Voor 23:00 besteld, morgen in huis

Gratis verzending vanaf €17,50

Steun de boekensector

De dood in Taormina

Auteur(s): Arnon Grunberg
Taal: Nederlands
0,2/5
1 recensie
De dood in Taormina
De dood in Taormina
De dood in Taormina

Recensie

Aantal recensies: 1

Recensie door: Marnix Verplancke
4/5

Vroedvrouw van het verlangen

[Recensie] In Arnon Grunbergs nieuwste roman De dood in Taormina speelt een vrouw met een immense leegte in haar binnenste de hoofdrol. Ze lokt er zoekende mannen mee, maar zal ze ook in staat zijn er het leed van de wereld mee te lenigen?

Acht was Zelda toen haar moeder verdween. “Op wereldreis,” zei haar vader, en zowat iedere avond volgden ze samen in de atlas welke landen ze bezocht. Toen het meisje vroeg waarom moeder nooit belde, zei vader dat ze naar woorden zocht, wat Zelda vreemd vond, aangezien moeder zo van boeken had gehouden en die toch vol woorden stonden. Het laatste boek dat ze gelezen had, lag zelfs nog op de bank, Yann Martels Het leven van Pi. Ze was tot hoofdstuk 29 geraakt, merkte Zelda, het hoofdstuk dat begon met: “Waarom verhuizen mensen? Wat beweegt hen ertoe hun spullen te pakken en al het vertrouwde achter te laten om naar het grote ongewisse achter de horizon te reizen?” Moeder was niet echt op wereldreis, bekende vader drie maanden later. Via een datingsite had ze Romy uit Toronto leren kennen en was ze smoorverliefd op haar geworden. “Ik moest voor mezelf kiezen,” verklaarde moeder een jaar later haar gedrag toen Zelda op bezoek was in Toronto, “en ooit zul je dit ook moeten doen.” Maar wat moeder niet besefte was dat ze Zelda met een grote leegte achterliet, diep in zichzelf, die haar vader in zijn eentje niet kon vullen.

Zelda, die merkt hoe verleidelijk haar leegte is voor de mannen om haar heen, speelt de hoofdrol in Grunbergs nieuwste roman De dood in Taormina. Als tiener werd ze lid van een jeugdbende die het gemunt had op rijkaards die graag een scheve schaats reden. Zelda was de lokeend, die de mannen verleidde en hen meenam naar een plek waar de andere bendeleden hen konden overvallen. Ze dienden uiterst zelden een klacht in, omdat ze niet in het openbaar met hoerenloperij in verband gebracht wilden worden natuurlijk, maar misschien ook wel omdat Zelda iets in hen had wakker gemaakt. Zij was immers niet zomaar een lokeend, zij was ook een vroedvrouw van het verlangen, die de passie de wereld op hielp.

En dat doet ze ook later, wanneer ze de assistente wordt van operaregisseur Rasmus die aan een productie werkt die speelt in Aleppo, tot 2012 de grootste stad van Syrië die acht jaar lang het toneel vormde van de bloederige burgeroorlog. Ook de acteur Jona, een messianistische figuur die als een halve dakloze de wereld rondreist tot hij een boot koopt die hij ‘De Mensenzoon’ wil dopen, ziet in Zelda een reddende engel. Net zoals Per trouwens, de voormalige chauffeur van Rasmus, die ervan droomt scenarioschrijver te worden. Hij wil het kwaad leren kennen en dat denkt hij te kunnen bereiken door in een gevangeniscel de rauwheid te ervaren. Eenzaamheid en het gevoel verworpen te zijn, dat is wat hen allen bindt, net zoals de leden van het jongenskoor dat Rasmus probeert samen te stellen voor zijn Engel in Aleppo, dat niet uit zomaar wat zangertjes mag bestaan, maar wel uit kinderen die daadwerkelijk uit Syrië zijn gevlucht.

Samen met Jona en Per reist Zelda naar Taormina, op Sicilië, waar Grunberg de scène vindt om zijn eigen opera vol doorkijkjes en verwijzingen tot een dramatisch einde te brengen. Wanneer Jona met uitlopende haarverf het summum van zijn tragische leven bereikt, kun je als lezer natuurlijk niet om Gustav von Aschenbachs gelijkaardige lot in Thomas Manns De dood in Venetië heen. Dat iemand vermoord en begraven wordt op het strand, ver buiten de stadsmuren, roept dan weer herinneringen op aan Antigone, wellicht niet toevallig het toneelstuk waarin diezelfde Jona een hoofdrol speelt.

