Alle mannen zijn onnozelaars

Vrijdag, 10 september, 2021

Geschreven door: Mark Coenen
Artikel door: Saskia Imbert

Onder het laagje ironie en sarcasme zit een mooi verhaal verborgen

“Achter elke succesvolle man staat een vrouw met haar ogen te rollen.”

[Recensie] Mark Coenen is een echte media-duizendpoot. Hij passeerde bij de VRT, Studio Brussel, Radio Donna, Canvas,… en is nu columnist bij de krant De Morgen en het tijdschrift Humo. Hij was ook onder meer producer voor de hilarische radioprogramma’s Het Leugenpaleis en Studio Kafka. Voor de Nederlandse lezers klink dit waarschijnlijk allemaal niet zo bekend. Maar als je bijvoorbeeld van Monty Python en Van Kooten en De Bie houdt, dan zit je alvast op dezelfde golflengte. De ironische en sarcastische humor is absoluut terug te vinden in Alle mannen zijn onnozelaars. Toch zit er ook een serieus kantje aan deze uitgave hoor, echt wel.

Het boek is opgedeeld in drie grote hoofdstukken, beginnend met eigen onnozelaar eerst.

Aan de hand van zijn herinneringen schetst de auteur de relatie van zijn ouders en het gezin waarin hij opgroeide. Een traditioneel gezin uit de jaren zeventig van de vorige eeuw, waarin vader de kostwinnaar is en moeder voor haar kroost zorgt, terwijl ze misschien toch ook liever zou gaan werken. Mark Coenen is eerlijk over de moeilijke relatie met zijn vader, over de impact van de zelfdoding van zijn zus, over de barst in het gezin.

Wordt Vervolgd

“Toen mijn zus stierf, brak de spiegel waarin mijn ouders hun leven zagen, in duizend stukken. Het nagenoeg perfecte gezin, gebarsten. Scherpe scherven die pijn deden. En dat bleven doen.”

En dan die ode aan zijn leraar Nederlands die hem liet kennismaken met Rodenko, Van Ostaijen, Hans Andreus,… De poëzie die hier wordt vermeld, heeft me zo geraakt toen ik jong was (en nu nog steeds). Er waren toen weinig mensen om me heen die ook interesse hadden in mooie woorden. Maar ik was toch blijkbaar niet alleen, bedankt Mark Coenen!

Het eerste deel van het boek vond ik ronduit schitterend. Hoe Mark Coenen bij Humo terecht kwam, hoe Neil Young en Bruce Springsteen een diepe indruk op hem hebben nagelaten. Heerlijk om te lezen! De verwijzingen naar literatuur van Sylvia Plath, P.F. Thomése, Arthur Japin,… Dit had ik allemaal niet verwacht toen ik het boek begon te lezen. Een fijne verrassing dus. En alles wordt natuurlijk overgoten met een vleugje sarcasme.

Ik dacht dat het tweede deel, onnozelaars naar de top, over de beklimming van de Mont Ventoux mij iets minder zou kunnen boeien. Maar ook hier was er een grote herkenbaarheid aanwezig. Iedereen kent in zijn entourage toch wel iemand die een sportieve uitdaging niet uit de weg gaat, toch?

“Ik zie het elke zondag aan die verbeten koppetjes die tegen de wind in en allemaal in een tenue van de sponsor – een beenhouwer, meestal – hun kilometers afmalen tot het bloed in hun koersbroek staat.”

Iedereen onnozelaar zet dan weer de politieke en maatschappelijke rol van de man én vrouw in de kijker. Hoe de vrouw ongemerkt toch dichterbij komt of zelfs de man overtreft, en hoe moeilijk sommige mannen het daarmee hebben.

En als afsluiter nog eens een fijne samenvatting van de gedachtenkronkels van de auteur én een mooie literatuurlijst!

“De vraag, na zoveel bladzijden introspectie en briljante analyse is: zijn alle mannen nu onnozelaars of hoe zit dat?”

Aan de hand van de kaft en de titel wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik van Alle mannen zijn onnozelaars mocht verwachten. Dit boek heeft me in positieve zin verrast. Onder het laagje ironie en sarcasme zit een mooi verhaal verborgen over bijzondere mensen en bijzondere momenten. Vooral het familieverhaal, dat ik met een lach en een traan heb gelezen, kon ik enorm appreciëren. Voor mij zou dit best een verhaal, een boek, op zich mogen zijn. Daar is het krachtig genoeg voor.

De verwijzingen doorheen het boek naar muziek, poëzie en literatuur zijn voor mij een absoluut pluspunt. De gedichtenbundels van Herman de Coninck en Jozef Deleu liggen hier nu weer op de salontafel.

Meer interesse in sport, politiek, geschiedenis? Iedereen vindt hier wel zijn gading.

Mark Coenen houdt zichzelf en zijn lezers een spiegel voor. Soms is dit best confronterend, soms is dit grappig. Maar vooral zo herkenbaar. Voor mij is dit boek zeker een oproep tot positiviteit. Het leven is al zo kort, neem het niet altijd te serieus. Er mag (moet) toch nog eens gelachen worden. Vier welverdiende sterren!

Eerder verschenen op Perfecte Buren.

Boeken van deze Auteur: