is voor het totale aanbod en de totale verkoop. Waarmee de discussie over het vergelijken van appels en peren weer van voren af aan kan beginnen.

--

Liliane Waanders

Censuur uit China: bijeenkomsten over het boek Xi Jinping geannuleerd

Censuur uit China: bijeenkomsten over het boek Xi Jinping geannuleerd


Twee bijeenkomsten over het boek Xi Jinping - der mächtigste Mann der Welt die komende week zouden plaatsvinden in samenwerking met het Leibniz-Confucius Instituut Hannover en het Confucius Instituut aan de Universiteit van Duisburg-Essen, werden na Chinese druk geannuleerd. In Hannover kwam de Tongji University Shanghai tussenbeide, wat samenwerkt met het Leibniz-Confucius Instituut. In Duisburg greep Consul-Generaal van China in Düsseldorf, Feng Haiyang persoonlijk in om het evenement te stoppen.

De biografie van de Chinese partij- en staatsleider wordt uitgegeven door uitgeverij Piper. Auteurs zijn Stefan Aust en de oude China-Stern-correspondent, Adrian Geiges. “De annulering van de bijeenkomsten door de twee Confucius Instituten is zorgwekkend en een verontrustend signaal”, zegt Piper-uitgever Felicitas von Lovenberg. Stefan Aust ziet de basisstellingen van het boek bevestigd door het incident: "Voor de eerste keer is er een dictatuur die het Westen niet alleen economisch inhaalt maar tegelijkertijd ook probeert onze vrijheid in te perken.” Adrian Geiges wijst erop dat het boek China van verschillende kanten beschrijft, inclusief het succesvol overwinnen van armoede in de afgelopen decennia: “Blijkbaar wil het Xi Jinping niet langer evenwichtige studies over hem en zijn land, hij wil nu een internationale sekte voor zichzelf, net zoals in China."

--

Redactie Bazarow

Uit de hoek 34: De sof van literaire festivals

Uit de hoek 34: De sof van literaire festivals


Marc Schoorls brutale vrijplaats 

De literaire duizendpoot Jan van Mersbergen, een werkelijk voorbeeldig ijverige man, schreef op 4 oktober een stuk met de titel: Stop met literaire festivals. Ik geloof niet dat dat voorstel als een bom is ingeslagen. Hoe dat komt? Omdat niemand dat interesseert. Wat toch uiterst merkwaardig genoemd mag worden, nietwaar? Want Van Mersbergen legde feitelijk een tere schrijversvinger op de zere wond. En dat is dapper. Hulde! Want hij snijdt ermee in zijn eigen vingers. Zie verderop.

Tja, literaire festivals: ik bezoek ze niet. Omdat ik er geen tijd voor heb. En er doorgaans, vrees ik, ook niet echt veel voor voel. De mens is nu eenmaal lui (behalve Jan dan). Ik ga wel eens naar een kleinschalig literaire avondje, zoals die van Stichting Perdu. En ik ben ook een paar keer naar de grootschaliger Nacht van de Poëzie geweest. Maar het houdt niet over, nee. Naar een ander serieus literair festival ben ik nog nooit geweest. Ik neem mijn lectuur liever thuis tot me. In alle rust. En voorzien van een hapje en/of drankje.

Maar Van Mersbergen komt er wel vaker, op die heuse literaire avonden. Hij beschreef in zijn stuk  hoe het eraan toeging op zo’n subsidiair georganiseerd festijn. Zo kwam hij op die dag zo’n beetje iedere schrijver tegen die hij kent in de kringen – en dat zijn er nogal wat. Op de lijst van de organisatie stonden wel 300 namen! Maar publiek was er amper. Wel liepen er heel veel podiummanagers, technici en andere festivalmedewerkers. Het kost bakken met geld allemaal, maar daar ging het hem niet eens om. Mij ook niet. Want alles kost geld. De cultuur komt er maar bekaaid af. Het grote, puur commerciële (ik had bijna geschreven: criminele) bedrijfsleven ontvangt oneindige veel meer dan de hele cultuursector, om maar eens een voorbeeld te geven. Dus de subsidieverstrekkers interesseert het ook geen boekenbal, die fooienpot aan festivalgeld.

