Roelant in gesprek met Andries Bik

Dinsdag, 10 december, 2019

Geschreven door: Andries Bik
Artikel door: Roelant De By

Grand Hotel de Bajes is de titel van het boek dat Andries Bik geschreven heeft na zijn verblijf in de Nederlandse gevangenis. Het dankwoord, aan het einde van het boek, is zeer treffend: ‘Op de eerste plaats wil ik Justitie bedanken voor het gratis verblijf, de gratis maaltijden en de diverse studies.’ Zo’n dankwoord maakt nieuwsgierig naar de auteur en naar zijn belevenissen. Het magazine, de Panorama, maakte een mooie special van zes pagina’s met hem over zijn boek. Om hem live te ontmoeten was niet gemakkelijk. Hij woont op een zeilboot waar hij momenteel bij de Canarische eilanden ligt. Tijdens een korte trip naar Nederland kregen Patrice en ik de kans om hem te ontmoeten. Andries Bik blijkt een uiterst joviale en gezellige jonge knul. De term ruwe bolster, blanke pit lijkt op hem van toepassing. Zijn vader heeft nationale bekendheid gekregen vanwege het uitbaten van elf bordelen. Met dagelijkse advertenties in de Telegraaf was Jan Bik een van de bekendste namen in de wereld van de betaalde liefde. Zoon Andries heeft een boeiend verhaal te vertellen. Hij werd verdacht van het aansturen van een criminele organisatie en het ontduiken van 30 miljoen belastinggeld.

Andries: ‘Ik hoop dat ik Nederland een heel klein beetje wakker kan schudden. Ik begrijp dat je geen enkele crimineel gaat pakken als je het alleen maar volgens de wetgeving speelt. Maar sommige dingen zijn wel erg krom in dit land. Ik heb met officieren van justitie gesproken, met hoofdagenten van de politie, noem maar op, maar waar het op neerkomt wat ze zeggen, is dit: Luister, we hebben de prostitutie gelegaliseerd. Want dan krijg je een vergunning. En als je een vergunning hebt, kunnen we deze opeens intrekken en ben je direct dicht. Als we vandaag de vergunning intrekken, ben jij morgen dicht. Heb je een illegaal bordeel en dus geen vergunning, dan moeten wij jou een jaar gaan surveilleren, een jaar lang allerlei aanvragen indienen om invallen te mogen doen, en dan ben je na drie jaar misschien dicht. Dus het is voor ons veel makkelijker om eerst de legale prostitutie aan te pakken en dicht te gooien. Daarna gaan we ons pas focussen op de illegaliteit. Deze beweringen kan ik allemaal onderbouwen met verhalen van ex-rechercheurs, politieagenten en bewakers.’

 

 width=

Wordt Vervolgd

 

Roelant: ‘Maar er zijn ook maar weinig bordelen meer over. Yab Yum is dicht, Jan Bik is dicht, noem maar op.’

Andries: ‘In 2001 werd de prostitutie gelegaliseerd. In 2007 of 2008 was 75% van die bedrijven dicht. Zo hard is dat gegaan. Mijn vader is altijd een voorstander van legalisatie geweest. Enkele jaren na de daadwerkelijke legalisatie besefte hij pas dat die hele omwenteling was bedoeld om ons uit te roeien. Als je legaal bent, is de overheid enigszins verantwoordelijk omdat zij de regels maken. Maar als je vervolgens alles uitroeit en terugbrengt naar de illegaliteit, wast de overheid zijn handen schoon. Mijn boek is eigenlijk maar een druppel. Maar het is wel een druppel die ik niet voor me kon houden. Ik moest dit wel kwijt. Ik weet zeker dat als iedereen zijn dader een dagje kon zien leven in de gevangenis, als een Big Brother of zoiets, dan weet ik zeker dat elk slachtoffer denkt: ja maar, dit is geen recht. Ik heb met moordenaars gesproken, met verkrachters, noem maar op. Er zit er geen één met berouw. “Hij moest me geld geven, dat deed hij niet, toen heb ik hem zes keer in zijn benen geschoten” of “Hij had een grote bek tegen me, toen heb ik hem neergestoken”. Ik weet gewoon dat wanneer die jongens weer naar buiten komen, dat ze dan precies hetzelfde gaan doen. Ze hoeven daar niet naar school, ze krijgen geen heropvoeding, ze gaan niet studeren. Ze worden niet gestimuleerd. Zoals het er nu aan toegaat, heeft de gevangenis geen enkele zin. Daarom zijn er zoveel draaideurcriminelen.’

Patrice: ‘Ben je niet bang dat sommige van die criminelen zich herkennen in jouw woorden?’

Andries: ‘Ik heb best wel wat pittige mails gehad van mensen die zeggen tegen mij, Andries, wat flik jij mij nou? Die willen dat ik in mijn volgende boek vertel dat het veel erger is dan ik hier doe voorkomen. Die vertellen over het gebrek aan respect als ze weer vrijkomen. Hun imago wordt omlaaggehaald. Die zijn jaren van hun familie vandaan geweest. Die zijn echt boos. Maar dat soort dingen doet me helemaal niks. Ze vonden me sowieso een heel vreemde jongen daar. Ik was verreweg de kleinste en de blankste daar. Ik zat tussen de zware criminelen. Op het moment dat ik binnenkwam, vertelde ik meteen waarvoor ik verdacht werd, criminele organisatie en 30 miljoen, maar ook dat ik daar niks vanaf wist. Net als iedereen daar natuurlijk [gelach alom]. Doordat ze me zo’n vreemde jongen vonden met een verhaal waar ze niet wijzer van werden, hebben ze me met rust gelaten. Stiekem is dat wel mijn redding geweest. Zelfs de bewakers krijgen niet te horen wat je hebt gedaan. Er liep op een gegeven moment een bewaker met een nieuwe gevangene over de gang. Ik werd snel een hoek in geduwd door een andere bewaker. Die verdachte had een meisje verkracht en dat was uitgebreid in het nieuws geweest. Als de andere gedetineerden dat te weten zouden komen, zou die man meteen worden vermoord. Aan kinderen komen is het laagste van het laagste, daar word je meteen op afgerekend daar. Vandaar die poging tot geheimhouding van je daden. Zo kom je ook Volkert van der G. tegen. In mijn boek beschrijf ik ook hoe hij zich totaal afzonderde van de andere gevangenen. Hij is de enige die meer rechtszaken binnen de PI [gevangenis] aangespannen heeft dan ik. Een heel slimme man. Hij wilde vrijstelling van meldingsplicht en dergelijke na zijn voorlopige vrijlating omdat hij naar Duitsland wilde. De rechter gaf toe. Nu, zeven jaar later, zit hij nog steeds gewoon in Nederland, maar zonder enige verplichting tegenover reclassering. Ik heb één ding geleerd: voor elk misdrijf is een excuus, een ontsnapping. Als je het wetboek van strafrecht kent en je wilt iets doen, kom je met alles weg. Met een beetje studie kom je met elk misdrijf weg. Ongelooflijk. Een advocaat kan alles in dat wetboek op een verschillende manier uitleggen. Als je de rechter er maar van kan overtuigen dat jouw interpretatie bij de waarheid in de buurt komt, kom je ermee weg.’

 

 width=

 

Roelant: ‘Dat je in de gevangenis al die wetsboeken kunt lezen!’

Andries: ‘Op de derde dag daar had ik het Handboek van de Gedetineerden al uit. Verschrikkelijk hoeveel rechten je daar hebt. Als ik twee minuten vóór de officiële eindtijd van het luchten naar mijn cel moest gaan vanwege een vechtpartijtje of zoiets, eiste ik meteen voor de volgende dag een uur extra luchten op. Zo niet dan zou ik een klacht tegen die bewaker indienen. En ik kreeg het elke keer weer voor elkaar. Zo wou ik alcoholvrij bier drinken. Daar moet geen bezwaar tegen zijn omdat het frisdrank is, was mijn stelling. Dan komt er een delegatie uit Den Haag, advocaat, directeur, kortom negen mensen waren er die mij een uur te woord moesten staan, omdat ik weer een klacht had ingediend. Moet je nagaan wat dat kost allemaal! En dan ben ik echt niet de enige. Die Volkert had er drie per week.’

Patrice: ‘Heb je ooit weleens uitgerekend wat jij de staat hebt gekost?’

Andries: ‘Veertig miljoen euro. Ze hebben ons drie jaar lang geschaduwd en afgeluisterd. Infiltranten tot aan tropische eilanden toe. En er is tot op de dag van vandaag nog geen veroordeling geweest. Na de bestudering van alle stukken heeft mijn vader misschien een heel klein beetje geld niet aangegeven, wat ze in Zwitserland gevonden hebben, maar bij lange na niet wat ze dachten. Het staat tot op heden nog steeds niet vast of dat spaargeld betreft of iets anders.
En nu blijven ze maar doorvragen bij mij en bij mijn moeder. Hou toch op, wij weten van niks. Wij moeten toch niet opdraaien voor dingen die mijn vader gedaan heeft en waar wij niets van weten? Toen ik tijdens de ziekte van mijn vader moest inspringen in het bedrijf heb ik gezien wat we elke maand aan BTW moesten overdragen aan de staat, 70 á 80 duizend per maand. Mijn vader heeft echt zijn steentje wel bijgedragen aan de staat. Tot aan zijn dood heeft hij alles ontkend. Door dat kleine bedragje in Zwitserland blijkt dat hij misschien toch een beetje stout is geweest. Goed, maar dit had hij allemaal niet verdiend. En mijn moeder en ik al helemaal niet. In augustus 2019 was het vonnis dat ik 150 uur taakstraf moest doen en 96.000 euro boete betalen. Ze hadden echt gedacht dat ik daarmee in zou stemmen. Wat weekjes in een kringloopwinkel werken en dat geld in gedeelten betalen. Maar ik heb geweigerd. Ik wil mijn recht. Ik ben onschuldig en wil eerherstel. Ik ben persoonlijk failliet verklaard en heb niets meer. Alleen die boot. Maar ik heb wel de beste advocaat van Nederland, Jan Hein Kuipers, die mijn zaak pro-deo behandeld. Dit boek vertelt de waarheid, ik trek me van niemand wat aan. Ik doe mijzelf ook niet beter voor dan ik ben. Ook privé niet. Ik ben een heel seksueel persoon. Seks vind ik heerlijk. [alom gelach] Nee, maar zo zit de mensheid in elkaar. Van alle miljoenen diersoorten die we hebben, kunnen we er misschien vijf of zes tellen die trouw zijn. Dat denk ik ook van al die miljoenen mannen en vrouwen; net zo’n soort percentage die zonder problemen trouw kunnen zijn. Het is instinct.’

Roelant: ‘Je bent natuurlijk wel in zo’n sfeer opgevoed. Je vader had al die bordelen.’

Andries: ‘Heel veel mensen schuiven het daarop. Natuurlijk heeft dat bijgedragen, maar kijk naar alle oude beschavingen. De Romeinen, de Grieken, iedereen was altijd vrij. Ook bij de Islam mag je meerdere vrouwen hebben, acht of tien. Oh nee? Zijn het er vier. Nou, ook goed. Vier is een mooi getal. Kijk naar de geschiedenis, het oerinstinct. Mensen verlangen altijd naar anderen. Verandering van spijs doet eten.’ [gelach alom bij de mannen]

Patrice: ‘Is dit weer zo’n mannendingetje… Dan ga ik effe lopen hoor.’

Andries: ‘Het klinkt heel oneerbiedig, maar als jij zelf een heerlijke biefstuk thuis hebt, verlang je toch ook weleens naar een patatje. Het zit in de mens. Maar door kerk en staat is die monogamie ons opgelegd. Dan blijven de mensen rustig; lekker veel werken, hypotheek, autootje. Zorg ervoor dat de mensen net iets tekortkomen zodat ze niet verder gaan nadenken. Dat kost allemaal energie, dan houden we het volk onder de duim. Mensen worden geleerd om zich schuldig te voelen. Wat ik de afgelopen jaren heb ontdekt sinds ik reis, is dat negen op de tien dames op Tinder, die mij een like geven, tussen de 38 en 48 jaar oud. Die zijn net van hun man af, of liggen in scheiding of gaan de weide wereld in, kinderen de deur uit en leren zichzelf dan pas ontdekken. Ik reis heel veel zoals jullie weten. Als ik in een haven aankom en ik zet Tinder aan, kan ik gewoon met een “local” een leuke avond hebben. Op één zo’n avond leer ik tien keer meer dan als toerist.’

 

 width=

 

Roelant: ‘Je bent van plan meerdere autobiografisch getinte boeken te schrijven. Dit is deel 1.’

Andries: ‘Klopt, dit boek is vooral bedoeld om inzicht te geven wat er gebeurt in de gevangenis. Het tweede boek gaat echt over mijn vaders bedrijf. Eigenlijk wordt dat een soort: Het leven van de zoon van de grootste pooier van Nederland. In zijn jeugd was mijn vader een heel luie man. Hij had slechts één hobby: lezen. Hij heeft toen een boekwinkel geopend op de Haarlemmerdijk in Amsterdam. Op een gegeven moment werd er ook naar pornoboekjes gevraagd. Dat kon, maar ging onder de toonbank. Daarna kwamen er dames die mijn vader benaderden met de vraag of hij aan de mannen die die boekjes kwamen kopen tegelijkertijd een blaadje met hun telefoonnummer erop kon geven. Zodoende begon mijn vader zijn carrière in de seksindustrie met het onder de toonbank verkopen van telefoonnummers van dames die zich lieten betalen voor seks. Een tijdje later kocht mijn vader het hele winkelpand en ging een kamer boven de boekwinkel verhuren aan een meisje. Hij merkte dat er op een gegeven moment wel erg veel mannen naar boven verdwenen. Hij vroeg ernaar en hoorde van haar dat zij seks met die mannen voor geld had. Aangezien hij al telefoonnummers (onder de toonbank) verkocht, kon hij net zo goed het telefoonnummer van dat meisje verkopen. Of ze zelfs direct naar boven sturen. Voor hij het wist deed een vriendin van dat meisje mee. Dat waren al twee kamers. En zo is dat eigenlijk begonnen. Want daarna kocht hij een ander pandje met tien kamers erin met meiden. Het zal toen rond 1969 zijn geweest. Zo ontstond het eerste echte bordeel, zoals hij dat deed met kamers verhuren, in Nederland. Nu ik zelf aan het schrijven ben geslagen, besef ik dat het cirkeltje weer rond is: die liefde voor het boek heb ik van mijn vader.’

 

 width=

 

Roelant: ‘Lezers willen onderhouden worden, maar ook als het even kan, willen ze er iets van opsteken, een kijkje nemen in een wereld die ze niet kennen. Daar passen jouw boeken perfect in. Dank je wel voor dit bijzonder gezellige interview.’

Roelant
Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van Grand Hotel de Bajes (let wel: de winactie is inmiddels verlopen)

 

Eerder verschenen op Perfecte Buren.