Zeb.

Auteur(s): Gideon Samson
Taal: Nederlands
0,20833333333333/5
4 recensies
Zeb.
Zeb.
Zeb.

Recensie

Aantal recensies: 4

Recensie door: Bea Ros

Twee plus twee is voortaan vijf

[Recensie] “Dit is het verhaal van onze klas,” staat er in de flaptekst. Het lijkt de introductie tot een gewoon en gezellig dertien-in-dozijn-schoolverhaal, maar niets is minder waar. In zijn nieuwe boek Zeb. beschrijft gelauwerd kinderboekenschrijver Gideon Samson een vervreemdende wereld.

De setting is alledaags: een klas, juf Cato, vaders en moeders, verjaardagen en rekenlessen. Maar daarbinnen voegt Samson heel vernuftig en vakkundig barsten en rafels en rare kronkels in, waardoor het wereldbeeld alarmerend gaat verschuiven.

Langs lijnen van bekende regels en procedures gebeuren de meest vreemde dingen. Zo wordt, ongetwijfeld naar analogie van de derde dinsdag van september, op de vierde woensdag van oktober het huilen afgeschaft. Noepy loopt mee aan demonstraties daartegen en gelukkig, op de derde donderdag van december mag er weer gehuild worden. De nieuwe leerling in de klas – Zeb., die zichzelf liever Ariane noemt – is geen kind, maar een zebra. Niemand behalve de lezer die daarvan opkijkt. Alleen Maximiliaan zit ergens mee in zijn maag: “Ik heb altijd gedacht dat het vier is.” Hij wil er niet aan dat twee plus twee voortaan vijf is. “Ze zijn allemaal gek,” denkt hij eerst nog, maar uiteindelijk onderkent hij dat hij altijd in de verkeerde waarheid heeft geloofd.

Dit spelen met de werkelijkheid is even origineel als gevaarlijk. Want de balans kan snel uitslaan naar flauw, over the top of moralistisch. Zo niet bij Samson. Zijn stijl is, zoals we uit eerder werk van hem al weten, puntgaaf en subtiel. Hij weet met precies voldoende woorden de lezer mee te trekken in deze lachwekkende maar ook onrustbarende wereld. De krachtige, gestileerde en slapstickachtige tekeningen van debuterend illustrator Joren Joshua versterken de tekst. Zo zien we een grote juf Cato kromgebogen als een cijfer vijf boven Maximiliaan zitten om de rekenwaarheid er bij hem in te pompen.

Elf kinderen uit de klas van juf Cato vertellen hun verhaal. Titelheld Zeb. komt als laatste aan het woord. Ze vertelt over de bruiloft van de juf en hoe ze niet meedoet aan het dansen en taart eten. “Met mijn neus boven de sprieten snuif ik nog een keer heel diep. Dan buig ik voorover. Ik begin te grazen.” Daarmee valt de wereld zoals we die kennen weer op haar plek. Maar het ongemak is dan al meesterlijk gezaaid.

Eerder verschenen op Didactief

Recensie door: Jaap Friso
4,5/5

Twee plus twee is vijf

[Recensie] “We hebben een nieuwe bij ons in de klas. Een zebra. Ze heet Ariane en ze is er nu een week.” Iedere eerste regel in de elf verhalen in Zeb. van Gideon Samson is intrigerend. Neem bijvoorbeeld: “Op de vierde woensdag van oktober wordt het huilen afgeschaft” of in een verhaal dat over de hik blijkt te gaan “Alles bij elkaar hadden we ‘m bijna drie weken”.

De korte verhalen zijn aan elkaar gelinkt doordat ze allen vanuit een personage in dezelfde klas worden verteld. Steeds is er iets vreemds aan de hand, iets dat misschien niet kan maar toch gebeurt. Een zebra in de klas, heel logisch is het niet, maar ze zit er wel en speelt gewoon mee in de pauze. Bij een van de leerlingen woont een gazelle in huis en Maximilaan raakt er langzaam van overtuigd dat twee en twee vijf is, zoals iedereen om hem heen beweert.

