Wie ik gisteren was

Woensdag, 26 mei, 2021

Geschreven door: Pamela Sharon
Artikel door: Claudia van Koolwijk

Pamela Sharon beschrijft in dit boek op zeer doeltreffende wijze de problemen waarmee jongvolwassenen te maken kunnen krijgen.

[Recensie] Vrijheid is een van de belangrijkste dingen in ons leven en wij mogen ons, sinds de Tweede Wereldoorlog, gelukkig prijzen dat we hier optimaal van kunnen genieten ondanks dat het in deze huidige tijd af en toe niet zo lijkt. Toch betekent vrijheid niet enkel dat je je woning mag verlaten en kan gaan en staan waar je wilt, maar ook het hebben van een goede gezondheid waardoor het mogelijk is om allerlei plannen te maken en nieuwe dingen te ondernemen.

In Wie ik gisteren was maken we kennis met de zeventienjarige Yara. Voor haar is vrijheid niet altijd zo vanzelfsprekend want ze lijdt aan het chronisch vermoeidheidssyndroom (cvs). Om even niet stil te hoeven staan bij haar aandoening en de bezorgdheid van haar familie en vrienden, begint ze met het spelen van het spel Evol. Hier kan ze afdwalen in een virtuele wereld waarin haar ziekte niet bestaat en waar ze alles kan doen wat ze maar wil. Langzaamaan verblijft ze steeds langer in deze wereld en de vraag is of ze uiteindelijk nog wel wil terugkeren naar de werkelijkheid?

Pamela Sharon beschrijft in dit boek op zeer doeltreffende wijze de problemen waarmee jongvolwassenen te maken kunnen krijgen. Er wordt niet alleen aandacht besteed aan het hebben van een chronische ziekte, maar er wordt ook in het verhaal verwerkt hoe makkelijk je eigenlijk verslaafd kan raken aan een spel.

Tijdens het lezen worden er twee verschillende werelden aan de lezer getoond. De eerste is de realiteit, waarin op hele mooie wijze wordt beschreven waar je allemaal tegenaan loopt wanneer je lijdt aan cvs. Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik helemaal gezond ben, maar ik kan me na het lezen zeker een voorstelling maken van hoe zwaar het leven kan zijn als je ineens hoort dat je de rest van je leven ziek zal blijven. In deze wereld proberen Yara en haar familie en vrienden allemaal op hun eigen manier om te gaan met de diagnose. De personages in deze wereld zijn allemaal erg goed passend in het verhaal en vormen een goede diversiteit aan persoonlijkheden.

Wordt Vervolgd

De tweede wereld waarmee we kennis maken, is de virtuele wereld Evol. In deze wereld kan Yara zijn wie ze wil en hier leert ze ook Amir kennen, waarmee ze op zoek gaat naar de dreiging die de stad en de inwoners in zijn greep houdt. Ook deze wereld is erg goed omschreven door de auteur en gedurende het boek krijgen wij, als lezers, ook afbeeldingen van de app te zien wat een leuk extraatje is. In eerste instantie lijkt dit echt een ontzettend aantrekkelijke wereld waar je als lezer ook wel naartoe wilt gaan, maar er is ook een duistere kant aanwezig.

Ondanks dat er dus sprake is van een denkbeeldige wereld waardoor het verhaal een sciencefictionachtig gevoel geeft, wordt het geheel nergens echt ongeloofwaardig. Pamela heeft het voor elkaar gekregen om twee verschillende werelden heel subtiel door elkaar te verweven en een beetje bewustzijn te creëren voor chronische ziekten. Bovendien heeft ze er juist voor gekozen om niet enkel de diagnose te belichten, maar vooral aandacht te besteden aan het verwerkings- en acceptatieproces.

Wie ik gisteren was is een boek dat hopelijk veel jongeren aanzet tot lezen. Juist doordat er veel thema’s voorbijkomen die vandaag de dag veel voorkomend zijn, is het wellicht ook interessant om te lezen voor het vak Nederlands in de onderbouw. Het krijgt van mij dan ook vijf sterren en ik hoop dat er een vervolg komt, want het einde van het verhaal liet mij toch wel hunkeren naar meer.

Eerder verschenen op Perfecte Buren

Boeken van deze Auteur:

Oktober Koning

Wie ik gisteren was