Roelant meets ... Samantha Stroombergen

Dinsdag, 27 augustus, 2019

Geschreven door: Samantha Stroombergen
Artikel door: Roelant De By

 

Met je debuut de Goudenstrop winnen, dat is slechts weinigen gegeven. Met De Witte kamer is het Samantha Stroombergen gelukt. Erg fijn dat ze een plekje in haar drukke agenda voor mij heeft kunnen vrijmaken. Stipt op tijd komt ze aan op het afgesproken terras in Leiden.

Samantha: ‘Ik kom net van een lunch met mijn uitgever [de Boekerij]. We hebben gevierd dat ik de Gouden Strop gewonnen heb. Als jongste winnaar ooit. Meteen heb ik de tweede druk in ontvangst mogen nemen. Vorig jaar bij de lunch met mijn uitgever na de boekpresentatie lag ik nog niet bij de Ako en de Bruna. Nu ik deze prijs gewonnen heb, lig ik overal. Dat is geweldig.’

Roelant: ‘Hoe was het op die avond van de uitreiking? Was je erg nerveus?’

Bergen

Samantha: ‘Nee, helemaal niet eigenlijk. Oh, leuk dat ik de short list heb gehaald, was meer mijn gevoel. Het was voor mijzelf een grote verrassing dat ik had gewonnen. De andere boeken op de lijst heb ik niet gelezen. Omdat ik ook blog en recensies schrijf, wil ik liever geen Nederlandse thrillers lezen. Ik wil er niet van beticht worden dat ik aan vriendjespolitiek doe.’

Roelant: ‘Hoe is het allemaal begonnen voor jou, dat schrijven?’

Samantha: ‘Op de basisschool kreeg ik al de bijnaam: de boekenwurm. Je had daar altijd een leesuurtje. Veel kinderen vonden het niet leuk om te lezen en zaten dan een beetje te klieren. Maar ik zat wél te lezen en was daar zo in verdiept dat ik het niet door had als dat uurtje voorbij was en de les weer begon. Tijdens mijn basisschool jaren kwam Harry Potter uit. Dat vond ik geweldig. Ik dacht: dit wil ik ook! Net als je kinderen hebt die op TV de brandweer zien en dan later brandweerman willen worden, had ik dat met schrijvers. En nu zijn we 20 jaar later en dan gebeurt het.’

 width=

Roelant: ‘Je bent met Marlen Visser op schrijfretraite geweest in Italië.’

Samantha: ‘Tijdens die vakantie heb ik het boek ingeleverd. Ik had de keus om een week alleen ergens naar toe te gaan om af te ronden, of om met een groep gelijkgestemden ergens naar toe te gaan. Dat heb ik toen gedaan. Dat was leuk. Een van de andere deelnemers, Alex [Roessen], had aan het eind van die week een verhaal geschreven met alle deelnemers erin. En ik was het personage dat héél erg met het boek en met schrijven bezig was en zich verre van de groep afhield. Dat was echt niet zo, hoor [we lachen allebei]. Klinkt zo asociaal, dat was het ook weer niet. Maar als de groep naar het dorp ging, bleef ik achter om te schrijven. Dat was wel zo. Maar ik had een deadline! Die laatste dag wilde ik dat boek inleveren en dat is gelukt. Ik ben heel gestructureerd. Een deadline is juist fijn, omdat ik daar dan naartoe kan werken. Ik heb journalistiek gedaan en heb dat daar geleerd. Hier in Leiden heb ik Nederlands en journalistiek gestudeerd. Ik ben geboren in Hillegom en heb één, jonger broertje. Hij ontwikkelt computergames. Ook creatief bezig, want daar zitten allerlei verhaallijnen in. Dat is iets wat ik wel zie zitten bij e-boeken. Dat er iets van dynamiek in komt, een interactiemogelijkheid. Dat je een keuze kunt maken en dat op basis daarvan het verhaal verdergaat. Dat lijkt me wel interessant. Je hoort vaak de vraag wat de verhoogde waarde van een e-boek zou kunnen zijn versus een papieren boek. Naast het gemakkelijker meenemen op vakantie zou er meer mee moeten kunnen. Er wordt wel wat mee geëxperimenteerd, maar het staat nog in de kinderschoenen. Net als bij die Netflix serie, Black Mirror, dat je op de TV je eigen mogelijkheden kunt maken door bij een aflevering een bepaalde route te kiezen. Er zijn wel steeds meer van dit soort trials. In Amerika is een Young Adult boek dat samen met een podcast werkt. Dus je luistert naar het ene perspectief en leest het andere.’

Roelant: ‘Heerlijk om in de auto naar die podcast te luisteren en zo door te gaan met het verhaal.’

Samantha: ‘Voor mij werkt dat niet in de auto. Ik word te veel afgeleid door de weg; dan mis ik de helft.’

Roelant: ‘Dan mis je een afslag bedoel je?’

Samantha: ‘Nee, dan mis ik delen van de podcast, bedoel ik. Ik heb het geprobeerd met Dirty John, een true crime serie als podcast. Dan kom ik aan op mijn werk en dan denk ik: wat heb ik nou eigenlijk gehoord? Ik ben te veel gefocust op wat er om me heen gebeurt.’

Roelant: ‘Jouw boek is ook als luisterboek verschenen. En dat hebben ze goed gedaan vind ik.’

