Rebecca

Woensdag, 20 januari, 2021

Geschreven door: Daphne du Maurier
Artikel door: Perfecte Buren

“En toen had hij met ernstige, rustige stem die laatste vraag beantwoord, toen we dicht bij het huis kwamen, en gezegd: ‘Ja, ze was de mooiste vrouw die ik ooit gezien heb.’ Rebecca, altijd Rebecca.”

De eerste uitgave van Rebecca, geschreven door Daphne Du Maurier (1907-1989), dateert van 1938. Het boek is dus een echte klassieker. Onder regie van Alfred Hitchcock verscheen deze psychologische thriller in 1940 op het witte doek. Ik hoop deze versie ooit eens te kunnen bekijken. De remake uit 2020 heb ik gezien nadat ik het verhaal had gelezen. Conclusie, het boek is zoveel beter! De sfeer en spanning die Daphne Du Maurier oproept, vond ik niet helemaal terug in de film.

Maxim de Winter, welgestelde weduwnaar, ontmoet in het mondaine Monte Carlo een jong meisje. Zij wordt door mevrouw Van Hopper opgeleid als gezelschapsdame. Er ontstaat al snel een bijzondere band tussen de twee. Als Van Hopper hals over kop naar New York moet vertrekken, stelt Maxim de jonge dame voor een keuze. Of ze gaat mee met haar werkgeefster, of ze huwt met hem. Ondanks het grote leeftijdsverschil en het onpeilbare karakter van Maxim, stemt de bedeesde en verliefde jongedame toe. Na hun wittebroodsweken nemen ze hun intrek ik het landgoed Manderley.

Toch tussendoor eventjes vermelden dat de naam van het jonge meisje nooit wordt vernoemd in het boek. Dat is toch wel bijzonder, want het verhaal wordt vanuit haar standpunt verteld. Toch past dit perfect bij de sfeer, bij de afwijzing die ‘zij’ op Manderley meemaakt. Want het hele verhaal draait rond Rebecca, de overleden echtgenote van Maxim.

Ons Amsterdam

Direct bij aankomst op het landgoed wordt de stemming grimmig. Er hangt zoveel onheilspellends in de lucht, zo voelbaar beschreven. Vooral de huishoudster, mevrouw Danvers, bezorgde mij een zeer onbehaaglijk gevoel. Zij aanbad Rebecca en laat haar minachting voor de nieuwe bewoonster duidelijk blijken. Ook de andere personeelsleden en familie benadrukken hoe bijzonder én hoe anders Rebecca was. “Ze had de wonderlijke gave om zich geliefd te maken bij de mensen, mannen, vrouwen, kinderen en honden.” Hierdoor wordt de ‘tweede mevrouw de Winter’ heel onzeker, zij beseft dat ze Rebecca nooit zal kunnen evenaren.

Het verhaal komt een beetje traag op gang, maar wordt steeds spannender. Een rare jongeman op het strand, de flamboyante neef Jack Favell, de bittere herinneringen die Maxim liefst zou vergeten, het gemaskerde bal,… De personages en gebeurtenissen spreken echt tot de verbeelding, ik kon me de hele situatie levendig voorstellen. Er hangt natuurlijk een zeer geheimzinnige sfeer rond de dood van Rebecca. “Een tragische geschiedenis, de kranten stonden er natuurlijk vol van. Ze zeggen dat hij er nooit over spreekt, nooit haar naam noemt. Ze verdronk, zie je, in een baai bij Manderley… ” Dit mysterie wordt langzaam ontsluierd. Ik had wel vermoedens, maar werd meermaals verrast de de wendingen in het verhaal. Super!

Daphne Du Maurier laat voldoende ruimte om de personages zelf te beoordelen. Waar ligt de grens tussen goed en kwaad? In hoeverre zijn mensen te manipuleren? Rebecca is een knappe psychologische roman met een heerlijk duister kantje. Het begin van het verhaal, een droom over het vervallen en overwoekerde landgoed Manderley, komt misschien wat bizar over. Maar als je dit hoofdstuk herleest nadat het boek uit is, is het prachtig en intrigerend. Heel bijzonder!

“Vannacht droomde ik dat ik weer naar Manderley ging.”

Deze vernieuwde uitgave heeft een stijlvolle kaft die perfect bij het verhaal past. Het kleine lettertype is niet zo aangenaam, maar het geheel is wel een verzorgde uitgave. Deze klassieker beoordeel ik graag met vier sterren.

“Ik denk wel dat er in ieders leven vroeg of laat een ogenblik van beproeving komt. We hebben allen onze eigen kwelgeest die ons plaagt en martelt en we moeten ten slotte de strijd doorstaan. We hebben gewonnen, dat geloven we tenminste.”

Saskia

Eerder verschenen op Perfecte Buren.