Een liefde

Zaterdag, 17 september, 2022

Geschreven door: Arnaud Cathrine
Artikel door: Jaap Friso

Liefde is op gevaar van eigen leven

[Recensie] Er is iets raars aan de hand met Een liefde van de Fransman Arnaud Cathrine.  Ik las het aan het begin van de zomer, vlak na de verschijning van de Nederlandse vertaling. En verbaasde me over de lyrische citaten uit de Franse media. “Een bevrijdend liefdesverhaal dat je recht in het hart raakt”, schreef een krant. Bijzonder, want zo bevrijdend vond ik het niet. Eerder een beetje beklemmend, en op sommige punten zelfs irritant, en het raakte me nauwelijks, zeker niet in mijn hart. Dus ik legde het terzijde met de gedachte: een gemiddelde gay-jeugdroman, goed dat hij er is maar niet heel bijzonder.

Inmiddels heb ik al meerdere positieve besprekingen op het web voorbij zien komen (van onder andere Edward van de Vendel) die nog een schepje bovenop de Franse loftuitingen doen. Dus heb ik het boek er maar even bij gepakt. Heb ik iets gemist of is een het een kwestie van smaak of inzicht? Bij herlezing vielen we me opnieuw een paar dingen op, zowel in positieve als negatieve zin, maar (spoiler) mijn oordeel is niet drastisch bijgesteld.

De hoofdpersoon is de 16-jarige Vince. Een strijdbare romanticus die droomt van zijn prins op het witte paard en op school furieus reageert op iedere vorm van homofobie. Licht ontvlambaar in meerdere opzichten dus. Hij houdt een soort dagboekje bij met ‘gestolen jongens’ die hij op straat of in de metro ziet. Vince wil dolgraag verliefd worden en zijn eerste keer moet van pure klasse zijn. Tegelijkertijd heeft hij een crush op een porno-acteur en is hij voortdurend met seks bezig. Een vrij normale jongen dus eigenlijk.

Samen met zijn moeder, zijn beste vriend Octave en diens moeder gaat Vince op vakantie naar de Canarische eilanden. Daar gebeurt iets ingrijpends (spoiler): Vince heeft hete, stomende seks met Octave, van wie hij daarvoor dacht dat hij hetero was en raakt tot over zijn oren verliefd op de jongen die hij al sinds zijn kindertijd kent, of hij komt er achter dat hij dat altijd al was. Zijn moeder waarschuwt Vince meteen dat hij er geen verwachtingen aan moet koppelen, maar dat doet hij uiteraard wel. Dus dat loopt slecht af met veel drama en groot liefdesverdriet. Precies het lijntje dat ik irritant vond. In een zogenaamd ‘bevrijdende’ roman laat je een jongen die het leven en de seks gaat ontdekken niet kansloos in de armen vallen van een heterojongen die op zoek is naar een opwindend verzetje.

Yoga Magazine

Een liefde wel valt op door de vertelvorm waarin Arnaud Cathrine het verhaal verpakt, met diverse vertelperspectieven en gebruik van appjes, lijstjes, voetnoten en fotomateriaal. Op sommige pagina’s staan ineens maar één of twee zinnen wat in de meeste gevallen een beetje koddig aandoet. “Vince geeft zich nooit gewonnen”, staat er dan, of “Vince kapt ermee. De liefde is niet voor hem weggelegd”. Het is een vorm van melodrama waar je van moet houden. Een beetje lachwekkend wordt het als hij klaarkomt na een alinea die wordt afgesloten met “En dan voel ik..” en daarna op twee bladzijden de zinnen “het spuiten – van mijn lul” staat. Doe normaal.

Het is altijd fijn als er openlijk en vrij over seks (en ook porno) wordt geschreven, maar hier krijgt het iets kitscherigs. Dat wordt versterkt door een scala aan uitspraken en gedachten over de liefde die zo op tegeltjes kunnen. “Voor een liefdesverhaal heb je twee mensen nodig” en “liefde is op gevaar van eigen leven”, om er een paar te noemen. Het heeft een pretentie die het niet waarmaakt, want het gaat niet om diepere of beklijvende inzichten. Een liefde gaat over een jongen die verliefd wordt op de verkeerde, en een blauwtje loopt. Dat daar op die leeftijd veel melodrama bij komt kijken, is evident, maar dat is hier naar mijn smaak nogal overdreven en op het randje van hysterisch neergezet.

Maar misschien is een boek waarover de meningen nogal verschillen per definitie wel een interessant boek.

Eerder verschenen op JaapLeest