Voor 23:00 besteld, morgen in huis

Gratis verzending vanaf €17,50

Steun de boekensector

Loslopen

Auteur(s): Laura van der Haar
Taal: Nederlands
0,175/5
2 recensies
Loslopen
Loslopen

Recensie

Aantal recensies: 2

Recensie door: Jan Koster
3/5

Van de hak op de tak(kie)

[Recensie] “Stilzittend ben ik natuurlijk niet te doen, zo saai,” schrijft Laura van der Haar aan het begin van Loslopen. Wat je verder ook van dit boek vindt, saai wordt het nooit. Het gevoel dat blijft hangen is dat stilzitten haar niet lukt, gedachten maar blijven gaan in een hoofd dat nooit stilstaat, een brein waar meditatie-apps niet tegen opgewassen zijn.

Aan het eind van Loslopen vertelt van der Haar over de impulsieve aankoop van de pup. Zij ziet twee hondjes in een gebouw van Staatsbosbeheer. Het zaadje is geplant. In de zes weken daarna bezweert zij zich het niet te doen, maar na het mishandelen van de zoekmachines stuit zij op een foto van de ideale pup en is zij verkocht. Zij sputtert nog even tegen voor de vorm en om vriend ervan te overtuigen dat zij zichzelf echt wel kan beheersen, maar het onvermijdelijke gebeurt. Zij koopt de pup en noemt haar Takkie, naast tig “koosnaampjes” die ook de revue passeren.

Enerverend leven

Daar tussenin trakteert zij de lezer op van alles wat zij en haar hond meemaken. Daar zit weinig lijn in, hoewel er wel een paar constanten in zitten. Een paar voorbeelden. Zij volgt bokslessen om haar weerbaarheid te vergroten. De adrenaline spat van die pagina’s af. Af en toe past zij op in het afgelegen huis van haar tante. Zij hoort allerlei vreemde geluiden maar met Takkie in de buurt komt het wel goed. De buurjongen, een junk, die alles meeneemt wat los en vast zit, ook haar fiets. Daar komt zij bij toeval achter en vanaf dat moment staat hij bij haar in het krijt. Politie komt er niet aan te pas.

Loslopen bevat ook ronduit smerige scènes, bijvoorbeeld als Takkie in het park uitwerpselen verorbert die onmiskenbaar van een mens zijn. Het ligt voor de hand dat er drugsresten in zitten, wat niet goed is voor Takkie. Op naar de dierenarts. Of als het hondje lekker wat partykots oplebbert en in de rest gaat liggen rollebollen. Na de schoonmaakbeurt met de douche op standje bloedheet volgt de straf:

“Voor straf mag ze tot half elf niet slapen en ga ik haar non-stop superkwaad aankijken van heel dichtbij.”

Droefenis en vrolijkheid gaan gelijk op

Die belevenissen zouden kunnen resulteren in een zekere droefgeestigheid. Zo niet bij Laura van der Haar. Het lijkt haast wel dat naarmate de ellende groter is, haar boosheid groter is, haar vaardigheid om dat om te zetten in sprankelende taal, speels en bij vlagen humoristisch daaraan evenredig is. Meestal is de glimlach niet ver weg en soms is een volle lach niet tegen te houden. Verbaal cabaret van de bovenste plank!

Het is niet altijd leuk. De moord op haar fietsenmaker grijpt haar aan. De man die altijd voor haar klaarstond, altijd binnen een uur haar fiets repareerde, werd doodgestoken. Voor het eerst legde zij bloemen op straat, zoals veel anderen hebben gedaan.

“Overal bloemen, heel erg veel gelukkig, dat maakt het misschien 0,001% minder verdrietig dan wanneer er heel weinig bloemen hadden gelegen.”

Op het kaartje kopieert zij de vertederende spelfout van een ander kaartje, van een basisschoolkind: “Dag lieve fietsemakker.”

Fragmentarisch, beeldend en een unieke stem

Loslopen is fragmentarisch, onrustig, misschien wel net als in het hoofd van Laura van der Haar. Het is daardoor niet een boek dat je uren aan een stuk leest. Af en toe een paar fragmenten is genoeg. Als je meer achter elkaar zou lezen dan zouden bepaalde stijlelementen, zoals de herhalingen, gebruik van hoofdletters of cursiveringen, soms kinderlijke woordspelingen, mogelijk enige irritatie opwekken.

Dat het in haar hoofd nooit rustig is illustreert zij met allerlei terloopse zinnetjes onderaan de pagina’s, zonder enig verband. Het begint met “Containers op een bouwplaats die aan het einde van de dag hoog worden opgetakeld voor de nacht” en eindigt met “Dat honden met scherpere gelaatstrekken langer leven dan die met een platte kop.”

Haar taalgebruik spreekt letterlijk tot de verbeelding. Wat zij meemaakt en wat zij observeert zie je ook meteen voor je tot in alle, soms ook ranzige, details. Haar toon, haar manier van vertellen moet je liggen. Soms is het kinderlijk, impulsief, vermoeiend, maar meestal is het genieten van de manier waarop zij de taal gebruikt. Vindingrijk, kleurrijk, ontwapenend en eigenzinnig, heerlijk afwijkend van het gangbare en daarin uniek.

Eerder verschenen op jkleest

Recensie door: Jurgen Timmermans
4/5

De avonturen van Laura van der Haar en hondje Takkie

[Recensie] Wanneer Suske en Wiske zich in het eerste plaatje vervelen vraagt tante Sidonia waarom ze niet op avontuur gaan, las Laura van der Haar in de strips, en dat is wat ze zelf ook doet: op avontuur gaan, samen met haar hondje Takkie. Daar kwam de bundel Loslopen uit voort. In de stukjes in deze bundel, van vaak twee tot drie bladzijden verhaalt Van der Laar over deze avonturen. Hoe ze bijvoorbeeld in de trein stappen naar zomaar een stad waar ze samen uitstappen, of gewoon naar het park gaan –de partykots ontwijkend, omdat anders Takkie hard gaat op de amfetaminen –, of met de auto die in een bocht stilvalt naar Schiphol; alles wordt een bijna-altijd-vrolijk avontuur.

Zo toont ze een leven vol onverwachte wendingen en ontmoetingen, haast net zo onbezonnen als hondje Takkie gaat ze door de wereld snuffelen. En dat is opmerkelijk, want ze heeft een onrustig hoofd zoals dat noemt, vol angsten en onzekerheden; ze blijft maar malen en blijft wakkerliggen. Sommige mensen hebben slaapproblemen, “ik heb mijn hoofd. Waarmee ik mijzelf helemaal gek heb gedacht.” Een hoofd dat altijd alles denkt, alleen al over haar buren: “oh nee buren! Zie je wel hier zitten ook buren en ze leven en daar maken ze geluid bij oh nee de hel zie je wel zie je wel.” Angsten en gepieker, ze probeerde van alles om het te stoppen: de meditatie-app werkte niet, maar haar Lynchbrilletje dat “alles naast pijnlijk of verdrietig in ieder geval óók nog absurd en wonderbaarlijk maakt,” werkte nog het best. Tot ze Takkie had. Want zij leerde haar snuffelen en het leven misschien wat vaker gewoon maar te leven. Samen met Takkie komt ze onbevooroordeeld snuffelend altijd wel mensen tegen: er is de buurjongenjunk die per ongeluk haar fietst steelt en nu voor eeuwig bij haar in het krijt staat, de buurmeisjes die dol zijn op Takkie, en de baas van de gejatte vechtershond Brownie waar Takkie natuurlijk enthousiast nieuwsgierig op af huppelt, en Laura moet mee.

Gelukkig gaat dit niet ten koste van haar observatievermogen, want met dat hoofd dat nooit stilstaat blijft ze altijd en scherp observeren. Het resulteerde naast al die avonturen in een lang lint van kleine observaties onderaan elke bladzijde, want alles valt haar op: “Het geluid dat sommige mensen maken nadat ze een slok van iets nemen; khaaaaah. Jongens met platte achterhoofden. Een pretpark op maandag. Sportveldverlichting die ’s nachts het gras zo mooi groen maakt. Een zongebruinde man met een gouden zegelring die in twee nette happen een Snickers verorbert. Een remise voor graafmachines.” Haar hoofd gaat maar door.