Maar waar is dit eigenlijk goed voor? Op deze manier subsidiepotjes leegmaken is zinloos. Toch lijkt het de organisatoren en al die medewerkers niks te kunnen schelen: als ze zelf maar betaald krijgen. De avonden léven daardoor niet, ze zijn dodelijk saai, concludeer ik heel gemakkelijk uit Van Mersbergen’s goede weergave. Hij schrijft: ‘Literatuur wordt een kerkdienst.’ Een saaie kerkdienst, bedoelt hij dan. Zonder drank (want er is geen bar in zo’n zaal) en zonder muziek. Een benauwend vrome kerkdienst dus. Daarom probeerde Van Mersbergen samen met Gilles van der Loo (‘Schrijver, journalist, smaakwerker’, zoals die zich noemt op zijn website) een avond op te zetten die getuigt van kennis van ‘literatuur, gezelligheid en horeca – best een moeilijke combinatie’. Het is niet van de grond gekomen, begrijp ik. Jammer.

Maar o, die arme schrijvers! Ze vervelen zich dood op zo’n literaire avond. Een van hen zei (ik citeer): ‘Deze hele dag doe je geen fuck.’ Van schrijven komt al helemaal niks. En Van Mersbergen vult aan: ‘En de volgende dag ook niet, want dan ben je moe.’ Wat een ellende! Toch gaat hij de volgende keer weer graag op zo’n uitnodiging in: ‘De kachel moet branden.’

Lui is Van Mersbergen bepaald niet. Zo heeft hij, afgezien van korter werk, maar liefst tien romans op zijn naam staan. Tien! Hij heeft dan ook al aardig wat prijzen en nominaties in de wacht gesleept – de literatuur als Circus Saai & Co: nog zo’n fenomeen. Van Mersbergen verzorgt zelf ook avondjes en gesprekken, schrijft voor diverse kranten, was redacteur van andere publicisten en is een best veelgevraagd jurylid, dus vandaar dat ik zo aardig ben over hem.

Ik wil niet naar zulke literaire avonden zoals hij ze beschrijft. Ik word daar mismoedig en zwartgallig van. Dan blijf ik liever thuis om te lezen – of te schrijven. En omdat het moet werk ik als kok voor brood op de plank. Ik wil het graag zuiver houden. Want de literatuur is me heilig, echt waar. Maar van een kerkdienst zonder een teveel aan miswijn, een koor vol overspelige zangers en orgelmuziek van Bach moet ik ook niks hebben. Ik voor mij hou ook erg van literatuur, gezelligheid en horeca. Maar een literaire sloerie, te koop voor een avond sleur, wens ik niet te zijn. Daar ben ik te trots voor op mijn boeken. Verder is alle reuring mij lief. Doe mij dus nog maar een rondje! Want:

‘Drinken wij broeders, lang en diep,
Laat ons de wereld snel vergeten;
Wie is ’t, die ons op aarde riep?
Een dronken droom schijnt heel ons weten.’  

Uit: Drinklied van dichter-vertaler H.J.W.M. Keuls (1883-1968) die in de jury zat van de eerste Miss Holland-verkiezing (1929) en voor zijn hele oeuvre de grote P.C. Hooft-prijs kreeg in 1961.

--

Van Marc Schoorl (Wassenaar, 1962) verschenen in onder meer De Gids, Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer literaire artikelen en beschouwingen. De laatste tien jaar werkte hij vooral aan zijn ‘grote trilogie’ Autobiografie van een romanpersonage. Deel 1 is Zes broers en een zus dat in december 2020 verscheen. Het werd deels als feuilleton gepubliceerd op Bazarow.com.
Deel 2, 
Zo Vader, zo zoonis sinds juli verkrijgbaar en deel 3 verschijnt dit najaar. Eind augustus verscheen Glas in lood, 100 jaar W.F. Hermans.

 

 

Terugkijken: DLVAlive over de George Orwell filosoof met filosoof Thomas Heij

Terugkijken: DLVAlive over de George Orwell filosoof met filosoof Thomas Heij


Waarin schuilen de verlokkingen van het nationalisme en het fascisme? Hoe worden taal en literatuur gebruikt voor politieke doelen? Wat kun je doen om je eigen schrijfstijl te verbeteren? In 'Tegen totalitarisme' lees je de antwoorden van George Orwell op deze vragen. Orwell toont haarscherp hoe politieke ideologieën werken. Ook bespreekt hij de literaire helden die hem inspireerden bij het schrijven van 'Animal Farm' en '1984'. Orwells puntige columns en radio-optredens bevatten waarschuwingen voor duistere politiek, die niets aan actualiteit hebben ingeboet.
 