Waarom moet alles zou zijn zoals het altijd is geweest? Samson speelt op een plooibare manier met wetten en regels.  Alle verhalen schuiven als vanzelf in elkaar en dat is razendknap.  Speels, avontuurlijk en toegankelijk en met een onnavolgbare logica. Hij rijgt de zinnen onvoorstelbaar soepel aan elkaar, de diaogen zijn grandioos, het wordt nergens nodeloos ingewikkeld gemaakt. En toch gaat het ergens over, bijvoorbeeld in het verhaal over twee jongens die precies hetzelfde hebben gedroomd.

Samson schreef de afgelopen jaren voor verschillende leeftijdsgroepen maar het lijkt er op dat hij voor deze doelgroep het meest tot zijn recht komt.  Het is wachten tot hij gevraagd wordt om het kinderboekenweekgeschenk te schrijven. Vrijwel niemand schrijft zo goed voor jonge kinderen als Samson. De illustraties van jongeling Joren Joshua (28) nemen in dominant oranje een prominente plek in. Of ze mooi zijn is voer voor discussie en een kwestie van smaak maar ze sluiten in hun vervreemding en speelsheid goed aan bij de verhalen.

Vooruit: nog zo’n beginzin: “Zitten we samen haar zusje Barbie doormidden te knippen, zegt ze zomaar ineens: ‘Ik wil jouw hoofd’.” Die moet je echt een paar keer lezen. Samson blijft consequent in de modus dat twee plus twee eigenlijk vijf is. Hoezo niet? Het laatste verhaal gaat over de bruiloft van juf Cato met de Bruno, de man over wie één van de spreekbeurten gaat. Onnodig om erbij te vertellen dat de trouwerij plaatsvindt op een datum die niet bestaat.

Eerder verschenen op jaapleest 

Recensie door: Antoinette van Steeg
4/5

Een schoolklas, een zebra en elf absurde verhalen die op bijzondere wijze samenkomen

[Recensie] In elf hoofdstukken maken we kennis met de klas van juf Cato waar Zeb. een van de leerlingen van de klas is. Maar Zeb. heet Ariana, dus waarom noemt iedereen haar dan steeds Zeb.?

Per hoofdstuk leren we de leerlingen steeds beter kennen. In elk hoofdstuk verteld een van de leerlingen een bijzonder of leuk verhaal. Zo houdt Lev een spreekbeurt over Bruno (een 46-jarige maan) en wil Annabelle een leeuw voor haar verjaardag. Niemand lijkt zich echt druk te maken over de dingen die niet kunnen, behalve Maximiliaan. Hoe kan het dat iedereen gelooft dat 2+2 echt 5 is! Omdat hij ziek is geweest, was hij die dag niet bij de uitleg van juf Cato. Maximiliaan gaat op onderzoek uit om zijn gelijk te bewijzen. Zal hij overtuigd blijven van zijn eigen gelijk?

Elk hoofdstuk lijkt op zichzelf te staan, maar schijn bedriegt. Zo af en toe schrijven de leerlingen over elkaar. Maar één ding staat boven kijf: de gebeurtenissen kunnen niet echt zijn. Zo komen ze samen op 30 februari voor de bruiloft van juf Cato, heeft een familie een hikprobleem waarbij de familie een bijzondere oplossing bedenkt en wordt het huilen afgeschaft. Wanneer speelt fantasie een rol en wanneer is het werkelijkheid?

Zeb. is een boek dat je eigenlijk meerdere keren moet lezen. Elke keer ontdek je weer wat grappigs in één van de hoofdstukken en telkens verschijnt er weer een glimlach op je gezicht.

Over de auteur

Auteur van Zeb. is Gideon Samson die samenwerkt met de debuterende illustrator Joren Joshua. Samson is niet de echte achternaam van Gideon maar het is niet bekend wat deze wel is. Bekend is dat zijn echte achternaam moeilijk uitspreekbaar is. Op 25-jarige leeftijd was Gideon Samson de jongste winnaar ooit van de Zilveren Griffel met zijn boek Ziek. Met Zeb. heeft hij onder de naam Gideon Samson zijn 9de boek op zijn naam staan. Hij heeft al meerdere prijzen gewonnen waaronder de Zilver Griffel, Vlag en Wimpel, en Gouden Lijst. Daarnaast zijn er al verschillende boeken vertaald in het Deens, Duits en Spaans. Onder de naam Menno Fernades heeft hij in 2014 één boek uitgebracht, De scheids.

Over de illustrator, Joren Joshua, is nog niet veel bekend omdat hij met Zeb. zover bekend zijn eerste boek getekend heeft. Wat mij betreft mag hij nog aan veel boeken meewerken. Zeb. is niet alleen een prachtig boek om te lezen maar voor het oog is het boek net zo aantrekkelijk.

Voor het eerst gepubliceerd op De Leesclub van Alles

Recensie door: Rita Pontororing
4/5

Eigenlijk Ariane

[Recensie] Bij Imara in de klas zit een zebra. Juf Cato denkt dat ze Zeb heet. Fout, vindt Ariane, “Ik heet Ariane.” Zo begint het verhaal van een klas. En er is niets vreemd aan.

Zeb is een boek voor 9+ maar een enkel verhaal is eveneens leuk voor jongere kinderen. De zesjarige die het eerste verhaal hoorde, reageert “huh”. Maar vindt het doodgewoon wat er verder gebeurt. En vooral grappig, heel grappig.

En hoe doet Gideon Samson dat? Verhalen vertellen waarin absurde dingen gebeuren maar die o zo grappig zijn; vreemd grappig? Verhalen waarover nagedacht wordt. Waarom vindt de meneer die grapjes verkoopt een mop een vies woord? Als voorlezer hoef je alleen maar voor te lezen, de vragen en opmerkingen rollen er gewoon uit. Leuke gesprekken met eigen oplossingen zijn net zo vanzelfsprekend als de verhalen.

Zo valt het ene verhaal gewoon in het andere. Het gebeurt nou eenmaal zo. Tegelijkertijd leren we de klasgenoten van Ariane kennen. Ook wat ieder beleeft. De verhalen kabbelen ogenschijnlijk voort maar er gebeurt wel veel. Huilen kan afgeschaft worden, een leeuw vragen terwijl je al een gazelle hebt, zelfvliegtickets kopen om geld uit te sparen!

De illustraties van Joren Joshua, oranjetinten met zwarte strakke accenten, tja die leuken de pagina’s ook op. En sluiten op een wonderlijke manier naadloos aan bij de verhalen. De hik uitgebeeld met kleine streepjes. Hoe kom je er op?

De titel van het laatste verhaal is een doorgestreepte Zeb, Ariane. Zeldzaam verrassend boek. De gebeurtenissen komen als een filmpje langs terwijl je weet dat het niet kan. Of wel?

Voor het eerst gepubliceerd op De Leesclub van Alles

Samenvatting

Bekroond met de Gouden Griffel en een Zilveren Penseel. Een schoolklas, een zebra en elf absurde verhalen die op bijzondere wijze samenkomen.

€ 15,99

Verwachte leverdatum: dinsdag 21 januari


Taal
Nederlands
Bindwijze
Hardcover
ISBN
9789025873943
Verschijningsdatum
januari 2018
Druk
1
Aantal pagina's
96 pagina's
Illustraties
Ja
Nurcode
283: Fictie 10-12 jaar
Thema's
  • Kinderen, tieners en onderwijs
  • Kinderen / tieners: fictie en waargebeurde verhalen
Categorieën

Auteur
Uitgever
Leopold

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden