Voor 23:00 besteld, morgen in huis

Gratis verzending vanaf €17,50

Steun de boekensector

Bloedblaren

Taal: Nederlands
0,2/5
2 recensies
Bloedblaren
Bloedblaren
Bloedblaren

Recensie

Aantal recensies: 2

Recensie door: Jan Koster
4/5

Altijd op de vlucht

[Recensie] Het zijn niet de minste namen die Naomi Rebekka Boekwijt aanbevelen. Manon Uphoff noemt haar zeer, zeer getalenteerd, A.H.J. Dautzenberg vergelijkt haar met Alex Boogers en Marieke Lucas Rijneveld. Wat dergelijke aanbevelingen waard zijn moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken maar in dit geval kan ik hiermee volmondig instemmen. Bloedblaren is een krachtig stuk proza op hardcoretempo en tegelijk een aandoenlijk verhaal over een beschadigde ziel.

Boekwijt is een jonge schrijfster, geboren in 1990 en heeft al enkele goed ontvangen titels op haar naam staan. Haar verhalenbundel Pels kwam op de shortlist van de Academia Debutantenprijs, de debuutroman Hoogvlakte schopte het tot de shortlist van de BNG Literatuurprijs. Ze woont nu in Denemarken, werkt als huisschilder en is intensief beoefenaar van Crossfit. Met name dat laatste beheerst het leven van de hoofdpersoon in Bloedblaren.

Crossfit als vluchtgedrag

CrossFit is een manier van fitness die gewichtheffen, atletiek en gymnastiek combineert in een trainingsvorm. Gedurende de training worden functionele bewegingen op een gevarieerde manier in een hoge intensiteit zo snel mogelijk uitgevoerd.
Liv is er erg goed in. Ze heeft een strak trainingsschema waarvan een deel voorafgaat aan elk hoofdstuk van de twaalf hoofdstukken die een maand beslaan. Een jaar uit het leven van Liv.

Ze traint als een bezetene. Niet alleen de mensen om haar heen pushen haar om steeds harder en verder te gaan, het komt ook uit haarzelf. In eerste instantie denk je dat het alleen maar prestatiedrang is, maar langzaam wordt duidelijk dat zij ook op de vlucht is voor haar demonen. Ze is als kind gepest. Op steun van haar vader, haar enige ouder, hoefde zij niet te rekenen.
Behalve het dagelijkse afbeulen heeft zij nog een andere uitdaging: het opknappen van de woning die zij na veel opofferingen heeft kunnen kopen. Zij woont daar met Emilie, een heel ander type, studente en beoefenaar van yoga. Ze gaan wonderwel goed samen.

Haar prestaties vallen op en ze wordt geselecteerd om aan wedstrijden deel te nemen. Ze gooit er nog een schep bovenop en het kan niet uitblijven: het lichaam protesteert. Eerst in de vorm van Bloedblaren, maar ja, die kun je afplakken en weer door. Het signaal wordt niet op waarde geschat en ze gaat over haar grenzen heen. Leerzaam. Liv leert dan de waarde van echte vriendschap kennen, van de enkelen die oprecht om haar geven. Tegelijk is het een confrontatie met zichzelf. Is al dat maniakale trainen niet gewoon een manier van vluchten voor de werkelijkheid, een levenshouding om maar niet terug te vallen in de zelfverminking van weleer?

Hoog tempo in sterk gecomponeerd verhaal

Bloedblaren heeft een tempo dat meebeweegt met het onderwerp of de bezigheid van Liv. De zinnen zijn kort en krachtig. Tussen het trainen door krijg je een beeld van hoe de geestelijke toestand van Liv zich ontwikkelt en hoe het zover met haar heeft kunnen komen. Het is niet beschreven op een manier die bedoeld is om medeleven op te wekken, het is eerder rauw, hard en krachtig. Dat werkt heel goed uit; het medeleven komt er toch wel.

Het is een sterk gecomponeerde roman die van begin tot eind weet te boeien. Met Bloedblaren bewijst Boekwijt dat ze het stadium van veelbelovend talent inmiddels wel is ontgroeid!

Eerder verschenen op jkleest.nl

Enquête. Bazarow en De Leesclub van Alles zoeken de nieuwe leeslijst Nederlands. Doe je mee? Welke boeken van nu moeten jongeren volgens jou zeker lezen. Laat het ons hier weten: https://lnkd.in/dBRuAUX. Invullen kan tot en met 26 november.

Recensie door: Alek Dabrowski
4/5

CrossFit als remedie tegen depressie

[Recensie] Bloedblaren uit 2020 is het vierde boek van Naomi Rebekka Boekwijt. Haar krachtige stijl zoals zij die hanteerde in de twee romans en de verhalenbundel die zij eerder schreef, zie je terug in deze nieuwe roman. Gitta, de hoofdpersoon uit Noordwaarts lijkt op Liv uit Bloedblaren. Verder is dit boek compleet anders. Het perspectief is teruggebracht tot één hoofdpersoon. Liv beoefent fanatiek de sport CrossFit. Het is een manier om met haar psychische problemen en haar traumatisch verleden om te gaan. Deze problemen overwinnen of haar verleden vergeten is niet aan de orde. Het verhaal is voor een groot deel autobiografisch.

Het verhaal beslaat een jaar. De twaalf hoofdstukken zijn genoemd naar de maanden van het jaar. Ieder hoofdstuk begint met een CrossFit oefening: 100 double-unders,12 ring muscle-ups, 20 dumbbell snatsches, enzovoorts. Voor mij is het abracadabra. CrossFit is een sport die fitness, gewichtheffen en nog wat sporten combineert om zo alle spieren in het lichaam te versterken en niet te specialiseren. De bedoeling is om de oefeningen zo snel mogelijk te doen. Dit is ook het wedstrijdelement van de sport. De voor mij onbegrijpelijk terminologie gekoppeld aan haar korte, snelle zinnen, brengen je binnen een paar pagina’s uit je eigen wereld en in het hoofd van Liv. Je leeft meteen met haar en haar trainingen mee. Sterk is dat Boekwijt de dialogen in het boek qua vormgeving uitlicht. Dit zijn de enige plaatsen waar we andere mensen horen spreken.

Liv woont sinds kort in een groot huis dat nog opgeknapt moet worden. Zij is huisschilder en doet de meeste klussen zelf. Dit pakt zij op dezelfde fanatieke manier aan als zij haar trainingen uitvoert. Haar huisgenote Emilie is heel anders: sociaal, normaal en veel minder fanatiek in alles. Maar je weet eigenlijk niet zoveel van Emilie, omdat je geheel in de gedachten van Liv zit. Boekwijt voert dit solipsisme tot het einde van het boek door. Vanaf het tweede hoofdstuk komt er een nieuwe stem het verhaal binnen, in de vorm van dagboekfragmenten van de jonge Liv.

Langzaam wordt de lezer het trauma van Livs leven binnengezogen. Haar moeder liet haar op jonge leeftijd in de steek. Liv leefde met haar vader samen, een man die geen aandacht aan haar schonk. Wanneer zij werd gepest of mishandeld op school reageerde hij geïrriteerd en boos op haar. “Elk jaar op Moederdag vraag ik me af waarom ik niet goed genoeg was voor mijn moeder. Hoe ze een heel nieuw gezin kon stichten zonder dat ik daar een plaats in mocht hebben. Misschien vond zij mijn vader liefdevol genoeg voor twee. Maar zij weet niet hoe bitter hij werd na haar vertrek.” Als uitweg ging Liv zichzelf snijden. Haar vader reageerde karakteristiek. “Het wordt tijd dat jij je eens normaal gaat gedragen, in plaats van dat theatrale gedoe.” Uiteindelijk werd Liv voor enige tijd in een jeugdinrichting opgenomen. 