Roeland Dobbelaer in zijn recensie van het boek: “75 jaar oud zijn de essays over politiek, literatuur en taal van George Orwell. Ze hebben nog niets aan zeggingskracht en actualiteit ingeboet. […] Zijn zorgvuldig gekozen woorden zijn een verademing om te lezen, zijn engagement is ontroerend. Jeugdige heethoofden kan ik een extra Orwell boek adviseren.” https://deleesclubvanalles.nl/recensi...
 
'Tegen totalitarisme' is een selectie van de teksten die Orwell schreef als journalist, criticus en politiek commentator, vertaald door Thomas Heij.
 
Op 27 september, 20.00 uur online gingen Thomas Heij en Roeland Dobbelaer met elkaar in gesprek. Ze spraken over de vertaalde bundel en over de actualiteit van George Orwell voor het huidige politieke klimaat. Wat kunnen we van Orwell leren, hoe kunnen we het huidige populisme tegen gaan. Wat moeten we doen? En vooral hoe moeten we hier over schrijven? 
Nieuwe Bijbelvertaling NBV21 uitgekomen

Nieuwe Bijbelvertaling NBV21 uitgekomen


Een herziene versie van de Nieuwe Bijbelvertaling, getiteld NVB21, verscheen deze maand. De Nieuwe Bijbelvertaling is met 2 miljoen exemplaren de meest gebruikte Bijbelvertaling in Nederland. Het Nederlandse publiek verkoos in 2016 de NVB tot het Belangrijkste Boek.

De laatste versie van de Nieuwe Bijbelvertaling kwam uit in 2004. Sindsdien hebben nieuwe wetenschappelijk inzichten omtrent de Hebreeuwse en Griekse bronteksten tot een meer accurate vertaling geleid. Het resultaat is, aldus de directeur van het Nederlandse en Vlaams Bijbelgenootschap Rieuwerd Buitenwerf, “een vertaling die vertrouwd voelt én tegelijk als nieuw. De NBV21 is prettig leesbaar, bevat mooi Nederlands en brengt Bijbellezers dicht bij de bron.”

De NVB21 is het resultaat van duizenden suggesties ingezonden door Bijbellezers. Elk vers is onderworpen aan een vergelijking met de brontekst, zodat na drie jaar vertalen van het Bijbelgenootschap ongeveer twaalfduizend aanpassingen aangebracht zijn. Grote veranderingen zijn bepaalde opmerkingen in Prediker die in NBV21 minder vrouwonvriendelijk zijn, en het antwoord van Job tegen God is nu minder nederig van aard.

Zoals Hendrik Spiering in het NRC opmerkt neemt deze vertaling wel een onzekere houding tegenoverstaande zijn doelpubliek in. Enerzijds schaft de NVB21 het woord ‘aalmoes’ af vanwege zijn ouderwetse karakter en verplaatst die term met ‘gift uit barmhartigheid’. Anderzijds herinvoert deze nieuwe vertaling ook de eerbiedskapitalen voor voornaamwoorden die naar Jezus of God verwijzen, terwijl de 2004 vertaling deze hoofdletters wegliet. Eerbiedskapitalen zijn namelijk een stylistische ingreep die pas ná de Statenvertaling in 1637 ontstonden. Zo zit er dus een tegenstelling in de vertaaldoelen van de NVB21, aldus Spiering.

De Dordrechtse predikant Matthijs Haak schrijft in de Trouw dat hij het terugbrengen van eerbiedskapitalen wel een goed verdedigbare keuze vindt. Haak maakt een onderscheid tussen nabijheid en verhevenheid, waarbij hij vindt dat in verwijzingen naar verheven figuren (zoals God) een eerbiedskapitaal toegevoegd moet worden.

Samen met de NVB21 is ook een toelichting op de vertaling uitgebracht. Deze kan hier aangeschaft worden.

--

Juno de Bruin

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden