In gesprek met..... Edith de Wit

Maandag, 18 juli, 2016

Geschreven door: Edith de Wit
Artikel door: Roelant De By


Ik was ongeveer 7
jaar, thuis hadden we nog geen kleurentelevisie maar op school was er een
filmkelder. Een kleine donkere pijpenla met links en rechts stoeltjes netjes in
het gelid. Door twee kantelraampjes kon er een beetje zonlicht en lucht naar
binnen kruipen. Normaal keken we er naar educatieve dia’s over dieren en
planten in Nederland, maar die ene keer niet. Die ene keer gingen we op een
verre reis met een meisje Dorothy en haar hondje Toto.  En in het verre
land Oz ontmoetten we een heks. Een heks met rood-wit-gestreepte kousen en rode
schoenen. Ik was betoverd…”
Wie is Edith?
Edith
de Wit is 44 jaar, woont in Leusden met haar gezin en werkt als journalist,
schrijver en storycoach, waardoor ze steeds nieuwe mensen ontmoet en hun
verhalen ontdekt.
Je bent ‘storycoach’.
Wat mogen we ons daar bij voorstellen? Vertel…
Ieder
mens heeft een verhaal en als je je eigen verhaal ontdekt, leer je jezelf beter
kennen en sta je steviger in je schoenen. Ik help particulieren en organisaties
om met behulp van verhaalkracht te ontdekken waar ze staan, waar ze vandaan
komen, waar ze naartoe willen en wat ze daarvoor nodig hebben (en wat niet
meer).
In je workshops, je
boek en in je vertellingen staan vrouwen centraal. Heeft dit een reden en zo
ja, welke?
De
reden dat vrouwen centraal staan is eigenlijk het gevolg van mijn
nieuwsgierigheid. Tijdens de leergang Storytelling die ik heb gedaan werd het
narratieve model van De reis van de held geïntroduceerd. Hoewel dit model door
zowel mannen als vrouwen herkenbaar en te begrijpen is, riep het bij mij meteen
de vraag op…hoe zit het dan met het verhaal van de heldin. Is dat inderdaad
precies hetzelfde of is er toch een ander perspectief, het vrouwelijke?
‘In de voetsporen van
de heldin – Ontdek stap voor stap het verhaal van je eigen leven’ geef je de
lezer de mogelijkheid om opzoek te gaan naar zichzelf. Vanwaar dit boekidee?
Waarom schreef je dit verhaal?
Ik
heb altijd van verhalen gehouden, maar ze eigenlijk altijd gezien als
ontspanning, als een mogelijkheid om even in andermans leven te duiken en in
een andere wereld. Toen ik me meer in storytelling ging verdiepen ging er
eigenlijk een deurtje open tussen de twee werelden – de werkelijke wereld en de
verhaalwereld. Ik ontdekte dat er symbolen en wegwijzers zich schuilhouden in
verhalen en dat deze je kunnen helpen op je eigen levenspad, hier en nu. Die
ontdekking vond ik zo mooi en inspirerend dat ik mijn bevindingen graag met
anderen wilde delen.
  
Er staan een groot
aantal inzichtvragen in je boek, er staan voorbeelden in uit de praktijk en je
schrijft aan de hand van films, sprookjes en mythes. Wat wil je bereiken met je
boek?
Met
het boek beoog ik dat ook de lezers, net als ik zelf, het geheime deurtje
ontdekken tussen hun eigen wereld en de wereld van verhalen en dat ze moed,
troost, inspiratie en nieuwe inzichten putten uit de verhalen. Al lezend kom je
je eigen verhaal op het spoor. Dat is belangrijk, want als je terugkijkend de
patronen van je leven herkent, leer je jezelf beter kennen ook de kanten die je
voorheen niet zag of wilde zien. Bovendien kun je van daar uit gemakkelijker je
koers bepalen (en als je dat wilt nieuwe stappen zetten). Iedere vrouw is de
heldin in haar eigen verhaal!
Het boek is origineel
opgebouwd met als bijgevoegde waarde tekeningen en praktijk voorbeelden. Is dit
om het onderwerp, de zoektocht ‘luchtiger’ te maken?
Ja,
ik vind het belangrijk dat er humor en speelsheid in mijn werk zit, zowel in
dit boek maar ook in de workshops of lezingen die ik geef. Het gebruik van
tekeningen helpt daarbij. De waargebeurde verhalen zijn niet bedoeld om de
theorie luchtiger te maken, maar om juist te laten zien dat we ook in ons
dagelijkse leven te maken hebben met verschillende episodes en dat de ontwikkeling
die je als mens doormaakt een cyclisch proces is en niet zozeer lineair. Elke
episode volgt vanzelf op de andere en aan het einde van een avontuur, wordt
alweer het zaadje geplant voor een volgend avontuur. – The circle of life.
Je boek ligt in de
winkel. Hoe voelt dat?
Dit
boek heb ik in de eerste plaats geschreven voor mezelf, omdat het onderwerp mij
intrigeerde en ik daar meer over wilde weten. Het is mooi dat het ‘ei’ nu
gelegd is en ik hoop dat andere vrouwen als ze het lezen gaan beseffen – als ze
dat nog niet deden – dat ook zij schatten, wijsheid en verhalen in zich dragen
die het waard zijn om gedeeld te worden. En dat er van alles te ontdekken valt
als je op pad durft te gaan.
Dorothy
en haar hondje Toto (Wizard of Oz) heeft een hele indruk op je nagelaten als
7-jarig meisje. Buiten dat je betoverd was, wat heeft de film nog meer met je
gedaan?
Hahaha, lange tijd was is bang voor heksen! Maar ik moet je
zeggen dat ik eigenlijk helemaal niet meer had stil gestaan bij deze film,
totdat ik tijdens de research voor dit boek ook eens in mijn eigen
‘verhalenschatkist’ ben gaan grasduinen. En dat moment kwam naar boven, het was
een van de eerste films die ik me nu nog heel bewust herinner. En eerste keren,
staan vaak nog in ons geheugen gegrift al moet je ze even afstoffen.
Geloof je in
sprookjes?
Ja
en nee. Ik geloof in de kracht van sprookjes, in de verhelderende archetypes
die in sprookjes heel duidelijk naar voren komen, zoals de heks en de jager,
het meisje, de wolf en de prins. Voor ons als moderne mensen lijken sprookjes
hopeloos ouderwets en rolbevestigend. Het meisje dat gered moet worden door de
prins, niet bepaald feministisch.
 
Psycholoog
Bruno Bettelheim heeft in zijn boek Het nut van sprookjes heel duidelijk de
psychologische waarde van sprookjes uitgelegd. De eendimensionale archetypes in
sprookjes helpen ons om de verschillende kanten van onze eigen persoonlijkheid
te herkennen en te integreren. Soms ben je de heks, soms het meisje of de
moeder.
En
het is natuurlijk erg prettig dat sprookjes altijd goed aflopen, hahaha.




Je geeft ook
workshops. Is dit voor een bepaalde doelgroep en hoe gaat dat in zijn werk?
Vroeger
was het delen van verhalen veel gebruikelijker dan nu in onze
geïndividualiseerde samenleving. Maar juist het ontdekken van verhalen samen
met anderen, brengt inspiratie en verbondenheid. Doet je beseffen dat je
onderdeel bent van een groter geheel. Als je luistert naar het verhaal van
iemand anders, roept dat herinneringen op aan verhalen die jij zelf bij je draagt.
Het ene verhaal lokt zo het andere uit, zoals je met een vlammetje van één
kaars, andere kaarsen kunt aansteken.
De
workshop heldin in je eigen verhaal geef ik speciaal voor vrouwen. We lopen
samen door de twaalf episodes van het verhaal heen en bij iedere episode horen
actieve en creatieve werkvormen. Er is veel tijd en ruimte voor de persoonlijke
verhalen, maar niets hoeft. Verhalen delen is spannend en dat gebeurt in een
veilige omgeving met respect voor elkaar.


ref. van Shyama in Boekenland

Door welke
ervaring ben je zelf een sterker persoon geworden?
De
afgelopen drie jaar dat ik met het verhaal van de heldin ben bezig geweest,
zijn voor mijzelf ook een avontuur geweest. En ik ben mezelf meerdere keren
tegengekomen. Vooral de jammerende Jenny in de put, die medelijden met zichzelf
heeft is een goede bekende van me geworden. Door terug te kijken op mijn leven,
de valkuilen en de fijne momenten, sta ik steviger in mijn schoenen. Ik ben er
een completer mens van geworden, niet per definitie altijd sterk maar wel met
meer zelfvertrouwen. En dat is wat ik anderen ook gun.
Hoe sta je tegenover
de sociale media? Vind je dit een meerwaarde voor jou als coach en auteur?
Jazeker,
maar ik zie het wel graag in combinatie met persoonlijke ontmoetingen. Onlangs
heb ik een introductieworkshop gegeven voor boek
bloggers.
Het was ontzettend leuk om al die mede-boekenwurmen te leren kennen en
natuurlijk fijn dat zij hier een blog over schrijven. Als je je verhaal wilt
delen, kun je eigenlijk niet zonder sociale media. Het maakt je natuurlijk ook
kwetsbaar, maar dat is altijd het geval als je je hoofd boven het maaiveld
uitsteekt. Geen reden om het niet te doen.
Lees je zelf veel en
wat staat er in je boekenkast?
Ik
lees behoorlijk veel, maar ik ben mij er zeer van bewust dat ik nog ontzettend
veel niet gelezen heb. Nu mijn boek uit is, probeer ik weer af en toe een
gewone roman te pakken. Muidhond van Inge Schilperoord ligt op mijn
nachtkastje. Ik lees graag vrouwelijke auteurs, meestal buitenlandse, zoals
Isabel Allende, Donna Tartt, Elisabeth Gilbert maar ook Renate Dorrestein. En
natuurlijk golden ladies zoals Virginia Woolf, Jane Austen en de Bronte
zusters.
Wat was de laatste
film, boek of tv-programma waarbij je moest huilen?
Ik
huil niet zo gauw bij een film of boek. Wel als ik bijvoorbeeld een prachtig
klassieke muziekstuk hoor, uit ontroering. Waar ik wel om kan huilen zijn de
waargebeurde horror verhalen die wel elke dag in het nieuws te zien krijgen.
Als afsluiter: Is een
plaatje meer waard dan duizend woorden? Verklaar je nader….
Dat
is een goede vraag. Als schrijver hecht ik toch wel aan die woorden. Vooral
omdat je met woorden, beelden oproept die voor iedereen weer anders zijn.
Woorden zetten de verbeeldingskracht aan het werk, ik weet niet of een plaatje
dat altijd doet. Maar ik wil eigenlijk niet kiezen. De wereld zou een vreselijk
saaie plek zijn zonder boeken en beeldende kunst.
Dikke
merci voor je medewerking, tijd en je openhartigheid.
Het
ga je goed bij alles wat je nog van plan bent te doen.
Karin
– team De Perfecte Buren

Lees hier de recensie 

Eerder verschenen op Perfecte Buren.

TijdvoorTijdschriften

Laat hier je reactie achter:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Alleen inhoudelijke reacties die gaan over het besproken boek en/of de recensie worden geplaatst.