Het gevolg van Livs trauma is dat zij zich altijd bespot voelt door andere mensen. Zodra zij ergens op de voorgrond treedt sluipt dit mechanisme haar hoofd in. Trainingen helpen haar te focussen en andere gedachten uit te bannen. Zij hoopt er ook beter door te kunnen slapen. Maar tijdens wedstrijden, als anderen op haar letten, heeft zij het moeilijk. Gedachten die zij haar hele jeugd had keren dan terug. Anderen praten over haar, hebben kritiek en zien haar stuntelen. Zij voelt zich weer mislukt. “Waarom komen deze beelden terug? Waarom nu? Ik zit er niet op te wachten. Het was beter toen ik mij niets kon herinneren van die jaren. Nu loop ik de hele tijd door het verleden in het heden. Sleep dat kind en die tiener met me mee.” Ook in haar dagboek leest zij over terugkerend patronen: “Het lijkt wel of ik weer vijftien ben. Mensen zijn vervelend. Ze doen me altijd pijn. Ik ben ook een mens en ik doe mijzelf ook pijn.”

Op de sportschool (de box) leert zij andere sporters kennen. Zij krijgt waardering vanwege haar prestaties. Zij raakt zelfs bevriend, maar het is lastig voor haar om te aanvaarden dat anderen haar als persoon aardig vinden. Een van de weinige mensen die zij in vertrouwen neemt is Sien, die zij nog kent als begeleidster uit de jeugdinrichting. Liv moet wel iets overwinnen om haar weer te bellen.

Er is in de Nederlandse literatuur vaker over jeugdtrauma’s en over psychiatrische problemen geschreven. Het uitzonderlijke van Bloedblaren is dat de lezer helemaal meegevoerd wordt in het hoofd van iemand met borderline, een ziekte die gedrag veroorzaakt dat voor buitenstaander sowieso moeilijk te bevatten is. Bovendien verwoordt Naomi Rebekka Boekwijt deze ervaringen in een zuivere, heldere taal. Niet voor niets krijgt zij veel waardering van Manon Uphoff, die met Vallen is als vliegen een vergelijkbaar intens boek heeft geschreven.

Tot slot citeer ik een passage waarin de hoofdpersoon haar gevoel beschrijft tijdens een gymles.

“Ik begreep de spellen in de gymzaal nooit, de regels gingen bij de uitleg niet als iets praktisch begrijpelijks naar binnen. Het leek alsof die regels voor anderen bestemd waren en niet voor mij, want ik stond overal buiten, alles ging langs mij heen. Kijk alsjeblieft niet naar me, lach niet te hard, geen scheldwoorden alsjeblieft. Ik kon me geen houding geven, constant bezig met hoe ik stond, hoe ik deed, wat voor beweging ik maakte, welke beweging ik ging maken. Diepe vernedering. Het weg willen, alleen nog maar weg, en als ze me in een hoek drongen, dan maar diep weg in mezelf.”

Eerder verschenen op Uitgelezen Boeken

Samenvatting

‘Bloedblaren’ van Naomi Rebekka Boekwijt gaat over Liv, een jonge vrouw in psychische nood, die vecht door te sporten en een huis te verbouwen voor een bestaan uit de schaduw en in het licht. Ze leeft volgens een strikt schema van werken, trainen, slapen. Maar is haar extreme vorm van sporten een manier om de beste versie van zichzelf te worden of een verkapte vorm van zelfbeschadiging?

In het compromisloze en aangrijpende ‘Bloedblaren’ onderzoekt Boekwijt wat het betekent om psychisch te lijden en toch de kracht te vinden te blijven leven. Ze legt hierbij niet alleen de kern van haar schrijverschap bloot, ook dringt ze door tot haar kern als mens: het diepe verlangen gezien te worden, al is het maar door één persoon.

Manon Uphoff omschrijft Boekwijt als ‘zeer, zeer getalenteerd’. A.H.J. Dautzenberg voegt hieraan toe dat ‘“Bloedblaren” leest als een literaire battle tussen Alex Boogers en Marieke Lucas Rijneveld.’

Toon meer Toon minder
€ 22,99

Verwachte leverdatum: woensdag 21 april


Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
ISBN
9789025458829
Verschijningsdatum
oktober 2020
Druk
1
Aantal pagina's
224 pagina's
Illustraties
Ja
Nurcode
301: Literaire roman, novelle
Thema's
  • Fictie
  • Fictie: algemeen en literair
  • Moderne en hedendaagse fictie
Categorieën

Uitgever
Atlas Contact

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden