Groene genade

Zaterdag, 23 juli, 2022

Geschreven door: Jan Graafland
Artikel door: Bettina Grissen

Verhalen van tuinman Jan Graafland

[Recensie] Jan Graafland (what’s in a name?) is tuinman. Al jarenlang is hij de hoofdtuinman bij Weleda, waar hij de bloemen, planten en kruiden teelt die gebruikt worden in hun medicinale producten. Het was niet helemaal vanaf het begin voorbestemd dat hij hier terecht kwam, Jan Graafland had eerst een andere baan op een kantoor, waar hij er langzamerhand achter kwam dat hij er erg ongelukkig werd. Hij gooide zijn leven om en ruilde zijn pakken en dassen in voor klompen aan zijn voeten en een schep in zijn handen. En de rest is geschiedenis. Al sinds 1999 werkt hij dus bij Weleda, waar een botanische oase is gecreëerd op zware zeeklei. 

Jan Graafland heeft in al deze jaren heel wat gezien en meegemaakt. In dit prachtig uitgegeven boekje met tekeningen van zijn dochter Nina Graafland vertelt hij hierover. Hij vertelt over grond, over de wormen, de mieren en de bijen en waarom het soms beter is om niks te doen en de natuur haar gang te laten gaan. 

Hij brengt een ode aan een dode haas en vertelt over de belevenissen met poes. En hij vertelt over planten, heel veel soorten planten. Hoe ze groeien, wat ze doen, hoe ze dat doen en wat je erbij voelt als de plant groeit. Over berken, paardenbloemen, citroenmelisse, valeriaan en kleefkruid en nog vele andere planten. En daarnaast over zijn belevenissen met mensen die in de tuin komen en soms even een stukje meelopen, maar bijna altijd wel iets mee naar huis nemen, een les die ze uit de natuur geleerd hebben. 

Prachtig is de verwondering die Jan Graafland nog elke dag lijkt te hebben, zo schrijft hij er in ieder geval over. Verwondering over hoe mooi sommige dingen in elkaar zitten, hoe vernuftig sommige planten zijn en welke bijzondere invloed bepaalde diertjes kunnen hebben. 

TijdvoorTijdschriften

Groene genade is geen boek dat je achter elkaar doorleest. Het is een boek vol observaties, mijmeringen en bespiegelingen. Elke keer las ik een paar stukjes, want elk hoofdstuk is maar een pagina of drie, om daarna weer op mijn eigen bescheiden balkonnetje te observeren, te mijmeren en te bespiegelen. Want het is een boek dat daartoe uitnodigt, omdat het een ode is, een eerbetoon aan de natuur, aan de dieren en de planten die een in prachtige samenwerking leven, met ons mensen erbij die ertussendoor klossen. Een boekje om even mee stil te staan, te genieten en je te verwonderen. 

Eerder verschenen op Bettina schrijft