Roelant meets... Johnny Bollé - Boek van de Maand

Donderdag, 30 september, 2021

Geschreven door: Johnny Bollé
Artikel door: Roelant De By

 

September loopt op zijn laatste benen en zo ook ons Boek van de Maand. Naar goede gewoonte sluiten wij af met een interiew. Roelant ging daarvoor de grens over naar Antwerpen waar hij met Johnny Bollé een gezellige babbel had over zijn boek, corona, uitgevers en jawel, zijn volgende thriller. Bovendien ontdek je tijdens het lezen van het interview een leuk nieuwtje. Veel plezier!

 

 width=
Johnny Bollé

Na het tragische faillissement van uitgeverij Kramat heeft de uitgeefster een doorstart gemaakt naar Phoenix Books. Een van de getroffen auteurs was Johnny Bollé, die onder de naam J. Bollé zijn nieuwste boek onder dit label presenteert. Wilde Gok is de pakkende titel. Ik zocht Johnny op in Antwerpen waar we ons gesprek hadden op de plek bij de haven waar zijn vorige boek Hij noemde me Duivelskind zich grotendeels afspeelde.

Johnny: ‘Een spijtige zaak dat faillissement. Ook wat betreft de royalty’s natuurlijk. Afin, een nieuwe start is gemaakt.’

Roelant: ‘Wat me bij jouw vorige twee boeken al opviel is de rol van de moeder. Deze komt er niet best uit. En nu bij dit nieuwe boek is dat niet anders. Ik citeer maar even voor het gemak de overpeinzing van dochter Beau:
Zijn drijfveer was de liefde voor mij en dat was meer dan maman ooit voor me gedaan heeft. Zij waagde een gok met mijn leven als inzet.

Johnny: [lachend] ‘Ja ik wou…Toevallig denk ik dat het altijd een slechte moeder is. [we lachen beide uitgebreid] Ik zal een volgende keer eens een vader nemen. Ik weet ook niet waarom. Dat is niet iets dat ik per se wil doen. Ik had dat verhaal al geruime tijd in mijn hoofd zitten. En het ging om een weduwe. Dus de vader kon de schuld niet meer krijgen. En die moeder is ook niet door en door slecht. Door haar gokverslaving heeft ze het hele fortuin van de familie erdoor gejaagd. Ze wil niet dat haar kinderen dat ontdekken en laat zich vervolgens in met duistere types, de onderwereld zeg maar. Mijn personages zijn nooit helemaal goed of slecht, de omstandigheden of plotselinge mogelijkheden bepalen hun keuze.’

Roelant: ‘Ging je in je vorige boek nogal tekeer tegen alcohol en drugsverslaving, in dit boek moet de gokverslaving het ontgelden. Je afkeer van allerlei verslavingen laat je duidelijk merken in je boeken.’

Johnny: ‘In mijn nabije omgeving heb ik daar genoeg ellende van gezien. Ik heb daar een grote afkeer van gekregen. Het is niet zozeer mijn doel om de mensen daarvoor te waarschuwen, maar het komt er vanzelf in. En het paste mooi in dit verhaal, om aan te geven hoe een rijke weduwe vervalt tot criminele handelingen wanneer haar geld op is.’

Roelant: ‘De locatie van jouw boek is een bijzondere: de rijke, chique Côte d’ Azur met het casino van Monaco en de weelderige badplaats Menton, waar je een grote rioolbuis over het strand laat lopen.’  width=

Johnny: ‘Die bestaat daar echt! Ik ben er geweest op vakantie met mijn partner en hondjes. Op het luxe strand lopend zag je die enorme rioolbuis lopen die overdag leeg was, maar ’s avonds bevolkt werd door zwervers en daklozen. Als we daar dan langs liepen met de hondjes zagen we daar af en toe mensen binnengaan. Ook een man die er keurig gekleed uitzag. Dat fascineerde me enorm. Bizar die tegenstelling. Dan ga ik fantaseren hoe die mensen daar terecht zijn gekomen, wat er gebeurd is enzovoorts. Dat wilde ik gebruiken in mijn boek. En vervolgens heb ik een familie gecreëerd met (helaas) een slechte moeder [we lachen] en toen een tijdlijn gemaakt. Ik wilde het laten afspelen in de tijd vóór het internet, zodat je niet van alles kunt opzoeken. Een vrouw die verdwijnt, een vrouw die geheugenverlies heeft zonder dat alles te Googelen is. Ik heb gekozen voor het begin van de jaren ’70. Qua research heb ik mij gestort op de kleren die ze toen droegen, de muziek die toen gespeeld werd, enzovoorts. De sfeer van Grace Kelly. Ik wilde het zo goed mogelijk laten kloppen.’

Roelant: ‘Er is een parallel met Little Voices, want daar heb je ook een kindsterretje dat gepusht wordt door de moeder. Maar je hebt er ook een typisch modern dingetje aan toegevoegd, je eigen variatie op The Masked Singer.’

Johnny: ‘Dat masker wou ik gebruiken zodat ze niet herkenbaar was, voor niemand. Tevens moest de naaste familie een geheimhoudingsclausule tekenen. Het mysterie moest in stand gehouden worden. Ik heb lang aan dit boek gewerkt. De opmerkingen van redactie en proeflezers heb ik ter harte genomen. Ik wilde dat alles zou kloppen. Natuurlijk lukt dat niet helemaal.’

Roelant: [lachend] ‘Nee, dat klopt. Je beschrijft een optreden van Maria Callas in Menton in 1970, maar die was toen al gestopt met optredens. Klein detail. De omslag en de titel vind ik erg mooi.’

Johnny: [lachend] ‘Mijn boek is fictie, hè. Dan kan ik me bepaalde vrijheden veroorloven. En over de titel, die had ik vrij snel. Titels zijn over het algemeen moeilijk.’

Roelant: ‘Deze titel slaat niet alleen op de grote gok die de moeder neemt met haar gedurfde plan, maar tevens op het gokken zelf, de verslaving, waardoor ze haar hele fortuin kwijt is geraakt.’

Johnny: ‘De cover heeft mijn partner gemaakt. Ik vind die ook prachtig geworden. Erg blij mee.’

Roelant: ‘Wat mij opvalt bij jouw boek is dat je beschrijft dat Beau helemaal niet zo’n geweldige zangeres is. Alleen haar moeder is daarvan overtuigd. Wanneer Beau haar twijfels uitspreekt tegen haar manager zegt deze: Maak je geen zorgen. Je gaat het fantastisch doen. Je backing vocals zijn de beste. Kortom, haar manager vind haar stem ook niet top en stelt haar op een dubieuze wijze op haar gemak.’

Johnny: ‘Ik wilde haar onzekerheid gebruiken en deze nog meer laten doordringen. In realiteit denk ik ook dat het niet altijd de beste zangeressen zijn die de top halen. Ik wilde een heisa laten gebeuren om iets dat eigenlijk niet zo geweldig is. Maar door het hele plaatje, compleet met masker en mysterie, wordt ze een sensatie. Haar stem is okay, maar niet bijzonder.’

Roelant: ‘Een opvallende zin vind ik: ‘Deze afschuwelijke nachtmerrie blijft me achtervolgen. Ik denk dat mijn geweten me op deze manier wil straffen voor alles wat ik anderen aandeed tijdens mijn leven. Karma.’

 width=
Op de achtergrond het MAS – Museum aan de Stroom – aan het Eilandje in Antwerpen

Johnny: ‘Ik geloof daar wel in, Karma. Ik denk wel dat het zo is als men goed doet, ook goed krijgt. En voor slecht geldt dat ook… denk ik. Ik sta er niet al te veel bij stil, maar ik probeer wel goed te doen.’

Roelant: ‘Het houdt in ieder geval je eigen ziel schoon.’

Johnny: [lachend] ‘Dat in ieder geval.’

Roelant: ‘Van welke schrijvers hou je zelf?’

Johnny: ‘Lize Spit vind ik erg goed. Esther Verhoef, Tatiana de Rosnay en Paolo Giordano behoren ook tot mijn favorieten. Maar ook boeken van Kiki van Dijk en Anja Feliers kan ik waarderen.’

Roelant: ‘De afgelopen tijd heb je door de pandemie meer tijd gehad om te schrijven, neem ik aan.’

Johnny: ‘Alles bij elkaar is de sportschool waar ik werk elf maanden dicht geweest. Dat is heel erg lang. Gelukkig heb ik die tijd goed benut en heb ik heel veel geschreven. Want toen ik dit boek af had, ben ik meteen door gegaan met het volgende boek. Dat zal in februari volgend jaar uitkomen. Bij uitgeverij Letterrijn. Met de eigenaar, Theo van Rijn, heb ik al jaren een heel goed contact. Hij is mij blijven volgen en nu hebben we besloten om mijn volgende boek bij hem uit te brengen. Binnenkort beginnen we met de redactie.’

Roelant: ‘Dat is goed nieuws. De redactie nemen ze bij Letterrijn zeer serieus en dat helpt alleen maar om je boek nog beter te maken.’

Johnny: ‘Er komt dit keer geen slechte moeder in voor. [we lachen beide] Het gaat over een man die last krijgt van zijn karma en speelt zich af op een Grieks eiland. Verder vertel ik er nog niet veel over.’

Roelant: ‘Natuurlijk niet, het gaat nu om Wilde Gok. Maar het is goed om te horen dat je lekker bezig bent en volop ideeën en plannen zit.’

Johnny: ‘Ik ben nu druk bezig met de boekpresentatie en de promotie van dit boek. Dat kost ook veel tijd.’

Roelant: ‘Stond er op jouw vorige boeken Johnny Bollé op de cover, bij deze staat J. Bollé. Vanwaar deze verandering? Omdat het zo lekker rijmt? Of omdat de deftig geklede heer op de voorkant uitnodigt tot een wat formelere aanhef?’

Johnny: ‘Nee, dat is gekomen doordat we echt een break met Kramat wilde aangeven. Direct na het faillissement voelde dat goed. Het was een idee van mijn uitgever, Phoenix Books. Ik weet niet of we dat bij een volgend boek ook zo gaan aanpakken. Ondanks mijn overgang naar een Nederlandse uitgever volgend jaar hebben we een goed contact gehouden. We bellen elkaar regelmatig. De eigenaar van Phoenix Books is een heel lieve vrouw. Die tegenslag, daar kan zij ook niks aan doen natuurlijk. Zij moet een nieuw fonds van auteurs opbouwen. Maar zeg eens, welk van mijn boeken vind jij de beste? Als schrijver ben je altijd wat onzeker.’  width=

Roelant: ‘Zonder twijfel deze, Wilde Gok.’

Johnny: ‘Daar ben ik blij om. Ik heb al een vervolg in mijn hoofd zitten.’

Dank je wel Johnny voor dit gezellige gesprek.

Roelant
Perfecte Buren

 

 

Nieuwsgierig geworden naar de boeken van Johnny? Via de link(en) hieronder bestel je ze in een klik!

Eerder verschenen op Perfecte Buren.