Een leven op wielen

Vrijdag, 1 oktober, 2021

Geschreven door: Claudia Stinne
Artikel door: Silke Wimme

Acceptatie, kracht, doorzettingsvermogen en vriendschap

[Recensie] Ongeveer vijftien jaar heeft Claudia Stinne aan Een leven op wielen geschreven. De inspiratie voor het boek haalde ze grotendeels bij haar oom, die nadat hij een beroerte kreeg deels verlamd raakte. Claudia was nog maar een tiener maar het raakte haar enorm. Bovendien vond ze ook nog eens de liefde tijdens haar research voor het boek. De auteur deed namelijk onderzoek via het forum van de Dwarslaesie Organisatie Nederland, waarbij ze Salvador leerde kennen en met wie ze nu samen een koppel vormt.

De 22-jarige Mathijs lijkt een veelbelovende carrière voor zich te hebben. Hij is een topsporter in de wereld van het wielrennen. Zijn leven bestaat dan ook maar alleen uit trainen en zijn vrienden ziet hij maar zelden. Op een van de zeldzame uitjes samen met zijn beste vrienden Tim en René, krijgen zij een zwaar auto-ongeval. Hierdoor valt Mathijs’ leven volledig in duigen: hij heeft dwarslaesie en is verlamd aan zijn benen. Hij kan niet meer het enige doen waar hij goed in is, wielrennen. Een zware revalidatie volgt hierop. Zal hij ooit weer zijn leven kunnen herpakken?

Een leven op wielen is het debuut van Claudia Stinne. Vanuit zes verschillende perspectieven zal zij de lezer meenemen doorheen de eerste 24 maanden na het ongeval. Mathijs, Marion, Jürgen, Eddie, … ze vertellen in de ik-vorm hoe zij het ervaren. Enerzijds is het interessant om mee te beleven hoe zowel Mathijs als zijn vrienden en familie het ervaren anderzijds waren het wel erg veel perspectieven. De auteur labelt haar boek met young adult. Haar schrijfstijl is door de eenvoud duidelijk gericht op jong volwassenen, maar de vele perspectieven maken het dan weer niet zo makkelijk. Zelfs voor mij, een geoefend lezer, was het toch wel wat veel en ik kon me er niet altijd zo goed op focussen. Misschien had een auctoriële verteller hier een oplossing geboden, in plaats van het verhaal vanuit, het voor mij toch wel vervelende ik-vorm, te vertellen. Ik heb het sowieso niet voor boeken geschreven die telkens maar over ‘ik doe dit… en ik doe dat’… gaan. Het eerste deel van het verhaal vond ik wat verwarrend, er werd wat heen en weer gesprongen in de tijd. Van een paar maanden voor het ongeluk tot de avond van het ongeluk, het was een beetje een gepingpong van het één naar het andere.

De auteur hanteert een luchtige, moderne pen waar jongeren van houden. Het verhaal van Mathijs grijpt de lezers bij de keel. Het is hartbrekend te lezen hoe zijn jonge leven door een stom ongeval plots zo ingrijpend verandert. Niet alleen heeft hij veel te verwerken maar ook zijn omgeving. Claudia Stinne brengt bovendien het volledige plaatje: broer, moeder, vrienden, … zij vertellen hun verhaal en dat maakt het interessant. Vaak denkt men alleen maar aan de persoon die door een ongeval dwarslaesie heeft, maar zijn volledige omgeving ondergaat een verwerkingsproces en heeft eronder te lijden. Hier is zeker een uitgebreide research aan vooraf gegaan en de auteur weet waarover ze het heeft. Dit is een debuut en deze auteur heeft zeker potentieel. Drie sterren.

Boekenkrant

Eerder verschenen op Perfecte Buren