Weerwater

Auteur(s): Renate Dorrestein
Taal: Nederlands
0,15/5
1 recensie
Weerwater
Weerwater
Weerwater

Recensie

Aantal recensies: 1

Recensie door: Kelly van Heck
3/5

Trucjes en geforceerde lof

Na een writer’s block van twee jaar komt Renate Dorrestein met Weerwater, een roman geschreven in opdracht van gemeente Almere, waarin de stad letterlijk ‘the place to be’ is. Een allesvernietigende mist doet namelijk de rest van de wereld vervagen. Almere wordt omringd door een denkbeeldige muur. Wat overblijft is een grote hoeveelheid weduwen, een paar honderd ontsnapte gevangenen en een enorme puinhoop.

Na de ramp komt het besef dat de hele gestructureerde samenleving met al haar normen en waarden is weggevallen. Alle verhoudingen staan op scherp. Het is ieder voor zich. Dorrestein – die optreedt als hoofdpersonage – krijgt als stadsschrijver de opdracht om alles op te schrijven wat er vanaf de ramp gebeurt. Dat geldt niet alleen voor de leuke dingen, maar vooral voor de akelige dingen.

Tot waanzin gedreven

Wat er in Weerwater gebeurt, is natuurlijk erg ongeloofwaardig. Maar dat geeft niets. De emoties van de personages, zoals de wanhoop na de ontdekking van de mistbank, zijn namelijk wel heel herkenbaar dankzij het sterke inlevingsvermogen waarmee Dorrestein ze beschrijft. Bovendien krijgen de personages door deze heftige emoties verruimende inzichten, waar je zelf ook lering uit kunt halen:

‘Het heeft één groot voordeel om in een wereld te leven die niet perfect is: je hoeft zelf ook niet volmaakt te zijn. […] Hier word je niet depressief als je de uitzondering bent die het niet redt, want niemand redt het hier.’

Bekende trucjes

Helaas worden er ook verschillende schrijverstrucjes gebruikt. Zo verwijst Dorrestein in het begin van het verhaal vaak vooruit naar het leven nadat de mistbank is opgetrokken met zinnen als: ‘Ik bel je. Dat heeft geen mens hier al jaren meer gezegd. Er zijn zoveel dingen waarvoor we tegenwoordig een moord zouden doen.’ Een ander voorbeeld is: ‘En met dat laatste begon het vrouwenoverschot in Almere. Maar nu loop ik op de zaken vooruit.’ Zo zijn er – vooral in het eerste deel van de roman – nog tientallen vergelijkbare zinnen te vinden. Ze doen denken aan passages uit een slecht geschreven thriller en daardoor voelt het verhaal vaak clichématig aan.

Omdat het moet

En dan zijn er ook nog de passages waarin Dorrestein over Almere vertelt. Deze hebben veel weg van lofredes. Ze blijft maar benadrukken dat Almere echt niet zo saai is als iedereen denkt. Verschillende keren wijst ze er ook op dat deze relatief jonge stad een van de weinigen is die zelfonderhoudend kan zijn, mocht het erop aankomen:

‘Land uit zee winnen, polders bemalen, iets uit niets creëren en dan bebouwen, met huizen en torenflats, met viaducten en windmolens; snelwegen aanleggen, bossen aanplanten en natuurgebieden ontwikkelen en daar edelherten en grote grazers introduceren. Zelf bedacht, zelf gepland, zelf achter de tekentafel vormgegeven. Eigenhandig uitgevoerd. […] Zo bekeken was Almere bij een wereldwijde calamiteit beslist kanshebber voor een volgende ronde.’

Maar Dorrestein maakt het te bont met de enorme hoeveelheid aan complimenten. De lof komt geforceerd over en er is duidelijk aan te zien dat de roman is geschreven in opdracht van het stadsbestuur van Almere. Het verhaal heeft op die momenten meer weg van een toeristenfolder dan van een onafhankelijke roman.

Ondanks de overdreven lof voor Almere en de overdaad aan clichés is Weerwater niet volledig mislukt als roman. Het verhaal is vrij spannend en sluit naadloos aan op de huidige ideeën over de vergankelijkheid van de wereld. Maar het springt er niet uit. Deze roman gaat herinnerd worden om zijn verhaal, maar niet om zijn literaire kwaliteiten.

Samenvatting

De wereld vergaat. Alleen Almere blijft bestaan.

Van de bevolking zijn nog maar een enkele duizenden inwoners over.

Op een paar honderd ontsnapte gevangenen na zijn dat allemaal vrouwen.

‘Na de ramp waren onze verliezen niet te tellen. Geen familie was meer compleet, intacte gezinnen waren er vrijwel niet meer. Kinderen bleven achter als wezen. Nog talrijker waren de jonge weduwes. En met dat laatste begon het vrouwenoverschot. Maar nu loop ik op de zaak vooruit.’

In Almere overleven vijfduizend vrouwen een wereldwijde calamiteit. Mannen zijn er niet meer, behalve een paar honderd ontsnapte gevangenen. Samen moeten zij een nieuwe maatschappij inrichten, met nieuwe familieverbanden. Beslissingen worden voortaan genomen per loterij, zelfs als op een dag een baby wordt gevonden ...

Weerwater is een ongeëvenaarde Dorrestein-vertelling over uitzichtloosheid en hoop, over egoïsme en opoffering, maar vooral over de liefde en ons verlangen naar verbinding. Spannend, teder, ontroerend en geestig.

Renate Dorrestein (1954) neemt een unieke positie in binnen de Nederlandse letteren. Haar romans werden genomineerd voor vele literaire prijzen ze ontving de Annie Romein-Prijs voor haar gehele oeuvre. Ze schreef zowel het Boekenweekgeschenk Want dit is mijn lichaam als het Boekenweekessay Laat me niet alleen. Dorresteins werk is in vijftien talen vertaald.

Over De stiefmoeder:

‘Ouderwets geestige en zeer goed geschreven roman.’ Pieter Steinz

‘Een enerverend circus van moedwil en misverstand.’ Het Parool

‘Het schrijfplezier spat ervan af.’ Opzij 

Toon meer Toon minder
Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
ISBN
9789057597121
Verschijningsdatum
januari 2015
Druk
1
Aantal pagina's
pagina's
Illustraties
Ja
Nurcode
301: Literaire roman, novelle
Thema's
  • Fictie
  • Fictie: algemeen en literair
  • Moderne en hedendaagse fictie
Categorieën

Uitgever
Podium b.v. Uitgeverij

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden