1979

Donderdag, 16 december, 2021

Geschreven door: Val McDermid
Artikel door: Sanne Jakobs

Een onderbuikgevoel

[Recensie] Allie Burns is journaliste en schrijft artikelen voor de Schotse krant de Clarion. Als vrouw is het lastig om op te vallen tussen alle mannen op de nieuwsredactie, daarom is Allie op zoek naar een verhaal waar ze mee zal opvallen. Wanneer haar collega Danny haar om hulp vraagt bij het ontmaskeren van een aantal invloedrijke belastingontduikers lijkt het Allie voor de wind te gaan. Helemaal als ze ook nog eens een terroristische organisatie ontdekt die, tot dan toe, de politie niet eens op het oog had. Het lijkt alsof Allie alles mee heeft, maar dan gebeurt er iets wat haar leven zal veranderen.

In de eerste paar hoofdstukken krijg je als lezer heel veel informatie over Allie over je heen. Naast een bevalling in een vastgelopen trein gebeurde er niets. Hoewel het boek over Allie gaat, krijgt haar collega Danny na het begin veel meer aandacht. Hij is bezig met een onderzoek naar belastingontduiking en alle focus ligt op hem en dat onderzoek. Allie is er dan nog niet bij betrokken. De eerste 100 bladzijden wisten mij dan ook niet echt te boeien en ik had moeite om er doorheen te komen. Maar ik geef niet zomaar op, en gelukkig ook maar. Want als Allie eenmaal betrokken is bij het verhaal van Danny, begint het verhaal echt te lopen en had McDermid mijn onverdeelde aandacht. Als Allie dan ook nog eens de terroristische organisatie ontdekt, wordt het verhaal pas echt interessant.

Het boek speelt zich af in 1979, vandaar ook de titel. Zelf heb ik niets van die tijd meegekregen, dus ik heb geen idee hoe het was in de jaren ‘70. McDermid geeft echter niet veel aanwijzingen of details waaruit blijkt dat we in de vorige eeuw zitten. Het was dus heel lastig om een voorstelling te maken van de omgeving, hoe de mensen eruit zagen of hoe ze hun werk deden. Dat is wel iets wat ik gemist heb in 1979.

Bij sommige flashbacks is het niet helemaal duidelijk dat het om een flashback gaat. Omdat heden en verleden beide in verleden tijd geschreven zijn en er weinig gebruik wordt gemaakt van verwijswoorden, is het soms lastig om het onderscheid te maken. Daarnaast is de onthulling van het eerste verhaal in de krant, de belastingontduikers, tegelijkertijd met het ontdekken van de terroristische organisatie waardoor je veel informatie in één keer krijgt te verwerken.

Ons Amsterdam

Toch weet McDermid elke keer mijn aandacht erbij te houden. Ze creëert een soort spanning die constant op de achtergrond aanwezig is. Een onderbuikgevoel. Je weet dat er iets gaat gebeuren maar niet wat, wanneer of hoe. Zeker wanneer Danny infiltreert bij de terroristische organisatie. Omdat je dan een beetje voorkennis hebt, is het alleen maar spannender.
Tegen het einde van het verhaal zit er een zeer verrassende twist in het boek. Voor het verhaal heeft dat echt goed uitgepakt, maar op het moment dat je het leest, wil je je boek eigenlijk alleen maar door de kamer gooien. En eigenlijk wil ik dat nog steeds, want ik ben het er nog steeds niet mee eens.

Er is heel veel gebeurd in dit boek. Wat aan de ene kant heel fijn is, want (op het begin na dan) het is nooit saai of langdradig geweest. Maar aan de andere kant heeft het wel even geduurd voordat ik alles begreep en alles verwerkt had. Hoewel ik nog steeds niet helemaal snap waarom die twist erin zat, want het was gewoon echt niet eerlijk. Iedereen die dit boek al gelezen heeft, weet waarschijnlijk wel waar ik het over heb, en als zij hetzelfde voelen als ik, kunnen we misschien een praatgroep oprichten, want dat heb ik nodig, denk ik. Omdat er natuurlijk ook mensen zijn die het niet gelezen hebben, kan ik nog niet echt uitweiden over die twist. Maar 1979 is echt een aanrader. En als je het dan eenmaal uit hebt, mag je je aansluiten bij de praatgroep. Voor nu is het wachten op deel 2. 1979 krijgt van mij 4 sterren.

Eerder verschenen op Perfecte Buren

Boeken van deze Auteur:

Allie Burns 1 - 1979

De vrouw die niet opgaf

De sirene

De wrede hand