Het zoutpad

Dinsdag, 16 april, 2019

Geschreven door: Raynor Winn
Artikel door: Jan Koster

Wat een volharding!

[Recensie] Ze hebben hun leven zo goed op orde, de vijftigers Raynor Winn en haar man Moth. Een goed en stabiel huwelijk, hun oude boerderij hebben ze in de loop der jaren omgetoverd tot een goedlopende bed and breakfast. Hun zorgeloze leven komt in een paar dagen volledig op zijn kop te staan. Ze nemen daarop een impulsieve beslissing en besluiten als rugzaktoeristen een eeuwenoude wandelroute te lopen. Het zoutpad is het bijzonder goed geslaagde verslag van die tocht.

De tegenslag treft hen ongenadig hard. Een deel van het spaargeld hebben zij gestopt in een onderneming van een goede vriend van Moth. De onderneming gaat failliet en ze krijgen te maken met een gigantische claim. Deze blijkt niet terecht. Raynor voert zelf het verweer, juridische hulp is inmiddels letterlijk onbetaalbaar, maar is door haar gebrek aan procedurele kennis te laat met het indienen van ontlastend bewijs. De claim wordt toegekend. Ineens zijn ze failliet. En dakloos.
Vrijwel tegelijk met de uitspraak krijgt Moth te horen dat hij aan CBD lijdt, een progressieve ziekte met een gemiddelde levensverwachting van zes jaar.

Impulsief besluit

Raynor verstopt zich voor de deurwaarders en neemt een drastisch besluit: zij neemt zich voor om een oud kustpad (het South West Coast Path) te gaan bewandelen. Moth moet mee, hoewel zijn lichamelijke conditie dat eigenlijk niet toelaat. Hun laatste middelen besteden zij aan rugzakken en andere kampeeruitrusting. Verder moeten zij het doen met enkele tientallen ponden per week. Een schamel beetje, niet genoeg om van te leven, te veel om van dood te gaan.

C2W

Ze hebben geen flauw idee van wat hen te wachten staat. En misschien is dat maar goed ook, anders zouden zij er nooit aan zijn begonnen. En zouden zij van alles hebben gemist. Zoals een, ondanks de vele hindernissen en moeilijkheden, bijzonder indrukwekkende tocht, en contacten met andere mensen, uiteenlopend van heel slechte tot heel mooie ervaringen. Misschien wel het belangrijkste: dat je met zeer weinig middelen, een onverzettelijk karakter en een positieve houding veel kunt bereiken. Als hun dan aan het eind van het pad het geluk  weer toelacht hebben ze in ieder geval een onvergetelijke ervaring opgedaan die zij kunnen delen zolang dat nog mag duren. Want de ziekte waaraan Moth lijdt gaat wel gewoon door met zijn slopende werk.

Stof tot nadenken

Het zoutpad is een boek dat je aan het denken zet. Op het persoonlijke vlak: hoe zou je zelf omgaan met zoveel tegenslag? Zou het niet veel makkelijker zijn om de weg van de minste weerstand te kiezen en het bijltje erbij neer te gooien? Maar ook: hoe is het toch mogelijk dat in een min of meer beschaafd land mensen van de ene op de andere dag, mede door een bepaald niet feilloos rechtssysteem, failliet gaan en dakloos raken?

Ook het sociale aspect levert stof tot nadenken. Onschuldige vijftigers worden van het ene op het andere moment als paria’s behandeld als zij vertellen wat hun is overkomen, terwijl diezelfde mensen hen vlak daarvoor nog normaal bejegenden. De reactie van het echtpaar? Voortaan de waarheid ontkennen en liegen dat het hun vrije keuze is. Maar ook: de warme contacten met andere wandelaars, de hulp uit onverwachte hoek als dat meer dan welkom is, de mooie verhalen en ervaringen die worden uitgewisseld.

Het zoutpad heeft veel te bieden. Niet alleen zet het aan tot nadenken, het is ook nog eens een prachtig reisverslag en een hartverwarmend verhaal van twee mensen die onvoorwaardelijk van elkaar houden, ook in de allerbelabberdste omstandigheden.

Eerder verschenen op jkleest.nl


Laat hier je reactie achter:

12 reacties op “Het zoutpad

  1. Een boek dat je in 1 adem uit wilt lezen. Een prachtige manier van schrijven, poëtisch bijna. 3 jaar geleden liep ik een deel van dit pad en het boek bracht me terug naar Cornwall. Winn verstaat de kunst om je mee te nemen op deze lange tocht en aan het eind vind je het jammer dat de eindbestemming is bereikt. 5 sterren!

  2. Ik heb al met al erg mijn best moeten doen om het boek helemaal uit te lezen. Er wordt veel doorzettingsvermogen van de lezer gevraagd. Natuurlijk kun je door botte pech al je geld en je huis kwijtraken, maar mensen die het leven zo goed voor elkaar hadden hoeft dit toch niet te overkomen, lijkt me. Zelf zegt de schrijfster regelmatig; stom, stom, stom.
    Verder eindeloos veel herhaling van de beschrijving van het landschap, de vele kopjes thee, het opzetten van de tent etc.etc… Ik vind het al met al nogal een overschat boek.

    • Peter,
      Ik ben het helemaal met je eens. Ik moest ook mijn best doen om het uit te lezen. We lezen het voor de boekenclub dus het moet wel. Maar mij ook te veel gedoe en ellende. Ik zou hetniemand aanraden, maar smaken verschillen kennelijk.
      Veel groeten en leesplezier!

  3. Smaken verschillen. Ik begrijp de hype rondom dit boek eerlijk gezegd niet zo goed. Toegegeven, een aantal passages zijn bijzonder goed gelukt. Veel blijft onbesproken. Hoe zit het met hun kinderen? De band met hen wordt summier beschreven. Hoe goed konden ze overweg met de andere bewoners van het dorp waar ze woonden? En ja, het zet je aan het denken. In onze leesclub viel het op dat Raynor en Moth als één personage spreken. Er zitten amper echte dialogen in. De stukjes informatie over de plaatsen die zij aandoen komen nogal gekunsteld over. Al met al zet ik hem niet in mijn top 5. Grappig dat het bij heel veel mensen wel een gevoelige snaar raakt. En er zijn al plannen om het te gaan verfilmen! Daar ben ik dan weer wel benieuwd naar.

  4. Tja, veel over gelezen en toch maar begonnen. Het viel me niet mee, het zeurt maar door. Knap om 250 pagina’s vol te krijgen met niets.

  5. Inderdaad een wat overschat boek, hoewel ik het achter elkaar heb uitgelezen. Ik ben naar Santiago wezen lopen en nog veel meer, in de hitte, in de sneeuw. Ik heb heel wat reis verslagen daarover gelezen, die veel beter waren dan dit boek. Maar hun tocht met alle persoonlijke ellende is bizar. Toch erger me ik aan de vele herhalingen, de knullige dialoog, de mislukte vergelijkingen/metaforen.
    Een 6,5

  6. Mooi geschreven. Ik heb het vlot en met plezier gelezen. Maar het verhaal laat inderdaad een paar grote gaten: volwassen kinderen die er helemaal niet lijken te kunnen zijn voor hun ouders? Het goed voor elkaar hebben en lang op 1 plek wonen maar helemaal geen sociaal vangnet hebben? Wat is er nu daadwerkelijk misgegaan?

  7. Ik was de hele tijd opzoek naar de diepere laag in het boek, maar die was er helaas niet. Wat mij betreft een teleurstellend en overgewaardeerd boek. Enkel opsomming van ellende en beschrijving van de natuur, jammer.

  8. Ik vond het een bewonderingswaardig verhaal. Het reutelt wat door maar ik pakte het graag op elke dag. Zit bij mij in het rijtje:Wild van Sheryl Streight(beste) en mijn leven in de wildernis van Myriam Lancewood. Ik ben tijdens het lezen wel vaak blijmdat ik in ijn luxe bed lig maar anderzijds doe je deze ervaringen op tijdens zulke ontberingen. Maar ze zijn wel een voorbeeld voor velen die in zo’n situatie depressief zouden worden.

  9. Een bijzonder verhaal na een verdrietige gebeurtenis. Men raakt alles kwijt. Je leest hoe ze de natuur beleven. Men maakt mee dat er een hierarchie is in de wereld van de daklozen. Het boek ademt de mystiek van de natuur uit en blijft in het hier en nu. Het lijkt mij heel zwaar om dit te volbrengen maar het heeft ook inspiratie gebracht. Dat men met wantrouwen wordt bejegend terwijl men zelf goudeerlijk is. De mensen die hun zo bejegenden daar hebben ze vroeger altijd voor klaargestaan. Je kunt je niet voorstellen wat je dan tegen komt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Alleen inhoudelijke reacties die gaan over het besproken boek en/of de recensie worden geplaatst.