Samantha: ‘Op een gegeven moment is het raar om je eigen tekst terug te luisteren. [aarzelend lachend] Dan ben je je heel erg bewust van je eigen teksten of zo. Ik weet niet waarom. Mijn tweede boek ligt nu bij de redacteur. Deze gaf aan dat ik maar meteen moest beginnen met het derde. Die redactie fase duurt altijd wel even. Ik dacht: waarom ook niet? Ik weet toch al waar het over gaat. De belangrijkste personages keren in dit nieuwe boek terug. Ik heb maar liefst twee redacteuren van de uitgever toegewezen gekregen. Ieder kijkt op een andere manier naar het manuscript, maar beide heel streng. Dat vind ik wel lekker. Je hebt op een gegeven moment gewoon blinde vlekken; dan zie je het niet meer. Het is niet zo dat je klakkeloos op hoeft te volgen wat zij zeggen, maar als ze beide een knelpunt aanwijzen, is het duidelijk dat daar iets moet gebeuren. Hoe ik dat ga veranderen is dan verder mijn zaak.’

Roelant: ‘Heb je veel contact met collega-auteurs?’

Samantha: ‘Ik ben heel slecht in gezichten. Ik herken de mensen gewoon niet. Ik ben gevraagd om lid te worden van het Genootschap Nederlandse Misdaadauteurs. Ontzettend leuk. Wat geweldig is van die club zijn de excursies die ze doen. Ze zijn een keer naar de politieacademie gegaan, plaatsen delict oplossen. Ze zijn naar een schietbaan geweest. Dat wil ik ook! Kom maar op met die excursies.’

Roelant: ‘Kun je al iets vertellen over boek Twee?’

Samantha: ‘Ik begon in boek Twee en dacht hoeveel van boek Een moet ik hierin terug laten komen? Het moet niet onbegrijpelijk zijn voor mensen die boek Een niet gelezen hebben, maar ook niet te veel herhalingen bevatten voor de mensen die dat wel hebben gedaan. Daar heb ik een tijdje mee zitten worstelen. Ik diep de personages van Leon en Hanna wat verder uit, maar aan andere lijntjes besteed ik minder aandacht. Ik denk dat de balans goed is nu. Sommige mensen hadden wat moeite met het einde in boek Een, omdat niet alles afgerond was. Maar dat heb ik expres zo gedaan. Ik heb sowieso minder met boeken die 100 % een strik eromheen hebben, waar alles goed komt op het eind en klopt. Dat is in het echte leven ook niet zo; dat is niet realistisch.’

Roelant: ‘Amerikaanse boeken hebben dat vaak, dat happy end. Hou je bijvoorbeeld van boeken van Karin Slaughter?’

Samantha: ‘Ik heb een pauze van haar boeken gehad van een paar jaar. Ik was boos op haar.’

Roelant: ‘Omdat Jeffrey doodging?’

Samantha: ‘Já, precies. En dan vooral op de manier waarop. Op de laatste pagina doet hij een brievenbus open en ontploft er een bom. Einde boek. What have you done??? Vervolgens moest ik naar haar website gaan om te kijken of hij nu echt dood was. En dan gaat alleen Sarah verder, het minst leuke personage. Ik ben nu langzaamaan weer haar boeken aan het lezen. Het zijn natuurlijk goede boeken. Ik vind Karin Slaughter ook een heel leuk mens. Maar hoe je als lezer van slag kunt raken door zo’n einde, ongelooflijk eigenlijk.’

 width=

Roelant: ‘Maar de personages in een thriller mag je niet te gelukkig maken. Dat is dodelijk saai.’

Samantha: ‘Maar soms overkomt zo’n personage zoveel ellende. Dat klopt ook weer niet. Is totaal niet realistisch. Hoe ik mijn boek begin met die terroristische aanslag, zou zo maar realiteit kunnen zijn. Ik schrik dan van de reactie op internet en de zelfs de media dat het “wel weer moslims geweest zullen zijn”. Vreselijk hoe een bepaalde bevolkingsgroep of een bepaald geloof op één hoop gegooid wordt. Maatschappelijke thematiek vind ik interessant. Daar wil ik mee spelen. De moord op Anne Vaatstra was gepleegd in de buurt van een asielzoekerscentrum. Meteen doken er reacties op dat zij er wel mee te maken zouden hebben. Ik vind het stuitend hoe mensen meteen een oordeel kunnen hebben zonder dat het verder ergens op gebaseerd is. Ik wil openstaan voor andere culturen, andere mensen. Als lezer verlang je daar ook naar. Je moet jezelf in andere mensen kunnen inleven. Mijn boek staat soms in de categorie “politieke thrillers”, terwijl ik dat zelf helemaal niet vind. Het is in ieder geval niet vanuit een politiek oogpunt geschreven. Ik ben bezig om mijn eigen stijl te ontwikkelen. Ik wil niet “de nieuwe Karen Slaughter” zijn of wie dan ook. Ik wil Samantha Stroombergen zijn. Ik heb ideeën genoeg in ieder geval.’

Dank je wel voor dit fijne interview.

Roelant de By
Vliegende reporter van Perfecte Buren

Eerder verschenen op Perfecte Buren.


Laat hier je reactie achter:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Alleen inhoudelijke reacties die gaan over het besproken boek en/of de recensie worden geplaatst.