Na het unheimische en jaren negentig boek Het wolfgetal over een fascinerende pubermeidenvriendschap die onherroepelijk moest escaleren, waarmee zij vorig jaar overtuigd debuteerde, is Loslopen duidelijk van een ander kaliber. Haar taal dartelt haast in dit vrolijke boek, alsof ze alles losliet en lekker ging schrijven. Deze stukjes zijn humorvol en lichtvoetig, ze lezen lekker weg, hebben vaart en roepen regelmatig een glimlach of zelfs een bredere lach op. Toch is het jammer dat die dartele taal en toon het serieuze soms in de weg zitten. De lichtvoetigheid krijgt geen tegenwicht van haar bestaan als archeologe en schrijfster, Loslopen krijgt daardoor het karakter van die Suske en Wiskes met alleen avonturen. Alleen die verschrikkelijke gebeurtenis aan het begin en haar herhalende bokslessen waar ze zich leert verdedigen en haar weerbaarheid en zelfredzaamheid vergroot, tonen een serieus onderwerp, al blijft haar toon lichtvoetig en dartelt haar taal door:

“Het is jij of ik.
We gaan voor de complete knockout.
Hiermee haal jij niemand neer hoor.
Pats. Zie je? Niks.
En nu boeeeeemmmm! Zie je hoe je vloog?
Opstaan.”

En ook in die verschrikkelijke gebeurtenissen die de overval en moord op haar buurfietsenmaker Temel Kobya zijn, zoekt ze lucht. In het moment waarin ze voor het eerst in haar leven een bos bloemen op de stoep legt, vijlt ze het scherpe randje weg door scherp op te merken dat deze vele bloemen het misschien 0,001% minder verdrietig maken. En in de knipoog in de boodschap die ze – met die perfecte spelfout van een basisschoolkindje – op haar kaartje kopieert: “Dag lieve fietsenmakker.” Het moet wel leuk blijven.

Maar het mooiste – en eigenlijk ook het belangrijkste – stukje bewaart ze gelukkig tot het laatst: hoe Takkie heel per ongeluk opeens in haar leven terechtkwam en de avonturen begonnen. Vreemd dat Laura van der Haar maar heel soms jaloers is op haar leven, want deze dartele bundel vol luchtige avonturen is nochtans jaloersmakend.

Voor het eerst gepubliceerd op De Leesclub van Alles

Samenvatting

Laura van der Haar heeft altijd onrust in haar hoofd. Ze is er nooit van overtuigd dat ze het juiste doet. Tot de dag waarop ze haar kantoorbaan opzegt en een hond neemt: Takkie. Samen lopen ze stad en land af. Ze zijn soms in de kroeg, dan in de bus of in het bos; overal snuffelen ze rond, en altijd maken ze wel iets buitengewoons mee. De sprankelende taal waarin Laura van der Haar hun belevenissen weet te vangen maakt Loslopen tot een feest der herkenning voor hondenbezitters, leunstoelreizigers, vechtsporters, hangjongeren, bierdrinkers en wandelaars.

Toon meer Toon minder
€ 12,50

Verwachte leverdatum: dinsdag 03 augustus


Taal
Nederlands
Bindwijze
Paperback
ISBN
9789463810944
Verschijningsdatum
mei 2021
Druk
1
Aantal pagina's
272 pagina's
Illustraties
Ja
Nurcode
301: Literaire roman, novelle
Thema's
  • Fictie
  • Fictie: algemeen en literair
  • Moderne en hedendaagse fictie
Categorieën

Uitgever
Podium Uitgeverij

Service & contact

Heb je ons nodig? Onze klantenservice helpt je graag verder

Klantenservice

Gratis bezorging

vanaf € 17,50

Retourneren

retourneer je artikel

Op werkdagen voor 23:00 besteld

morgen in huis

Stevig verpakt

bezorgd door PostNL

Veilig en snel winkelen

Betaalmogelijkheden