Zoals we van hem gewend zijn toont Grunberg ook in zijn nieuwste roman zijn wrange grimlach. Alle idealen en knappe libretto’s ten spijt blijft de mens een hulpeloos wezen in Grunbergs universum, gedoemd tot geweld en zinloosheid. Iedere verlossing is een illusie in De dood in Taormina. Wanneer je een mens redt, red je de hele mensheid, wil een vers uit de Koran. Maar betekent dat ook dat wanneer je een mens doodt, je de hele mensheid doodt?

Eerder verschenen in Knack

Samenvatting

In een gebed dat geen gebed is, een bekentenis die geen bekentenis is, een liefdesbrief, nee, een verlaat antwoord op een liefdesbrief, vertelt Zelda (26) over haar leven als lokeend in dienst van een jeugdbende, als drager van eigen en andermans geheimen. En over de rest van haar leven, dat begon nadat ze haar vader op haar zestiende beloofde niet vroegtijdig te zullen sterven.

Een verloren opschrijfboekje (toeval? noodlot?) voert haar naar de acteur Jona (tweevoudig winnaar van de Louis d’Or). Met hem en een Zweedse cowboy zonder cowboyhoed reist ze naar Taormina, volgens Jona het betere decor voor het geluk. Onder de Siciliaanse sinaasappelbomen leven Zelda, Jona en de Zweed alsof het bestaan een verhaal is waaraan je je moet overgeven.

Maar vroeg of laat haalt het verleden je in, blijkt het levendiger dan het heden, blijkt de waarheid sneller dan alle kleine en grote leugens. Of niet? Wat als het verleden je nooit inhaalt? Als je voor altijd moet leven met je verzinsels?

De dood in Taormina is een roman over rechtvaardigheid en liefde, over vergiffenis en pragmatisme, acteren en oprechtheid, en over de vraag of datgene waarvoor je leeft ook datgene is waarvoor je bereid bent te sterven.

‘Soepel raken we verzeild in het altijd herkenbare Grunberg-universum. De personages boeien, hun hoogstpersoonlijke logica voelt kloppend, de zinnen vloeien, de aforismen zijn spits, hoofdstukken eindigen met lekkere cliffhangers. Je wilt mee in dit universum, met Zelda – het is een pageturner.’ – NRC Handelsblad ●●●●

‘Classic Grunberg.’ – De Volkskrant ★★★★

‘Arnon Grunberg op zijn best. Sommige schrijvers weten hun personages in één of twee zinnen tot leven te brengen. Grunberg gaat een stap verder: hij laat je in één of twee zinnen van hen houden, hoe onmogelijk ze vaak ook zijn. Hij combineert die onvergetelijke personages met een schijnbaar onnadrukkelijke plot, waarvan je pas in het slot beseft hoe slim hij in elkaar zit, verrassend en totaal vanzelfsprekend tegelijk, speels en sterk doordacht.’ – Het Parool & De Morgen

‘Het is onbetwist weer virtuoos geschreven, in de stijl die alleen Arnon Grunberg beheerst, een mengeling van ironie, absurdisme en een inktzwart wereldbeeld.’ – Noordhollands Dagblad

‘Vintage Grunberg.’ – De Groene Amsterdammer

‘Het is evident: we zijn in de wondere wereld van Grunberg beland.’ – De Telegraaf

‘Zoals we van hem gewend zijn, toont Arnon Grunberg ook in zijn nieuwste roman zijn wrange grimlach. Alle idealen en knappe libretto’s ten spijt blijft de mens een hulpeloos wezen in Grunbergs universum, gedoemd tot geweld en zinloosheid. Iedere verlossing is een illusie in De dood in Taormina.’ – Knack ★★★★

‘Er is weer een ster geboren in het gestaag uitdijende romanuniversum van Arnon Grunberg.’ – HP/De Tijd

‘Een pageturner.’ – VPRO Buitenhof

Toon meer Toon minder
€ 23,50

Verwachte leverdatum: woensdag 29 september


Taal
Nederlands
Bindwijze
Hardcover
ISBN
9789038810195
Verschijningsdatum
augustus 2021
Druk
1
Aantal pagina's
320 pagina's
Illustraties
Ja
Nurcode
301: Literaire roman, novelle
Thema's
  • Fictie
  • Fictie: algemeen en literair
Categorieën

Uitgever
Nijgh & Van Ditmar

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden