De gifbeker van socrates

Taal: Nederlands
0,2/5
2 recensies
De gifbeker van socrates
De gifbeker van socrates
De gifbeker van socrates

Recensie

Aantal recensies: 2

Recensie door: Rita Pontororing
4/5

Wat is wijsheid?

[Recensie] Als op de cover van een boek staat #zowordjevanschoolgestuurd dan gaat Instagram, Hupsagram voorbij. En als de gifbeker van Socrates ook genoemd wordt dan ga je ook over  Socrates lezen.

Allereerst wie is Becky Breinstein? Dat is een meisje dat de laatste Tasmaanse tijger ter wereld heeft, dat in Domdorp woont, een dorp waar bijna alles draait om de Tosti-fabriek. Een meisje dat van school gestuurd wordt. Waarom? Lees hoe dat gebeurt, de verontwaardiging van Becky, de manier waarop ze dit wil oplossen. Lees wat van school gestuurd worden te maken heeft met Socrates.

Becky ‘s  vader heeft een Blobvis bij haar op zolder gezet. En dan gaan er  vreemde dingen gebeuren vooral  nadat ze de Blobvis diep in de ogen heeft gekeken. Het wordt nog vreemder want opeens ziet ze een vliegende vis, ze noemt hem de vissige baardman en die begint vragen te stellen, allerlei vragen. En als hij vraagt: “Wat is wijsheid?” ondergaat Becky een elektrische schok.

Vanaf dat moment blijft Becky vragen stellen. Ze wil heel graag weten hoe dat komt.  Ze gaat op onderzoek uit en leest over Socrates. “En hij zag er precies uit als de vissige baardman”.  Vanaf dat moment maak je als lezer  ongemerkt ook kennis met Socrates.

Er blijven allerlei vreemde dingen gebeuren waarbij  Becky zichzelf heel veel vragen stelt. En die vragen worden grappig getoond, een voorbeeld hiervan zijn de twee pagina’s waarbij  in een stripachtig geheel de vragen van Becky te lezen zijn. Ze trekken je het verhaal in om met Becky mee te redeneren.

Het lezen wordt ook onderbroken door grappige plaatjes die de bladzijdes opleuken en de leesbaarheid verhogen. En in de vele situaties en tussen de vele vragen om oplossingen van Becky’s enigszins benarde situatie stelt zij ook vele filosofische vragen. Die vragen komen als het ware als iets vanzelfsprekends naar boven.

Dat is zo leuk aan dit boek. Er wordt veel over de wereld van Socrates verteld maar nergens klinkt het belerend. Het is gewoon onderdeel van het verhaal. Heel mooi is dat bijna aan het eind van het boek  de gifbeker van Socrates ter sprake komt met zijn straf en hoe de auteurs dit betrekken in Becky’s situatie.

Dit boek is een vlot leesbaar boek. Door de ik-stijl word je meegenomen met Becky’s belevenissen en al haar filosofische vragen. Kennis over Socrates en Plato wordt moeiteloos in dit boek opgenomen. En misschien zijn er fragmenten die niet heel helder zijn maar onduidelijkheden mogen er zijn in dit boek. Toch is het prettig als een volwassene dit boek meeleest. Vooral om er samen over te praten.

Kortom een aantrekkelijk boek om te lezen met  woorden als bijvoorbeeld chillen, selfie, zen, hupsagram, de tekengrappen en de vlotte korte zinnen. Én de kennismaking met Socrates en Plato maken dit boek tot een originele, aparte en verrassende graphic novel. Het einde van het boek kan veel gespreksstof opleveren. Over filosofie.

Voor het eerst gepubliceerd op De Leesclub van Alles

Recensie door: Marthe Kerkwijk

Bijdehante Becky, de Socrates van Domdorp

Deze filosofische graphic novel voor kinderen laat een volwassen filosoof haast stikken van het lachen. Ondanks een iets te braaf einde kijkt onze recensent uit naar deel twee, want Becky is een uitkomst voor filosofen en docenten en voor hun bijdehante discipelen.

[Recensie] Filosofische kinderboeken zijn er al heel lang. Ik groeide op met Annie M.G. Schmidt, Astrid Lindgren, Paul Biegel en later Tonke Dragt. Ook las ik als tiener De wereld van Sofie van Jostein Gaarder, dat waarschijnlijk heeft bijgedragen aan mijn besluit filosofie te gaan studeren. De eerstgenoemde auteurs schreven jeugdliteratuur die je filosofisch kunt noemen omdat ze de jonge lezers ertoe bewegen vragen te stellen en kritisch te kijken naar de wereld waar volwassenen hen mee opzadelen. De wereld van Sofie deed dat ook, en deed tevens iets anders: het boek liet mij kennismaken met de fascinerende geschiedenis van de filosofie. En die verslond ik. De hele vakantie in Frankrijk deed ik niets anders dan lezen, op een stoeltje voor de tent. Ik had net zo goed thuis kunnen blijven.

Blobvis

En in die tweede categorie, voor iets jongere lezers dan De wereld van Sofie is er nu Becky, Becky Breinstein, de slimme geestesdochter van Marc van Dijk en Sander ter Steege. Volgens de website beckybreinstein.nl hebben we hier te maken met een serie graphic novels voor kinderen vanaf een jaartje of tien. Zojuist heb ik deel een, De gifbeker van Socrates, in een ruk uitgelezen. Gedurende het eerste hoofdstuk doorstond ik al vijf lachbuien. Ik vreesde daarom even dat ik voor het einde in mijn koffie zou stikken, maar hier ben ik, levend en wel. Dat brengt mij bij mijn eerste punt van aanbeveling: de tekeningen. Er is een blobvis. Er is een horzel met het hoofd van Socrates. Ik kan het niet uitleggen. Je moet het zien. Het is hilarisch. De tekeningen zijn eenvoudig: enkele penstreken, niet eens bijzonder stijlvast, maar in hun eenvoud droogkomisch en doeltreffend. Ik hobby zelf een beetje bij als illustrator en ik heb met enige bewondering naar de lijnvoering en de zeggingskracht van de illustraties zitten kijken. Hier is een illustrator aan het werk die lol heeft in zijn vak.

Van school gestuurd

Het verhaal zit van begin af aan slim in elkaar. Becky is van school gestuurd. Ze is het slimmerdje van de klas, maar door de komst van een blobvis die haar in contact brengt met Socrates raakt ze besmet met het vragenvirus. Door vragen te stellen schopt ze tegen een aantal heilige huisjes van haar school en dorp en daarom wordt ze uiteindelijk van school gestuurd. Daarbij komt Plato’s allegorie van de grot aan de orde. Hoewel de allegorie van de grot een bekend verhaal is, weet ik uit eigen ervaring dat het nog knap lastig kan zijn deze helder uiteen te zetten voor mensen die haar niet kennen. De souplesse waarmee Marc van Dijk en Sander ter Steege hier de actuele maatschappij voor tienjarigen even in een paar pagina’s duiden aan de hand van Plato’s grot is daarom echt een prestatie. Denk schaduwen, denk Instagram. Zo logisch dat je je afvraagt waarom Plato niet gewoon gemeengoed is in groep zes.

Ik had daar zelf in groep zes wel oren naar gehad. Toen ik tien was, was ik, net als Becky, besmet met het vragenvirus. Had ik op tienjarige leeftijd Becky kunnen lezen, dan had ik misschien een interesse in filosofie opgevat, wat een uitkomst kan zijn voor verveelde tienjarige betwetertjes.

Maar een beetje straf

Kortom: ik ben erg enthousiast over Becky Breinstein en kijk uit naar het volgende deel in de serie, dat over Nietzsche zal gaan en in 2020 zal verschijnen, zo belooft de website. Ik wens Becky en Herman de blobvis een gezonde cultstatus toe. Maar tot dusver is deze recensie een en al hoerakanon, en dat is oersaai. Is er dan werkelijk geen punt van kritiek? Jawel, eentje: het einde. Op het einde komt alles goed, dat is mooi natuurlijk, maar het is een beetje een haastig breiwerkje. Alle eindjes worden aan elkaar geknoopt en daarmee is de kous af. De trut van de klas krijgt een beetje straf, de problemen zijn uit de wereld, iedereen leert van zijn fouten, Becky maakt echte vrienden en hupsakee, boek uit.

Op een of andere manier miste ik iets. Een impliciete belofte waar ik zelf de vinger niet zo goed op kan leggen werd niet ingelost. Misschien had ik graag Harm-Klaas Tosti, de werkelijke kwade genius, ongenadig zien afgaan. Misschien is het einde iets te vriendelijk, en komt Isabella Tosti er naar mijn smaak iets te makkelijk vanaf. Maar misschien zegt dit meer over mijn wraakzuchtige karakter dan over het verhaal.

Of misschien krijgen de badguys in deel 2 lik op stuk, of in deel 3, enzovoorts. En zo, dames en heren, zet je dus een boekenserie in de markt.

Conclusie

Toch is het verhaal spannend, prikkelend en grappig genoeg om het tot het eind toe met plezier te lezen. Ik laat me graag aan het lijntje houden en verleiden tot aanschaf van de volgende delen, hoewel ik heus wel in de gaten heb dat Marc van Dijk en Sander ter Steege gewiekste sofisten zijn die mij hier een aantrekkelijke schaduw voorwerpen. Voor een volwassen filosoof is het namelijk een ontzettend grappig boek bomvol spitsvondige verwijzingen, voor docenten een handig hulpmiddel, maar vooral beklijft bij mij de gedachte: had ik Becky maar toen ik tien was.

Eerder verschenen in ifilosofie

Lees ook de recensie van de hand van Rita Pontororing: Wat is wijsheid?

Samenvatting

‘De gifbeker van Socrates’ is het eerste deel van de graphic novel-serie BECKY BREINSTEIN (10+), waarin Becky haar leven op zijn kop zet met de grootste denkers uit de geschiedenis van de filosofie.

Op een dag krijgt Becky een schok van een lelijke visman met baard, en vanaf dat moment stelt ze de hele dag lastige vragen. Haar leraar zit daar niet op te wachten en al snel wordt ze van school gestuurd.

Becky vindt het prima dat ze niet meer naar school hoeft. Maar ze vindt het verdacht dat haar aartsvijand ISABELLA TOSTI zo blij is. Ze gaat op onderzoek uit, samen met RAYMON DE DEMON (geen hond, maar haar Tasmaanse tijger!). Ze beleeft een spannend avontuur vol humor, vriendschap en vrolijke wijsheid.

DE GIFBEKER VAN SOCRATES is het eerste filosofieboek voor jonge lezers dat echt grappig is.

Toon meer Toon minder
€ 15,99

Verwachte leverdatum: zaterdag 11 april


Taal
Nederlands
Bindwijze
Hardcover
ISBN
9789025907150
Verschijningsdatum
september 2019
Druk
1
Aantal pagina's
128 pagina's
Illustraties
Ja
Nurcode
730: Filosofie algemeen
Thema's
  • Filosofie en religie
  • Filosofie
Categorieën

Uitgever
Have, Ten

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden